Wersja 25

Zarządzanie projektem, system całościowy

Projekt, zarządzanie projektem

Jeśli fokus w zarządzaniu projektem jest ustawiony na spakowanym pliku, teraz wyświetlane są jego właściwości:

• Rodzaj pliku (obiekt budowlany, plan,..)

• Kiedy spakowany plik został utworzony i kiedy był ostatnio zmieniony: Jeśli plik został spakowany po raz pierwszy, ustawiana jest także jego data "Utworzono". Jeśli później nie zostanie usunięty, lecz nadpisany ponownym pakowaniem, data "Utworzono" pozostanie niezmieniona, a tylko data "Zmodyfikowano" zostanie ustawiona na bieżącą wartość.

• Porównując datę "Zmodyfikowano" spakowanego pliku z datą "Zmodyfikowano" niespakowanego pliku, można stwierdzić, czy spakowany plik odpowiada ostatniemu stanowi.

• Wyświetlana jest także wielkość spakowanego pliku.

Dla funkcji "Załącznik email" i "Email do wsparcia" projekty są pakowane. W sytuacji, gdy spakowany projekt jest już dostępny, przebieg został zmieniony.

• Dotychczasowy przebieg:

  • Próbowano spakować projekt jak przy normalnym pakowaniu w bieżącym katalogu. Dlatego pojawiałe się pytanie o nadpisanie spakowanego projektu.

  • Dla Nadpisać = Tak spakowany projekt był nadpisywany i wysyłany był tym samym aktualny stan projektu.

  • Dla Nadpisać = Nie spakowany projekt nie był nadpisywany i wysyłany był istniejący spakowany projekt. Stan niekoniecznie odpowiadał więc aktualnemu stanowi projektu.

• Obecnie zaimplementowany przebieg:

  • Aktualny projekt zawsze jest pakowany do katalogu tymczasowego. Nie pojawia się pytanie o nadpisanie

  • Spakowany projekt z katalogu tymczasowego jest wysyłany. Zawsze odpowiada to aktualnemu stanowi projektu.

  • Jeżeli wcześniej w katalogu projektu nie było jeszcze spakowanego projektu, spakowany projekt jest tam również kopiowany.

Nazwa pliku spakowanych projektów (*.zp) jest w razie potrzeby dostosowywana: celowe dopasowania, aby odbiorca otrzymał w nazwie pliku więcej niż tylko numer projektu, lub niezamierzone zmiany, ponieważ system dopisuje numer do nazwy pliku, aby uniknąć nadpisania istniejących plików. Jeśli próbowano otworzyć taki plik, pojawiał się błąd, ponieważ zawartość pliku nie odpowiadała nazwie. Teraz takie projekty można rozpakować. Powstanie wtedy projekt z numerem projektu odpowiadającym zmienionej nazwie pliku. Aby przywrócić pierwotny numer projektu, można po prostu zmienić nazwę projektu za pomocą funkcji w menu kontekstowym.

Usługa chmurowa Dietrich's dla załączników e-mail: Funkcje "Załącznik email" i "Email do wsparcia" pakują i wysyłają części projektów lub całe projekty. Coraz częściej nie jest to możliwe, ponieważ załączniki do e-maili stają się zbyt duże lub e-maile z załącznikami w ogóle nie są przyjmowane. Dlatego te spakowane pliki można teraz alternatywnie wysyłać przez usługę chmurową Dietrich's:

• Pliki są pakowane, przesyłane do chmury i generowany jest odpowiedni link do pobrania.

• Następnie link jest wyświetlany. Można bezpośrednio uruchomić wysłanie e-maila, do którego link zostanie wstawiony. Ponadto link jest kopiowany do schowka. Jeśli nie chce się go wysyłać przez domyślnego klienta pocztowego lub w inny sposób, link można więc bezpośrednio pobrać ze schowka.

• Ta usługa jest dostępna przy ważnej opiece nad oprogramowaniem.

• Ilości są ograniczone na licencję: maksymalna liczba 10 plików o maksymalnej łącznej wielkości 2 GB.

• Pliki można pobrać przez 10 dni, potem są automatycznie usuwane.

• Jeśli spakowany plik zostanie przesłany, który już znajduje się w chmurze, istniejący plik nie zostanie nadpisany, zamiast tego nazwa pliku zostanie uzupełniona podkreśleniem i następnym wolnym numerem. Dzięki temu można wysyłać także kolejno kilka podprojektów dla tego samego projektu. Zobacz także sekcję "Nazwy plików spakowanych projektów".

Email do wsparcia: Okazało się, że pliki dziennika i ustawienia mogą bardzo pomóc przy rozwiązywaniu problemów. Zbieranie tych plików jest często czasochłonne. Funkcja "Email do wsparcia" automatycznie wysyła ważne pliki dziennika i aktualnie używane ustawienia (gebaude*.vor) jednym kliknięciem do wsparcia. Dotyczy to pojedynczych pozycji, podprojektów lub całych projektów. Aby otrzymać jak najbardziej istotne pliki ustawień, najlepiej wysłać e-mail bezpośrednio po wystąpieniu problemu. Prosimy zawsze używać funkcji "Email do wsparcia", aby wysłać dane do wsparcia, ponieważ dzięki temu możemy udzielić najbardziej efektywnej pomocy.

Aby zmniejszyć rozmiar załączników e-mail i umożliwić korzystanie z usługi chmurowej Dietrich's (zob. odpowiednią sekcję), załączniki e-mail są teraz zawsze pakowane.

• Pliki projektowe Dietrich's, takie jak obiekty budowlane czy plany, były dotąd zawsze pakowane. Mogą być przetwarzane tylko przez zarządzanie projektami Dietrich's, ponieważ w przeciwnym razie informacje projektowe mogłyby zostać utracone.

• Pliki ogólne, takie jak dokumenty, PDF, ale także pliki maszynowe (bvn, bvx, btl,..) dotąd nie były pakowane, ponieważ odbiorcy mogli nie mieć oprogramowania Dietrich's. Teraz te pliki są również pakowane, lecz w ogólnym formacie ZIP. Dzięki temu zalety mniejszego rozmiaru lub także usługi chmurowej Dietrich's mogą być wykorzystane przez wszystkich odbiorców.

• Jeśli do załącznika e-mail wybrano mieszankę plików Dietrich's i plików ogólnych, automatycznie używany jest pakowacz Dietrich's.

• Pliki ZIP można teraz bezpośrednio rozpakować w zarządzaniu projektem. Nie mogą jednak znajdować się wewnątrz projektu.

Zarządzanie projektem oferuje prowadzone tworzenie projektów i pozycji. Rodzaj pozycji nowej pozycji można wybrać graficznie. Dla tej metody określanie rodzaju pozycji zostało zoptymalizowane:

• Jeśli kursor znajduje się na pozycji Dietrich's (obiekt budowlany, profil, plan, ...) i z menu kontekstowego wywołane zostanie tworzenie nowej pozycji, automatycznie tworzona jest pozycja tego samego typu. Pojawia się bezpośrednio dialog wyboru szablonu.

• Jeśli kursor znajduje się na projekcie lub pliku, który nie jest pozycją Dietrich's (dokumenty, PDF, obrazy,..) i z menu kontekstowego wywołane zostanie tworzenie nowej pozycji, tak jak dotychczas najpierw wywoływany jest dialog określenia rodzaju pozycji.

  Po uruchomieniu zarządzania projektem otwiera się centrum startowe: Dialog z szybkim dostępem do projektów i pozycji oraz aktualnymi informacjami.

• W lewym górnym rogu poprzez odpowiednie ikony oferowane są funkcje standardowe:

  • Tworzenie nowych katalogów i projektów: następuje w katalogu aktualnie zaznaczonego projektu na liście poniżej

  • Wywołania stron internetowych Dietrich's: Dietrich's, forum pomocy, kanał YouTube,...

  • Wywołanie strony pobierania i sprawdzenie dostępności nowych aktualizacji. Odpowiednia ikona wskazuje, że aktualnie dostępna jest aktualizacja.

• Po lewej znajduje się lista "ostatnio używanych" oraz "przypiętych" pozycji

  • Przełączanie między "ostatnio używanymi" a "przypiętymi" można wykonać kliknięciem nagłówka listy. Punkt pokazuje aktualną listę. Nowa możliwość przypinania pozycji pozwala ustawić preferowane pozycje na stałe lub na pewien czas. Wyszukiwanie w drzewie projektu zostaje dzięki tym listom znacznie zredukowane.

  • Kiedy przesunie się kursor myszy nad projektem, w dymku narzędzia wyświetlana jest pełna ścieżka do tego projektu. Dzięki temu można upewnić się, że jest to właściwa wersja projektu.

  • Wpis jest przenoszony do listy przypiętych poprzez naciśnięcie pinezki i usuwany z niej ponownym naciśnięciem.

  • Pozycje są grupowane według projektów: dzięki temu są bardziej przejrzyste i łatwiejsze do znalezienia.

  • W "ostatnio używanych" na górze znajdują się projekty ostatnio otwieranych pozycji. Kolejność na liście "przypiętych" można zmieniać przeciąganiem myszą. Dzięki grupowaniu według projektów kolejność pozycji odpowiada kolejności projektów.

  • Po lewej nad listami można przez ikonę zębatki wywołać możliwe ustawienia: można określić rodzaje pozycji dla list, np. czy plany mają być uwzględniane, czy nie. Ważne jest ograniczenie maksymalnej liczby pozycji w jednym projekcie, ponieważ w przeciwnym razie na liście pojawi się tylko jeden projekt. Maksymalna łączna liczba ogranicza długość całej listy, aby uniknąć zbyt długiego przewijania pionowego.

  • Gdy fokus ustawiony jest na projekcie, w podglądzie pojawia się pierwsza pozycja z projektu. Podwójne kliknięcie na projekcie zamyka centrum startowe i otwiera ten projekt w drzewie projektu bez otwierania pozycji.

  • Gdy fokus ustawiony jest na pozycji, pojawia się ona także w podglądzie. Podwójne kliknięcie na pozycji zamyka centrum startowe, otwiera projekt w drzewie projektu i otwiera tę pozycję.

• Po prawej wyświetlana jest strona internetowa centrum startowego . Tu znajdziesz aktualne informacje:

  • Dostępne aktualizacje i wydania.

  • Terminy wsparcia i terminy szkoleń Akademii Dietrich's

  • Aktualne wydarzenia

Centrum startowe jest wyświetlane automatycznie przy uruchamianiu zarządzania projektami. Potem możesz je w dowolnym momencie ponownie wywołać funkcją "1-01 Startcenter" lub pierwszą ikoną na pasku ikon.

Zarządzanie ustawieniami, środowiska pracy, dane centralne

Dla współpracy w wewnętrznym zespole, z zewnętrznymi uczestnikami projektu, ale także dla komunikacji ze wsparciem wymiana ustawień jest bardzo ważna. Została ona teraz jeszcze skuteczniejsza:

• W Ustawienia - Wymiana danych zaznaczone ustawienia można wysłać przyciskiem "Do załącznika email" e-mailem. W tym e-mailu na początku automatycznie wymienione zostanie, o jakie ustawienia chodzi. Dzięki temu zawartość jest od razu jasna także dla odbiorcy.

• W wielu sytuacjach sprawdziło się zapisywanie ustawień w projekcie. Razem z projektem inni otrzymują wtedy także odpowiednie ustawienia, które były używane. W dialogu zarządzania ustawieniami dodano teraz przycisk "Wymiana danych z projektem". Otwiera on dialog wymiany danych i automatycznie ustawia prawą stronę na aktualny projekt.

  • Otwierany jest odpowiedni plik ustawień w projekcie.

  • Jeśli w aktualnym projekcie nie ma jeszcze odpowiedniego pliku ustawień, zostanie on utworzony.

Sprawdzanie plików .vor: Aby przy następnym otwarciu dialogu ponownie były dostępne ostatnio używane wartości, zapisywane są one w niektórych plikach *.vor. Pliki te są używane także przy aktualizacjach i instalacjach równoległych. Z czasem pliki te mogą przez błędy coraz bardziej się powiększać i przez to spowalniać wywoływanie niektórych funkcji. Dzięki nowej funkcji w zarządzaniu projektem pod 5-02-2 można te pliki *.vor poddać kontroli.

• Jeśli zostaną znalezione problemy, są one wymienione na przeglądowym dialogu.

• Problemy nie mogą zostać automatycznie naprawione. Dla oczyszczenia można opcjonalnie usunąć wszystkie uszkodzone pliki *.vor.

  • Usunięcie spowoduje, że w dotkniętych dialogach (całego obszaru modelu) nie będą już oferowane ostatnio wpisane wartości. Dialog automatycznie użyje wtedy pierwszego ulubionego, a jeśli żaden nie jest ustawiony, pierwszego ustawienia z zapisanych ustawień dla tego dialogu.

• Pliki *.vor powinny być od czasu do czasu w ten sposób sprawdzane.

  • Starsze, uszkodzone pliki *.vor mogą być na przykład ponownie wczytane przez przyjęcie środowisk pracy. Takie pliki *.vor powinny zostać usunięte ze środowisk pracy.

    Ta funkcja stanowi dobrą możliwość zmniejszenia opóźnień w wykonaniu programu.

Wyświetlanie, wprowadzanie ogólnie

Paski ikon dają szybki dostęp do funkcji i ich ustawień ulubionych. Przy szybkim działaniu zdarzało się, że niechcący przesuwano pasek ikon, którego pozycję trzeba było potem poprawiać. Teraz przesuwanie jest możliwe dopiero wtedy, gdy celowo przytrzyma się myszkę przez ponad sekundę z wciśniętym przyciskiem na uchwycie przesuwania paska ikon. Dopiero wtedy pasek ikon zostaje zwolniony do przesuwania. Dzięki temu unika się przypadkowego przesuwania.

Aby ułatwić ustawianie pasków ikon w funkcji 1-7-07, w dialogu znacznie zwiększono liczbę pasków ikon. Gdy fokus ustawiony jest na włączonym pasku ikon, jest on dodatkowo wyróżniony na ekranie; dzięki temu szybko widać, czy jest to oczekiwany pasek ikon.

W zarządzaniu projektem w menu 5-04 Interfejs użytkownika,... można ustawić wysokość wierszy w elementach drzewa.

• Dostępne są ustawienia "minimalna", "rozszerzona" i "duża" . Przy czym "minimalna" odpowiada obecnemu standardowi.

• Różnica w wysokości wiersza nie jest duża, ale może znacząco zwiększyć czytelność i orientację.

• Ustawienie dotyczy wszystkich elementów drzewa systemu: drzewa projektu, nawigacji po budynku itp.

Elementy rysunku

Elementy rysunku, wprowadzanie

Wprowadzanie elementów płaszczyzny w 3D

W swobodnej konstrukcji można wprowadzać elementy płaszczyzny, takie jak linie, okręgi, kreskowania, teksty i wymiarowania. Te elementy płaszczyzny wymagają poziomu rysowania; w swobodnej konstrukcji są to płaszczyzny robocze. Wprowadzanie tych elementów dotychczas było typowo 2D. Dlatego przy wywołaniu funkcji wprowadzania lub edycji elementów płaszczyzny automatycznie przełączano widok prostopadle do płaszczyzny roboczej. Jeśli przebywano w obszarze OpenGl, było ono opuszczane i teksturowany widok przełączano na model szkieletowy. W wersji V25 wprowadzanie i edycja elementów płaszczyzny mogą teraz odbywać się w 3D:

• Aktualny widok jest zachowany. Kierunek widoku się nie zmienia, zachowujesz orientację.

  • Dla wprowadzania punktów w różnych sytuacjach prawidłowy punkt nie jest łatwo rozpoznawalny, gdy wszystko leży jedno za drugim w widoku. Dzięki widokowi 3D punkty można jednoznacznie znaleźć.

  • Po wprowadzeniu elementów płaszczyzny nie trzeba już ponownie odnajdywać kierunku widoku, którego używano wcześniej do wprowadzenia konstrukcji.

• OpenGl nie jest opuszczane, zachowany jest także teksturowany widok.

• Aby szybko przejść do widoku prostopadłego do płaszczyzny roboczej, należy wywołać funkcję 9-1-5 Widok płaszczyzny roboczej .

Szybkość, zapotrzebowanie na pamięć

Szybkość - elementy płaszczyzny: Przy wprowadzaniu pierwszego punktu w funkcji (np. poziome pomiary pośrednie) czas między wyborem a żądaniem potwierdzenia można było skrócić do 1/4. Praca jest przyjemniejsza i płynniejsza.

Otwieranie planów i obiektów budowlanych zawierających wiele elementów płaszczyzny zostało znacznie przyspieszone; w niektórych przypadkach nawet o czynnik 50 i więcej.

Kilka planów jest otwartych w PlanCad. Przełączanie między planami mogło, zwłaszcza w sieci, trwać kilka sekund. Teraz przełączanie następuje natychmiast.

Teksty, wymiarowania

Dopasowywanie stylów tekstu, stylów wymiarowania

W obiekcie budowlanym lub planie opracowano style tekstu lub wymiarowania albo potrzebna była korekta. Teraz zmiany te mają zostać przeniesione do plików ustawień (*.dsi) na inne pozycje i plany projektu lub do szablonów. Te porównania są teraz znacznie wygodniejsze:

W dialogach wyboru stylów tekstu lub wymiarowania został dodany przycisk "Dopasuj ustawienia". Po jego uruchomieniu oferowane są następujące opcje:

• Wczytać ustawienia ze źródła (dsi)

  • W jednym kroku można przejąć ustawienia ze źródła do bieżącej pozycji.

  • Może to być także przygotowanie, aby w następnym kroku przenieść je do wszystkich pozycji i planów bieżącego projektu.

• Zapisz bieżące ustawienia w źródle (dsi)

  • Ustawienia bieżącej pozycji są przygotowane i źródło ma zostać odpowiednio zmodyfikowane w jednym kroku.

  • W następnym kroku można je potem przez źródło przenieść do innych projektów.

  • Dla nowych stylów trzeba ustawić przypisanie grupy w źródle.

• Przenieś bieżące ustawienia do wszystkich pozycji i planów bieżącego projektu

  • Ustawienia bieżącej pozycji zostaną w jednym kroku przeniesione do wszystkich pozycji i planów bieżącego projektu. Przy tym są dopasowywane obiekty budowlane, profile, pozycje załadunku, pozycje statyczne, plany i składy planów (oszczędność czasu ponad 90%).

  • Po przyjęciu danych źródłowych zostaną one w ten sposób rozdystrybuowane po całym projekcie.

  • Można też jednak przenieść dostosowania, które obowiązują tylko dla tego projektu.

• Przenieś bieżące ustawienia do szablonów obiektów budowlanych i planów

  • Ustawienia bieżącej pozycji są optymalnie przygotowane i mają być w przyszłości dostępne bezpośrednio przy tworzeniu pozycji i planów ze szablonów.

  • Dostosowywane są szablony obiektów budowlanych, profili, pozycji załadunku i planów (oszczędność czasu 99%). Szablony dla pozycji statyki nie są zmieniane.

Dla wszystkich porównań oferowane są wtedy zawsze 4 stopnie:

• usunąć wszystkie istniejące i przenieść wszystko

  • Dzięki temu usunięte zostaną także niepotrzebne style, ustawienia zostaną całkowicie oczyszczone.

  • Uwaga! Przy przenoszeniu do projektu i szablonów: W planach i pozycjach usuwane są także style używane przez wymiarowania i teksty. Przy otwarciu otrzymają one wtedy automatycznie styl "DHP Standard". Wskutek tego wyświetlanie może znacznie się zmienić.

• zastąpić istniejące style i dodać nowe

• tylko dodać nowe style

• tylko zastąpić już istniejące style

Oznakowania - Dowolna liczba punktów odniesienia

Dotychczas oznakowania, zarówno jednowierszowe jak i wielowierszowe, mogły odnosić się tylko do jednego punktu odniesienia. W wersji 25.01 to podejście zostało gruntownie przepracowane. Ręcznie tworzone oznakowania mogą odtąd posiadać dowolnie wiele punktów odniesienia.

Funkcje tworzenia oznakowań jedno- i wielowierszowych oraz związane z nimi przebiegi funkcji zasadniczo pozostały bez zmian. Nowo dodano jednak dwie opcje w odpowiednich dialogach:

• 'Pozycjonuj (dowolna liczba punktów odniesienia)'

• 'Wyrównaj (dowolna liczba punktów odniesienia)'

Następnie przy tych dwóch opcjach można wybrać dowolną liczbę punktów odniesienia. Opcje 'Pozycjonuj (jeden punkt odniesienia)' i 'Wyrównaj (jeden punkt odniesienia)' nadal odpowiadają znanym procedurom i pozostały bez zmian.

Dla łatwiejszej obsługi już wstawionych oznakowań rozszerzono menu kontekstowe oznakowań. Dodano następujące funkcje:

• 'Przesuń (oznakowanie)'

• 'Wstaw punkt odniesienia'

• 'Przesuń punkt odniesienia'

• 'Usuń punkt odniesienia'

• 'Konwertuj'

Funkcje 'Wstaw/Przesuń/Usuń punkt odniesienia' można zastosować zarówno do oznakowań z jednym punktem odniesienia, jak i do oznakowań z wieloma punktami odniesienia. Jeśli ostatni punkt odniesienia oznakowania zostanie usunięty, oznakowanie automatycznie zostanie przekształcone w tekst.

Dzięki nowej możliwości generowania dowolnej liczby punktów odniesienia dla oznakowania, skomplikowane plany lub wymagające detale można teraz łatwo, szybko i czytelnie opisać i ukształtować. Rozszerzenie menu kontekstowego umożliwia intuicyjną obsługę i proste dostosowanie istniejących oznakowań.

Poziome wysokości

Wymiarowanie architektoniczne dla wysokości punktów

Jednostka wymiarowania "Architektura" powoduje specjalne, oszczędzające miejsce formatowanie wymiarów w łańcuchach wymiarowych:

• Jednostką podstawową jest metr. Tylko przy wartościach ujemnych znak minus jest poprzedzany.

• Wartość 0.000 jest wyświetlana jako 0 .

• Wymiary między 0.000 a 1.000 m są wyświetlane w centymetrach: 0.290 jako 29

• Wyświetlane są 2 miejsca po przecinku (centymetry). Jeśli trzecie miejsce po przecinku (milimetry) nie jest 0, jest ono podniesione: 1.236 jako 1.23^6^ / 0.295 jako 29^5^.

  Dla wysokości punktów fachowo stosowana jest inna formatowanie; zostało ono teraz zaimplementowane i jest automatycznie używane dla wysokości punktów, gdy jednostka miary "Architektura" jest ustawiona.

• Jednostką podstawową jest metr. Przy wartościach dodatnich poprzedzony jest znak plus, przy ujemnych minus.

• Wartość 0.000 jest wyświetlana jako ±0.00 .

• Wymiary są zawsze wyświetlane w metrach z 2 miejscami po przecinku (centymetry). Jeśli trzecie miejsce po przecinku (milimetry) nie jest 0, jest ono podniesione: 1.236 jako +1.23^6^ / 0.295 jako +0.29^5^ / -5.340 jako -5.34 / -4.564 jako -4.56^4^

  Za pomocą stylu wymiarowania uzyskuje się teraz fachowe formatowanie łańcuchów wymiarowych i wysokości punktów.

Profile

Profil

Profil - Obsługa ogólna

Profil został gruntownie przepracowany. Profil i obiekt budowlany mają teraz ujednoliconą koncepcję obsługi w zakresie 'Wyświetlanie', 'Wymiarowanie i opis' oraz tworzenia planów.

"Wartości profilu":

Dialog 'Wartości profilu' (istniejący i na stałe zadokowany dialog po lewej stronie okna programu) został przeniesiony do systemu nowych dialogów paletowych i dysponuje teraz również znanymi mechanizmami tych dialogów. Ponieważ wartości profilu są centralne dla pracy w profilu, tego dialogu nie można wyłączyć ani zamknąć. Ze względu na zakres tryb 'Pełny widok' dla wartości profilu nie jest dostępny. Dla lepszej struktury wizualnej w ramach poszczególnych grup dodano dodatkowe separatory.

"Wyświetlanie" i "Wymiarowanie i opis":

Ustawienie 'Wyświetlanie' na ekranie zostało teraz również w profilu całkowicie przepracowane i jest dostępne jako stały dialog paletowy. Ustawienia 'Wymiarowanie i opis' na ekranie były dotąd wywoływane z ustawienia 'Wyświetlanie'. Te ustawienia również zostały przepracowane i mogą teraz - jak w 'Widoki podstawowe' oraz 'Widoki, przekroje' - być używane także jako odrębny dialog paletowy. Obsługa 'Wyświetlania' i 'Wymiarowania i opisu' ma od teraz ujednoliconą koncepcję obsługi w profilu i obiekcie budowlanym.

W wyniku przeróbki zrealizowano następujące punkty i wymagania dotyczące obsługi:

• Dialogi 'Wyświetlanie' i 'Wymiarowanie i opis' są obsługiwalne permanentnie jako dialogi paletowe

• 'Wyświetlanie': przełączalne przez '1-7-1 Wyświetlanie' lub przez ikonę

• 'Wymiarowanie i opis': przełączalne przez '1-7-3 Wymiarowanie i opis' lub przez ikonę

• oba używalne w stanie zadokowanym lub odłączonym

• w stanie odłączonym dla obu dialogów istnieje możliwość pełnego widoku

  • w pełnym widoku wszystkie grupy są wyświetlane otwarte

  • dialogi można zmieniać w wysokości i szerokości za pomocą myszy

Możliwości ustawień 'Wyświetlania' kładą szczególny nacisk na obszar 'Dach'. Odpowiednie grupy są zatem umieszczone w górnej części dialogu. Dialog paletowy 'Wyświetlanie' składa się z następujących grup:

• 'Dach'

• 'Dach: obszary powierzchni, pokrycie'

• 'Widoki profilu'

• 'Lista kondygnacji, informacje planu'

• 'Elementy konstrukcyjne'

• 'Elementy budynku, elementy płaszczyzny'

• 'Informacje, przedstawienie konstrukcji'

Ustawienia 'Wymiarowanie i opisy' zostały przeorganizowane, rozszerzone i ujednolicone z obszarem modelu 'Widoki, przekroje':

• istniejące opcje i rozszerzenia zostały pogrupowane analogicznie do 'Widoki, przekroje'

  • 'Ogólne, style'

  • 'Opisy'

  • 'Poziome wysokościowe (koty)'

  • 'Wymiarowanie'

• Rozszerzenia

  • 'Współczynnik wymiarowania'

  • 'Warstwa dla granic wymiarów'

  • Opisy za pomocą 'zestawu opisów elementów'

  • Rozszerzona funkcjonalność dla kotów wysokościowych (analogicznie do obszaru modelu 'Widoki, przekroje')

'Widoki profilu':

Ponieważ profil jest już wykorzystywany do tworzenia rysunków do koordynacji i uzgodnień z architektami i inwestorami, wprowadzono tzw. 'widoki profilu'. Dzięki 'widokom profilu' rysunki i ich wydruki mogą być optymalnie przygotowane. Można tworzyć dowolną liczbę 'widoków profilu'. Każdy 'widok profilu' posiada następujące indywidualne ustawienia i je zapisuje:

• 'Numer, nazwa'

• 'Wybrany fragment obrazu (przycięcie)'

• 'Dialog warstw'

• 'Ustawienia przedstawienia'

• 'Ustawienia wymiarowania i opisów'

• 'Skala'

W celu pracy z 'widokami profilu' i ich prostego obsługiwania udostępniono teraz również zredukowaną 'nawigację po budynku' jako paletę dialogową w profilu. Ta 'nawigacja po budynku' wymienia wszystkie 'widoki profilu' obecne w profilu. Kliknięcie prawym przyciskiem myszy na korzeń 'nawigacji po budynku' umożliwia utworzenie nowego 'widoku profilu'. Kliknięcie prawym przyciskiem myszy na istniejącym 'widoku profilu' udostępnia następujące funkcje:

• 'Nowy widok profilu'

• 'Edytuj'

• 'Zastąp aktualnym przedstawieniem i ustawieniami'

• 'Przelicz wymiarowanie i opisy'

• 'Usuń'

Podstawowe informacje o 'Przedstawieniu', 'Wymiarowaniu i opisach' oraz pracy z paletami dialogowymi można znaleźć w dokumencie 'Lista usług dla aktualizacji V23.pdf' można znaleźć.

Każdy profil zawiera już automatycznie wygenerowany 'widok profilu'. Rozpoznać go można po numerze i nazwie: '1. - *Widok profilu standardowy'. Jeśli profil zostanie otworzony z starszej wersji, istniejące ręcznie utworzone elementy rysunkowe są automatycznie przypisywane do tego 'widoku profilu'. Istniejące profile z dynamicznie powiązanymi rysunkami mogą być w ten sposób dalej edytowane w bieżącej wersji. Przez ograniczony okres przejściowy nadal będzie dostępne użycie 'planu profilu'. Jeśli w nim zostaną zapisane elementy rysunkowe, uwzględniane będą tylko te elementy, które należą do 'widoku profilu standardowego'. Dzięki temu unikane są nieokreślone sytuacje. 'Widok profilu standardowy' jest zatem niezbędny i nie może zostać usunięty. Odpowiednia funkcja w menu kontekstowym nawigacji budynku jest wyszarzona.

'Rysunek widoku profilu':

Wydruk 'widoku profilu' odbywa się za pomocą funkcji '1-01-5 Rysunek widoku profilu' lub odpowiedniej ikony. Sytuacja przygotowana w profilu może być od razu zapisana jako rysunek bez potrzeby dodatkowych ustawień.

Dzięki przeróbce profilu wykonano kolejny istotny krok w kierunku ujednolicenia koncepcji obsługi i poprawy ergonomii pracy. Uzupełnienie palet dialogowych w profilu oferuje m.in. następujące korzyści:

• dostępne są teraz ujednolicone opcje i spójna obsługa we wszystkich częściach programu

• ustawienia 'Przedstawienie' i 'Wymiarowanie i opisy' są dostępne na stałe, a wprowadzone zmiany są po przeliczeniu natychmiast widoczne na ekranie

• obsługa pozostaje przejrzysta i wygodna nawet przy rozszerzonych opcjach

Nowe widoki profilu dodatkowo zapewniają optymalne wsparcie w codziennej pracy:

• przedstawienie na ekranie odpowiada wydrukowi rysunku

• jednym kliknięciem można załadować widok na ekranie odpowiedni do aktualnego zadania

• dla różnych wymagań można przygotować różne 'widoki profilu' i zapisać je jako szablon profilu

• przy wywołaniu 'szablonu profilu' przywracana jest dokładnie ta sama sytuacja, jaka panowała przy opuszczaniu 'widoku profilu'

Obiekt budowlany

Ogólnie

Wersje plików, Zapisz kopię jako: Ze względu na rozszerzenia, zwłaszcza nowe możliwości numeracji elementów, konieczne było podniesienie wersji pliku obiektów budowlanych. Dzięki temu pozycje są chronione przed utratą danych, ponieważ nie mogą być otwarte w starszej wersji programu (przed V24.02 lub V25.01). Współpracę z partnerami używającymi poprzednich wersji staramy się wspierać na ile to możliwe. W tym celu w funkcji 1-1- 5 Zapisz kopię jako można wybrać wersję pliku dla pliku docelowego.

• Jeśli można wybrać starszą wersję pliku, poniżej zostanie wyświetlone, na co należy zwrócić uwagę i co ewentualnie zostanie zmienione.

• Jeśli nie można wybrać starszej wersji pliku, bieżący obiekt budowlany zawiera dane, które nie mogą być zmigrowane i oznaczałoby to nieakceptowalną utratę danych. W dolnym polu tekstowym znajdują się również wskazówki. W aktualnym przypadku są to sortowalne numery elementów: dzięki temu dwa elementy mogą otrzymać ten sam numer elementu, czego starsze wersje programu nie potrafią przetworzyć.

Wprowadzanie - ogólnie

Edycja elementu budynku we wszystkich obszarach modeli: Pracując nad konstrukcją ściany, zauważa się, że belka stropowa przylegającego stropu musi zostać dopasowana. Aby jak najwygodniej i najszybciej edytować tę belkę stropową w konstrukcji stropu, wywołuje się w menu środkowego przycisku myszy funkcję "Edytuj element budynku". Po wybraniu belki stropowej następuje bezpośrednie przejście do odpowiedniego pola stropowego.

Dla obecnie widocznych elementów budowlanych można wywołać funkcję "Edytuj element budynku" i przejść w ten sposób do ich obszaru modelu.

• Ta funkcja jest teraz dostępna we wszystkich konstrukcyjnych obszarach modelu.

• W konstrukcji ściany dotyczy to również elementów z wielościennych ścian. Zobacz wyświetlanie elementów z wielościennych ścian.

• Dla elementów należących do wstawek modułowych wywoływana jest edycja pozycji konstrukcji modułu wstawionego lub następuje przełączenie do niej.

Poziomy pracy (DICAM cieśla)

Ustawienie przedstawienia poziomów pracy zostało zrealizowane jako stała paleta dialogowa i uzupełnione o przedstawienie krawędzi przekrojów. Dzięki tym rozszerzeniom poziomy pracy i clipboxy oferują optymalne przedstawienie do kontroli i edycji detali w DICAM.

Przedstawienie w stałym palecie dialogowej oferuje wiele zalet:

• Ustawienie jest dostępne na stałe i może być zadokowane z boku. Dzięki temu poszczególne parametry, aż po przezroczystość, są zawsze bezpośrednio pod ręką.

• Poprzez ikony ulubionych u góry palety żądane ulubione pozycje są dostępne bezpośrednio w dialogu.

Przedstawienie krawędzi przekrojów z clipboxem zapewnia optymalną rozpoznawalność

• Kolor krawędzi przekrojów można ustawić. Dzięki temu wyraźnie odróżniają się od rzeczywistych krawędzi elementów.

• Krawędzie przekrojów mogą być używane do pomiarów i pobierania punktów do dowolnych wprowadzeń. Ważne są przy tym ich punkty końcowe i środki.

• Element przecięty z obu stron jest widoczny przez krawędzie przekrojów nawet wtedy, gdy stoi prostopadle do ekranu i wszystkie jego pozostałe powierzchnie stają się niewidoczne.

Dialog przedstawienia poziomów pracy umożliwia wybór elementów jako podstawy dla tymczasowych poziomów pracy i clipboxów. Dzięki tym rozszerzeniom poziomy pracy i clipboxy oferują optymalne przedstawienie do kontroli i edycji detali w DICAM. Poprzez "Zapisz aktualne przedstawienie" można następnie zapisać wycinek dla rysunku detalu.

Elementy budowlane służą jako podstawa dla tymczasowych poziomów pracy i clipboxów:

• Po naciśnięciu przycisku "wybierz" można zaznaczyć kilka elementów.

  • Pierwszy element jest elementem referencyjnym i służy jako podstawa dla poziomów pracy.

  • Kolejne elementy są uwzględniane przy wymiarowaniu clipboxa.

  • Etykieta przycisku zmienia się na "odznacz". Po jego naciśnięciu element referencyjny zostaje odznaczony, a tymczasowe poziomy pracy usunięte.

• Dla elementu referencyjnego automatycznie tworzone są kilka tymczasowych standardowych poziomów pracy:

  • Te poziomy pracy są tymczasowe i zostaną usunięte po odznaczeniu elementu referencyjnego.

  • Tymczasowe poziomy pracy są wymienione w nawigacji budynku bezpośrednio pod (System globalny). Są rozpoznawalne po poprzedzającym je '(Element)'. Następnie widnieje nazwa opisująca orientację. W nawigacji budynku można między nimi przełączać.

  • W dialogu znajduje się przycisk typu rocker "Orientacja" za pomocą którego można również przełączać się między standardowymi poziomami pracy.

  • Dla elementu referencyjnego tworzone są 2 lub 3 standardowe poziomy pracy. Zależy to od jego globalnego ustawienia i ewentualnie istniejącego sfazowania. Zawsze istnieje poziom pracy pionowy przechodzący przez oś elementu referencyjnego. Kolejne poziomy pracy tworzone są na górnej długiej krawędzi lub na górnym sfazowaniu. Dla elementów poziomych bez poziomej górnej strony dodatkowo powstaje poziomy poziom pracy przez oś.

  • Za pomocą odpowiednich funkcji z menu kontekstowego poziomu pracy można przesunąć jego początek, odbić kierunek widoku lub przesunąć całą płaszczyznę równolegle. Dzięki temu standardowy poziom można bardzo szybko dowolnie dopasować. Pozostaje on przy tym nadal poziomem pracy tymczasowym.

  • Jeśli dla tymczasowego poziomu pracy przypisane zostanie atrybut (numer, nazwa) lub zostanie w nim wprowadzony element rysunkowy, automatycznie staje się on zwykłym poziomem pracy. Zachowuje się wtedy również po odznaczeniu elementu referencyjnego.

• Do każdego poziomu pracy tworzona jest clipbox.

  • Ten wpływa tylko na obszar roboczy OpenGL. Odpowiednio pole wyboru użycia clipboxa można ustawić tylko w obszarze roboczym OpenGL.

  • Clipbox jest początkowo tworzony tak, aby obejmował element referencyjny i wszystkie inne wybrane elementy (ramka ograniczająca). Następnie jest rozszerzany we wszystkich kierunkach o wprowadzalną wartość 'Offset clipboxa'. W ten sposób uzyskuje się bezpośrednio bardzo dobre zawężenie do wybranych elementów przy jednoczesnym widoku najbliższego otoczenia.

  • Rozmiar clipboxa (i obszaru siatki) można w każdej chwili graficznie zmienić za pomocą funkcji 'Zmień rozmiar' w menu kontekstowym. Pozostaje on przy tym nadal tymczasowym poziomem pracy.

  • Rozmiar clipboxa można również później dostosować przez zmianę offsetu clipboxa. Jeśli został on zmieniony graficznie, przywracany jest do pierwotnego rozmiaru. Ten offset stosowany jest tylko do tymczasowych poziomów pracy; dla zdefiniowanych poziomów pracy nie jest brany pod uwagę.

• Do każdego poziomu pracy tworzony jest clipbox dla chmury punktów.

  • Dla chmury punktów tworzony jest clipbox o tym samym rozmiarze.

  • Zmiana offsetu clipboxa powoduje również dostosowanie clipboxa dla chmury punktów.

  • Poprzez "Zmień rozmiar" clipboxy dla elementów i chmury punktów można jak zwykle ustawić oddzielnie.

• Przełącznik typu rocker (dźwignia) "Wstawienie" jest używany, gdy wybierane są elementy z wstawek modułowych. Funkcjonalność opisana jest w odpowiednim rozdziale dotyczącego "Moduły, wstawki".

Poziom pracy "System globalny" jest zawsze obecny i używany, gdy przechodzi się do Wolnej Konstrukcji. Powoduje to czasem zamieszanie, ponieważ w tym momencie nic nie jest wyświetlane (obszar roboczy OpenGL). Powodem jest, że w tym momencie w '9-2-4 Przedstawienie poziomu pracy' użycie clipboxa jest włączone. Clipbox i przycinanie chmury punktów mają mały rozmiar, dlatego nic nie widać. Aby tego uniknąć, dla "System globalny" obowiązują szczególne zasady:

• Clipbox dla 'Systemu globalnego' jest zawsze ignorowany. Pole wyboru w '9-2-4 Przedstawienie poziomu pracy' nie ma wpływu.

• Również przycinanie chmury punktów nie jest wykonywane dla "System globalny".

• Jeśli otworzy się 'Ustawienia siatki' dla "System globalny", pola granic wyświetlania i wartości do przycinania modelu i chmury punktów są puste i zablokowane.

Aby użyć clipboxa również dla systemu globalnego, wystarczy utworzyć odpowiedni poziomy pracy horyzontalny w początkowym położeniu.

Widoki 3D

Przycinanie w widoku 3D: W OpenGL przedstawienie można bardzo łatwo i szybko zawęzić do pożądanego zakresu za pomocą poziomów pracy z clipboxem. W widoku 3D poziom pracy może być zapisany i jest automatycznie ustawiany przy wywołaniu widoku 3D. Dodatkowo w widoku 3D można teraz ustawić, czy clipbox ma być używany, czy nie. Dzięki temu detale można optymalnie przygotować zarówno do edycji na ekranie, jak i do zapisania aktualnego przedstawienia na rysunki.

Wizualizacja

Wybór zestawu tekstur: Dostępna jest duża liczba zestawów tekstur. Grupowanie ich na jednej warstwie nie wystarczało już do zapewnienia dobrej przejrzystości i celowego wyboru. Teraz zestawy tekstur są pogrupowane w dodatkowe warstwy: Na przykład główna grupa "Kolory" w następnej warstwie udostępnia główne kolory i jednym kliknięciem można np. znaleźć odcienie niebieskiego. Podział 'Powierzchni podłogowych' na grupy materiałów 'Parkiet", "Płytki", "Dywan' itp. prowadzi bardzo czytelnie do żądanego pokrycia.

Elementy budowlane, płyty profilowane

Surowa płyta ma na obu stronach wpusty/obrzeża, co jest definiowane przez profil przekroju. Płytę wprowadza się np. w ścianie, jej kształt jest wycinany przez kontury warstw ściany. Dla późniejszego przeliczenia płyty, np. w wyniku obróbki maszynowej, ważne jest położenie surowej płyty przy wprowadzaniu: jeśli np. wpust zostanie zachowany po lewej stronie, musi tak pozostać również po przeliczeniu. Aby to zapewnić, zachowywany jest punkt wstawienia surowej płyty. Procedura ta jest stosowana w dachu, ścianie, stropie i konstrukcji prętowej i jest niezależna od orientacji płyty oraz która główna strona jest obrócona do przodu lub do góry.

Obszar roboczy OpenGL (opcjonalny moduł oprogramowania)

Obszar roboczy OpenGL - MSAA (Multisampling Antialiasing)

Podstawowymi elementami OpenGL są 'prymitywy' (linie, okręgi, trójkąty itd.), które muszą być rasteryzowane do wyświetlenia na ekranie. Podczas rasteryzacji powstają tzw. 'poszarpane krawędzie' (ang. jaggies). Dzięki 'MSAA' ten efekt można jednak niemal całkowicie zminimalizować.

W '9-5-2 Ustawienia' można teraz wyraźnie włączać lub wyłączać 'Wygładzanie krawędzi (Antialiasing)' dla obszaru roboczego OpenGL. Skośne linie wyglądają przy włączonym antyaliasingu znacznie gładsze. Unika się poszarpanych krawędzi wynikających z reprezentacji pikseli.

Siła wygładzania jest kontrolowana pod punktem 'Multisampling (Antialiasing)' również dostępnym w '9-5-2 Ustawienia'. Tutaj można wybrać liczbę 'próbek' (sample points) na piksel (!).

Wysokie wartości multisamplingu prowadzą do bardzo gładkiego i atrakcyjnego przedstawienia obiektów. Jednak odbywa się to kosztem wydajności, ponieważ dla każdego piksela musi być sprawdzona i ważona wybrana liczba 'próbek'. W przeciwieństwie do wysokich wartości, niskie wartości multisamplingu dają słabsze wygładzenie, ponieważ liczba 'próbek' na piksel jest niska.

Zalety OpenGL i obszaru roboczego OpenGL można teraz wykorzystywać jeszcze bardziej. Niezależnie czy chodzi o optymalne przedstawienie, wysoką wydajność czy kompromis między nimi. Dzięki nowym opcjom ustawień dla 'MSAA' można wygodnie dobrać optymalne ustawienia dla swoich potrzeb i systemu.

Funkcje dla całego budynku

Środek ciężkości, masa i wymiary, tak jak są określane dla elementów lub elementów budowlanych, są teraz dostępne również dla całej konstrukcji.

• Funkcja jest wywoływana w DICAM przez 1-4-1 Środek ciężkości całej konstrukcji

• Jak w innych funkcjach środka ciężkości, grupy do obliczania masy i wymiarów są podawane oddzielnie. Można również wykluczyć określone rodzaje prętów, okucia i środki łączeniowe.

• W przedstawieniu w grupie "Informacje, przedstawienie konstrukcji" dodano wpis dotyczący opisu całej konstrukcji:

  • Za pomocą pola wyboru wyświetlanie można włączyć lub wyłączyć.

  • Opis może być złożony z odpowiednich zmiennych.

  • Przedstawienie środka ciężkości jest również sterowane w dialogu opisów.

Funkcja ta jest używana między innymi w następujących przypadkach:

• Konstrukcje niebędące budynkami, które są transportowane w całości, np. urządzenia transportowe i skrzynie dla maszyn i urządzeń.

• Określenie ciężaru dla budynków, które co prawda są rozbierane, ale transportowane jako jedna ładowność. Np. wiaty samochodowe i wiaty przystankowe.

• Moduły do wstawek: moduły budowlane, elementy, zespoły itp.: odpowiadają one całym budynkom montowanym gotowo do transportu. Tekst informacyjny w dialogu odnosi się do modułów używanych jako wstawki w innych obiektach budowlanych.

System - elementy kombinowane

System elementów kombinowanych został rozszerzony. Poniżej wymieniono kilka istotnych punktów dotyczących zastosowania. Opis całego systemu zawarty jest w specjalnym podręczniku: katalog instalacyjny programu \documents\ger\Kombielemente_*.*. Ten podręcznik wyjaśnia oprócz wprowadzania w dialogach przede wszystkim również podstawowe zależności i techniki stosowane tutaj.

Elementy kombinowane - ogólnie

Elementy kombinowane - Style wymiarowania i tekstu

Elementy kombinowane umożliwiają tworzenie wymiarów, tekstów i opisów. Przy zastosowaniu elementu kombinowanego potrzebne są pierwotnie przewidziane style wymiarowania i tekstu. Jeśli nie zostały one znalezione w bieżącym obiekcie budowlanym lub w zapisanych ustawieniach, wcześniej wyświetlany był komunikat ostrzegawczy i dotknięte elementy nie mogły zostać utworzone. To postępowanie zostało teraz zmienione.

Jeśli element kombinowany zawiera częściowe rysunki, również one są przeszukiwane pod kątem brakujących stylów tekstu i wymiarowania. Jeśli wymagany styl znajduje się w częściowym rysunku elementu kombinowanego, zostanie użyty stamtąd. Dzięki temu obszar poszukiwań brakujących stylów tekstu i wymiarów został znacząco rozszerzony.

Jeśli po tym rozszerzonym wyszukiwaniu nadal brakuje stylów wymiarowania i/lub tekstu, w oknie dialogowym oferowana jest możliwość wybrania stylu zastępczego. Ten styl zastępczy będzie używany jako zamiennik dla wszystkich brakujących stylów. Ważne jest, aby pamiętać, że wybór stylu zastępczego nie jest zapisywany w wstawionym elemencie kombinowanym. Jeśli element kombinowany zostanie później ponownie przeliczony lub zmieniony, konieczne będzie ponowne wybranie stylu zastępczego.

Dzięki temu, jeśli otrzymają Państwo na przykład element kombinowany od kolegi lub firmy partnerskiej do testów lub wypróbowania, można go szybko i bez komplikacji wstawić, bez konieczności tworzenia lub wymiany stylów tekstu i wymiarowania. Do stałego użycia zaleca się jednak uzupełnienie brakujących stylów tekstu i wymiarów we własnych ustawieniach.

Teksty w elementach kombinowanych

W elementach kombinowanych można teraz definiować także teksty wielowierszowe i opisy (wieloliniowe) z tabulatorami. W tym celu w definicji tekstu wstawiane są odpowiednie znaki.

• Do złamania wiersza wstawia się znak "¶". Wprowadzenie Alt+0182.

  • Przykład: Wiersz tekstu 1¶Wiersz tekstu 2 po wykonaniu elementu kombinowanego daje: Wiersz tekstu 1 Wiersz tekstu 2

• Do skoku tabulatora wstawia się znak "¬": Wprowadzenie Alt+0172.

  • Jeśli w stylu tekstu zdefiniowano tabelę, skok tabulatora przechodzi do następnej kolumny.

  • Przykład: Komórka 1.1¬Komórka 1.2¶Komórka 2.1¬Komórka 2.2 po wykonaniu elementu kombinowanego daje: Komórka 1.1 Komórka 1.2 Komórka 2.1 Komórka 2.2

• Te znaki można wprowadzić bezpośrednio w definicji wpisu tekstowego. Można je również używać w wartościach pośrednich i odwoływać się do tych wartości w wpisie tekstowym.

• Znaki te można łączyć z tekstami stałymi oraz ze zmiennymi lub wartościami pośrednimi.

  Dzięki tekstom wielowierszowym bardzo łatwo opisać powiązane bloki tekstu. Wcześniej trzeba było odpowiednio ustawiać pojedyncze wiersze tekstu. Teraz wysokość wiersza jest pobierana bezpośrednio ze stylu tekstu. Ponadto można teraz generować tabele.

Elementy kombinowane dla okien, drzwi i wnęk

Elementy kombinowane dla drzwi przesuwnych podnoszonych (Hebe-Schiebe-Tür) i dla drzwi przesuwno-uchylne równoległe (Parallel-Schiebe-Kipp Tür) zostały dostosowane do systematyki innych okien. Tutaj również dostępny jest odpowiedni element kombinowany do ustawienia wszystkich możliwych wariantów.

• drzwi przesuwnych podnoszonych (Hebe-Schiebe-Tür)

  • Podział na dwa do czterech skrzydeł

  • Możliwość wyboru stron osadzenia skrzydeł przesuwnych

  • Przy dwóch skrzydłach możliwość wyboru, które jest wewnętrzne

  • Możliwa prezentacja otwarta z regulowaną wielkością otwarcia

• Drzwi uchylno-przesuwne równoległe

  • Wybór skrzydła do otwarcia

  • Możliwa prezentacja otwarta z regulowaną wielkością otwarcia

Elementy kombinowane okien zostały rozszerzone o czyste otwarcie, bez przedstawienia elementów okiennych. Dzięki usunięciu wielu opcji wprowadzanie otworów znacznie się uprościło. Pozostają ustawienia dotyczące kierunku otwarcia, rodzaju ruchu i strony zawiasu skrzydeł. Są one również widoczne w widoku i rzucie. Dodatkowo dostępna jest opcja „przebicie" oraz możliwość przedstawienia zastępczego korpusu w kształcie okna.

Kolejnym uzupełnieniem w tym obszarze jest nowe element kombinowany dla szprosów okiennych. Również tutaj różne warianty udało się odwzorować w jednym elemencie kombinowanym, co uprościło wprowadzanie danych.

• Szprosy dostępne także przy kilku skrzydłach, świetlikach górnych i dolnych

• Podział szprosów konfigurowalny indywidualnie z automatycznym działaniem obejmującym skrzydła

• Przekrój szprosów oraz tekstury na zewnątrz i wewnątrz dowolnie wybieralne

• Przedstawienie także dla otwartych skrzydeł

Moduły programowe do specjalnych konstrukcji lub obszarów konstrukcyjnych

Zawieszenie stropów i elementów stropowych (opcjonalny moduł programowy)

Elementy kombinowane - Zawieszenie stropów i elementów stropowych

Do wykonania punktów podwieszenia stropów i elementów stropowych dostępne jest teraz wydajne i oszczędzające czas rozwiązanie w postaci elementu kombinowanego. Wymagane punkty podwieszenia do podnoszenia i przesuwania stropów i elementów stropowych można w ten sposób szybko i łatwo zdefiniować.

• Katalog: 'KOL\Środek ciężkości i zawieszenie\Zawieszenie elementów stropowych'

• Wprowadzanie w 'Konstrukcja stropu' przez funkcję '7-8-2 w rzucie'

• Cechy funkcjonalne ogólnie

  • Wprowadzanie i pozycjonowanie przez wybór środka ciężkości, bezpośredni wybór punktu zawieszenia (tylko przy 'Zawieszenie - 1 punkt') oraz jednego lub dwóch belek stropowych

  • Pozycjonowanie w grubości stropu przez określenie położenia montażowego

  • opcjonalna wizualizacja kotwy, pasów i środków chwytających ładunek

  • Wykonanie potrzebnych środków kotwiących opcjonalnie jako 'środki łączące' lub jako zastępcze przedstawienie z własnym numerem identyfikacyjnym

  • Obciążenie wybieralne między pociągiem skośnym lub osiowym

  • Generowanie potrzebnych obróbek maszynowych dla maszyn do prętów i płyt jako obróbki lub funkcje zależne od materiału

  • opcjonalne wygenerowanie wymiarowania i opisów dla planów produkcji i montażu

• Cechy funkcjonalne 'Zawieszenie - 1 punkt'

  • końcowe pozycjonowanie i orientacja przez określenie kąta, długości lub wysokości

  • dla opcji 'Kąt' można użyć '0°' w połączeniu z podaniem długości pasa

  • opcja 'Wysokość' służy przede wszystkim do wprowadzenia kolejnych punktów zawieszenia, które mają być doprowadzone do już istniejącego środka chwytającego ładunek

• Cechy funkcjonalne 'Zawieszenie - 4 punkty'

  • Możliwy wybór środka chwytającego ładunek (hak dźwigu, trawers, trawers H)

  • końcowe pozycjonowanie i orientacja przez określenie kąta i długości, odległości i długości, odległości i kąta

  • Wybór odniesienia dla obowiązkowego przestrzegania wytycznych pozycjonowania

  • automatyczne wyznaczanie wartości pozycjonowania po przeciwnej stronie z wyborem danych wejściowych, które mają być przy tym zachowane

  • opcja 'Kąt i długość' (zawieszenie == 'proste') stosowana jest przede wszystkim przy użyciu czterosplotowego zawieszenia łańcuchowego, ponieważ przy tej opcji punkty zawieszenia są automatycznie pozycjonowane tak, aby zachowane były kąt i długość łańcucha (unikane jest wielokrotne lub powtarzające się dopasowywanie długości łańcucha na budowie)

  • gdy należy uwzględnić warunki brzegowe lub punkty wymuszone (podłączenie belki nadprożowej do belek stropowych, istniejące wycięcie lub otwór dla instalacji budynku itp.), w takich przypadkach można sięgnąć po opcje 'Odległość i kąt' lub 'Odległość i długość' w połączeniu z wyborem odniesienia (strona wymuszona)

Element kombinowany nie przeprowadza kontroli, czy wytyczne organów i zakładów ubezpieczeń społecznych albo reguły produktów producentów systemów podnoszących są przestrzegane. Za prawidłowe zastosowanie elementu kombinowanego i bezpieczne wykonanie punktów zawieszenia odpowiada użytkownik.

Stropy i elementy stropowe mogą być teraz całkowicie skonstruowane do podnoszenia i przesuwania za pomocą dźwigu. Element kombinowany 'Zawieszenie stropów i elementów stropowych' wspiera użytkownika w przygotowaniu pracy i umożliwia optymalne przygotowanie elementów do precyzyjnego podnoszenia i przesuwania.

Elementy rysunkowe - pomoce konstrukcyjne

Elementy kombinowane - 'Stempel wysokości'

Wskazania wysokości do krawędzi wierzchniej podłogi surowej i krawędzi wierzchniej podłogi wykończonej odgrywają ważną rolę również w rzutach. Istniejący element kombinowany 'Stempel wysokości' został gruntownie przepracowany, a zakres funkcji rozszerzony o kilka punktów.

• Katalog: 'KOL\Elementy rysunkowe - pomoce konstrukcyjne\Stempel wysokości'

• Wprowadzanie w 'Rzut', 'Widoki podstawowe' i 'Pole stropu' przez funkcję '7-8-2 w rzucie'

  W obszarach modelu 'Rzut' i 'Widoki podstawowe' stropy są automatycznie identyfikowane, których górna krawędź stropu surowego ma maksymalną odległość +/- 1.0 [m] do dolnej krawędzi bieżącej kondygnacji. W przypadkach, gdy stropy mają większy odstęp, wprowadzanie musi nastąpić w obszarze modelu 'Pole stropu' lub wysokość musi zostać wpisana ręcznie.

• Cechy funkcjonalne elementu kombinowanego 'Stempel wysokości':

  • Generowanie jednego lub dwóch stempelków wysokości przez wywołanie funkcji

  • Rozmiar symbolu (mierzone na papierze) regulowany przez podanie średnicy symbolu i docelowej skali

  • Użycie własnych stylów tekstu (patrz uwaga poniżej)

  • opcjonalne generowanie linii prowadzących

  • indywidualnie konfigurowalny górny i dolny opis dla każdego stempelka wysokości

  • Uwzględnienie wysokości globalnej (wysokość nad poziomem morza z '2-4 Informacje o obiekcie')

  • automatyczne wyznaczanie lub ręczne wprowadzanie wysokości

Jeśli chce się użyć własnego stylu tekstu, musi on najpierw zostać utworzony pod jedną z identyfikacji dostępnych w elemencie kombinowanym ('Stempel wysokości - xx'). Można też sięgnąć po już utworzone style tekstu i zduplikować je poprzez zapis pod jedną z podanych nazw. Gdy przy wstawianiu elementu kombinowanego wybierze się odpowiedni styl, np. 'Stempel wysokości - 01', teksty zostaną utworzone z użyciem żądanego stylu.

Opisy składają się zawsze z trzech bloków: 'Informacja o kondygnacji', 'Wartość wysokości względnej' i 'Wartość wysokości absolutnej'. Można je indywidualnie rozszerzać przez dowolne wprowadzenie prefiksu, infiksu i sufiksu.

Elementy kombinowane - 'Budowa ściany'

Układ warstw ścian w projekcie jest często obowiązkowym elementem rysunków. Aby nie trzeba było tego wpisywać ręcznie na rysunkach, dostępne są teraz nowe elementy kombinowane, które automatycznie generują takie tabelki w budynku.

• Katalog: 'KOL\Elementy rysunkowe - pomoce konstrukcyjne\Budowa ściany'

• Wprowadzanie w 'Rzut' i 'Widoki podstawowe' przez funkcję '7-8-3 wzdłuż krawędzi ściany' oraz w 'Konstrukcja ściany' przez funkcję '7-8-2 na przedniej stronie'

• Cechy funkcjonalne elementów kombinowanych 'Budowa ściany':

  • Generowanie tabeli z układem warstw bieżącej ściany przez wywołanie funkcji

  • Tabela zawiera:

    • warstwy zdefiniowane w ścianie (przez grubość warstwy, numer identyfikacyjny warstwy lub oba)

      • materiał ustawiony w warstwach w postaci numeru identyfikacyjnego warstwy

      • grubość poszczególnych warstw w wybranej jednostce (cm, mm, cal)

      • łączną grubość budowy ściany

  • W 'Rzucie' i 'Widokach podstawowych' orientacja tabeli względem punktu wstawienia jest wybieralna (wyrównanie do lewej lub prawej). W zależności od orientacji ściany i wyboru strony widoku lub przeciwnej strony tabela zostanie odpowiednio umieszczona.

  • W konstrukcji ściany do pozycjonowania tabeli można wybrać początek lub koniec ściany.

  • Zarówno w rzucie, jak i w widoku można ustawić odległość tabeli od ściany.

  • Właściwości tabeli (czcionka, kolumny, ramka itp.) są determinowane przez używany styl tekstu. W elemencie kombinowanym dostępne są trzy style tekstu: 'Tabela -- Budowa ściany 01', 'Tabela -- Budowa ściany 02', 'Tabela -- Budowa ściany 03'. Te style tekstu są identycznie skonfigurowane i mogą być użyte do wprowadzenia indywidualnych modyfikacji lub do zapisania własnych istniejących stylów tekstu pod tymi nazwami i wykorzystania ich z elementem kombinowanym.

  • Tabela znajduje się na własnej warstwie o nazwie 'Budowa ściany'.

  • Przy zmianach w budowie ściany wystarczy zaktualizować tabelę funkcją '7-9-1 Przeliczyć ponownie'.

Widoki podstawowe, widoki, przekroje

Zmiana numeru widoków podstawowych, widoków i przekrojów po zapisaniu planu powodowała utratę powiązania z zapisem planu i planami. Jeśli teraz zmieniony zostanie numer widoku podstawowego, widoku lub przekroju, sprawdzane są zapisy planów. Jeżeli dla bieżącego widoku podstawowego, widoku lub przekroju istnieje już zapis planu, numer nie może zostać zmieniony. Zapobiega się w ten sposób utracie danych.

Widoki, przekroje

Przedstawienie - Elementy płaszczyzny z konstrukcji ściany

W obszarze modelu Widoki, Przekroje można teraz wyświetlać elementy płaszczyzny z konstrukcji ściany.

Podstawowa widoczność elementów płaszczyzny jest sterowana przez pole wyboru 'Linie, okręgi, kreskowania, ..' oraz pole wyboru 'Teksty, wymiary, ..' w kolumnie 'W' grupy 'Elementy budynku, elementy płaszczyzny' w oknie dialogowym 'Przedstawienie'. Dla bardziej szczegółowego rozróżnienia można dodatkowo skorzystać z widoczności warstw.

Elementy płaszczyzny konstrukcji ściany mogą być wyświetlane w widokach, przekrojach, obszarach przekrojów i przebiegach przekrojów.

Dla widoczności elementów płaszczyzny obowiązują następujące zasady:

• Kierunek widoczności ściany musi być zgodny z kierunkiem widoku lub przekroju.

• Ściana musi być równoległa do widoku lub równoległa do płaszczyzny przekroju.

• W przypadku czystych przekrojów płaszczyzna przekroju musi leżeć wewnątrz odpowiedniej ściany.

• W przypadku przebiegów przekrojów linia częściowa musi leżeć wewnątrz odpowiedniej ściany (Elementy płaszczyzny ściany są zawsze przedstawiane w całości - nie są redukowane do obszaru dotkniętego linią częściową).

• Jeśli w widoku lub obszarze przekroju znajdują się równoległe ściany zawierające elementy płaszczyzny, to

  • przy opcji '(1) - tylko widoczne' wyświetlane są tylko najbardziej przednie widoczne elementy płaszczyzny.

  • przy opcji '(2) - widoczne i zakryte' żadne elementy płaszczyzny nie są wyświetlane.

  • przy opcji '(3) - wszystkie linie' wyświetlane są wszystkie elementy płaszczyzny w obrębie widoku lub obszaru przekroju.

• Dla wyświetlania elementów płaszczyzny obowiązuje skala danego widoku lub przekroju.

Dzięki przedstawieniu elementów płaszczyzny konstrukcji ściany w obszarze modelu Widoki, Przekroje ważne informacje planistyczne lub konstrukcyjne, oparte na elementach płaszczyzny konstrukcji ściany, można teraz także pokazywać w widokach i przekrojach.

Jeśli np. numer okna został już wpisany jako tekst w konstrukcji ściany, może być on teraz również wyświetlany w widokach i bezpośrednio użyty przy tworzeniu planu.

Multiściana (opcjonalny moduł programowy)

Wyświetlanie multiściany w konstrukcji ściany: W obiekcie można zdefiniować multiściany: kilka ścian lub elementów ściennych jest zestawianych do obsadzenia stołu, aby lepiej wykorzystać stoły i zoptymalizować montaż elementów. Jeśli płyty nie są przy tym wstępnie pocięte, pojawia się wymaganie, aby pełne szerokości płyt przebiegały przez multiścianę. Nowe przedstawienie pozwala teraz wyświetlić sytuację multiściany w konstrukcji ściany:

• W przedstawieniu na dolnym końcu znajduje się nowa grupa "Moduły, wstawki" z wpisem "Multiściana, aktualny element"

  • Wymagane jest posiadanie modułu "Multiściana w obiekcie".

• Jeśli zaznaczono pole wyboru, inne ściany lub elementy z multiściany zostaną wyświetlone:

  • Inne ściany są wyświetlane w pozycji i odstępie takim, jak występują w multiścianie.

  • Dla innych ścian wyświetlane są tylko elementy odpowiadające grupom bieżącej ściany i w kolorze szarym.

• Obok pola wyboru znajduje się przycisk rocker. Jeśli bieżąca ściana składa się z kilku elementów, wyświetlany jest element aktualny i liczba elementów.

  • Jeśli bieżąca ściana składa się z kilku elementów, wyświetlany jest tylko aktualny element zgodnie z przyciskiem rocker. Elementy innych części bieżącej ściany są ukrywane.

  • Przyciskiem rocker można przejść do następnego elementu.

  • Każdy element jest wyświetlany w swojej sytuacji w multiścianie.

• W tym przedstawieniu można teraz pobierać połączenia krawędzi płyt elementów sąsiadujących z multiściany.

  • Dla obsadzenia HRB ustalane są w ten sposób punkty podziału.

  • Dla ręcznego wprowadzania płyt pobierane są punkty pozycjonujące.

Drzwi i okna w rzucie i konstrukcji ściany

Wczytywanie ustawienia przy zmianie okien, drzwi: Jeśli okno jest zmieniane i wybierze się ustawienie z danych podstawowych, przebieg jest teraz jednoznaczny i może być wpływany:

• Pojawi się pytanie, czy należy zachować jak najwięcej wartości:

  • Przy „Tak" staramy się zachować jak najwięcej wartości istniejącego okna. Dotyczy to wartości we wszystkich dialogach: System, otwór surowy, konstrukcja. Uwaga: Wysokość nadproża i wysokość parapetu z otworu surowego nigdy nie są zapisywane w ustawieniach i dlatego nie są z nich odczytywane. Zostają więc zawsze zachowane.

  • Przy „Nie" wszystkie wartości istniejącego okna są ponownie odczytywane z ustawienia.

• Jeśli odczytane ustawienie zmienia „odniesienie dla wymiaru" (wymiary ramy lub otworu surowego), wartości istniejącego okna zasadniczo nie mogą być zachowane. W takim przypadku pojawia się pytanie, czy kontynuować odczyt ustawienia:

  • Przy „Ok" ustawienie zostanie przyjęte, a wszystkie wartości istniejącego okna ponownie odczytane z ustawienia.

  • Przy „Anuluj" ustawienie nie zostanie przyjęte i istniejące okno nie zostanie zmienione.

Asystent budynku

Asystent budynku: W pozycji profilu najpierw rozwijany jest przekrój budynku, przede wszystkim ustalane są wysokości kondygnacji. Asystent budynku umożliwia wygodne utworzenie budynku z pozycji profilu. Przy tym dla pozycji obiektu stosowane są odpowiednie szablony, które zawierają między innymi już odpowiednie widoki podstawowe; kondygnacje istnieją więc już w szablonie. Jeśli asystent budynku jest uruchamiany w takim obiekcie, kondygnacje już istnieją i mają być przejęte z profilu. Nie wolno ich usuwać i tworzyć na nowo, ponieważ wówczas zostałyby utracone widoki podstawowe; w odpowiednim dialogu naciska się przycisk "Nie". Asystent budynku zachowuje wówczas istniejące kondygnacje. Dotychczas jednak nazwa kondygnacji i dolna krawędź kondygnacji musiały być zgodne. Jeśli dolna krawędź kondygnacji była inna, tworzona była dodatkowa kondygnacja; z poddasza (DG) z inną dolną krawędzią powstawało wtedy DG 1. Teraz kondygnacje przypisywane są jedynie na podstawie ich nazwy. Przy różnej dolnej krawędzi dolna krawędź kondygnacji jest przejmowana z profilu. Kondygnacja w obiekcie pozostaje, zachowuje swoje widoki podstawowe, a jej dolna krawędź jest przesuwana. W związku z tym dostosowywane są pozycje wysokościowe związanych z nim ścian, okien i stropów.

Konstrukcja dachu

Wycięcie deskowania okapu - 'Przejęcie stopy krokwi'

Funkcja 'Przejęcie stopy krokwi' została rozszerzona. Oprócz 2. odcinka można teraz opcjonalnie również przejąć istniejące wycięcie deskowania okapu z jednej lub dwóch krokwi na krokiew kalenicową lub narożną.

Jak dotychczas po uruchomieniu funkcji najpierw określa się krokiew kalenicową lub narożną, a następnie wybiera jedną lub dwie krokiewi. Jeśli funkcja została wywołana przez menu kontekstowe krokwi kalenicowej lub narożnej, wybiera się bezpośrednio jedną lub dwie krokwi. W pojawiającym się następnie dialogu można teraz określić, co ma zostać przejęte.

Dostępne są następujące trzy opcje:

• 'tylko 2. odcinek'

• 'tylko wycięcie deskowania okapu'

• 'oba, 2. odcinek i wycięcie deskowania okapu'

Przy przejęciu wycięcia deskowania okapu w krokwi kalenicowej lub narożnej generowane są odpowiadające obróbki jako 'Ograniczone fazowanie' lub 'Ograniczone wycięcie'. Metodyka i generowane obróbki przy przejęciu 2. odcinka pozostały niezmienione.

Za pomocą funkcji 'Przejęcie stopy krokwi' można teraz także łatwo i intuicyjnie tworzyć wycięcia deskowania okapu na krokwi kalenicowych i narożnych.

W konstrukcji dachu w funkcji 4-5 Wprowadzanie płyt istnieją 2 podstawowe metody: zorientowana na budowę i zorientowana na warstwy. Metoda zorientowana na warstwy może być stosowana tylko wtedy, gdy wcześniej zdefiniowano obszary powierzchni (obszar podokapu itd.). Do tej pory w takiej sytuacji nie tworzono płyt. Funkcja teraz automatycznie ustawia metodę na zorientowana na budowę, jeśli nie ma zdefiniowanych obszarów powierzchni.

Konstrukcja dowolna

Informacje i menu kontekstowe dla elementów w Konstrukcji dowolnej

Menu kontekstowe są bardzo ergonomicznym sposobem obsługi, ponieważ oferują bezpośrednio na tym, nad czym się właśnie pracuje, możliwe funkcje. Oszczędza to szukanie w menu lub paskach ikon. Menu kontekstowe są teraz również dostępne w Konstrukcji dowolnej dla elementów.

Gdy w Konstrukcji dowolnej przesunie się kursor myszy nad element, element zostaje podświetlony bez jego wybierania.

• Po krótkim czasie dla podświetlonego elementu w dymku pojawiają się zebrane informacje: numer identyfikacyjny, nazwa, wymiary oraz informacje organizacyjne, takie jak numer porządkowy, numer pakietu itp. W ten sposób można bardzo szybko sprawdzić ważne informacje o elementach, bez ich wybierania.

• Prawy przycisk myszy wywołuje menu kontekstowe dla podświetlonego elementu. Funkcje w nim oferowane są wykonywane bezpośrednio na podświetlonym elemencie.

  • Funkcje zmiany elementu, takie jak informacje o objętości, pojedynczy pręt, zmiana przekroju, ale także usuwanie.

  • Sterowanie widocznością i wyborem, takie jak izolowanie, ukrywanie, aktywowanie, ale także izolowanie lub edycja elementu budynku.

  • Przez podmenu dostępne są także wszystkie funkcje kopiowania, odbicia lustrzanego, przesuwania i obracania.

Elementacja w ścianie, stropie, dachu

Numery elementów: jednoznaczne, sortowalne, stałe

Numeracja elementów jest centralnym środkiem organizacji produkcji seryjnej, niezależnie od wielkości produkcji. System numerów elementów oferuje teraz różne typy: jednoznaczne, sortowalne i stałe numery elementów.

• Dotychczas dostępny typ jednoznacznych numerów elementów automatycznie gwarantował, że żadna liczba elementu nie występuje dwukrotnie. Kolejność można łatwo ustawić. Jest to sprawdzony sposób dla małych i średnich projektów oraz przy niewielkiej liczbie takich samych elementów.

• Elementy z sortowalnym numerem elementu są porównywane pod kątem równości. Równe elementy otrzymują więc ten sam numer elementu. W projektach z wieloma takimi samymi elementami można w ten sposób zmniejszyć nakład pracy związany z dokumentacją i zoptymalizować procesy. Kolejna optymalizacja prefabrykacji seryjnej zwłaszcza w większych projektach.

• Jeśli już wygenerowano zapisy lub z innych powodów organizacyjnych numery elementów nie mogą być więcej zmieniane, można przydzielić stałe numery elementów. Numer elementu nie będzie wtedy zmieniany przez program.

Numery elementów składają się z prefiksu i właściwego numeru. Ponieważ numer elementu zawiera również prefiks, numer musi być porównywany tylko wśród elementów z tym samym prefiksem. Poniższe wyjaśnienia odnoszą się zasadniczo do elementów z tym samym prefiksem.

• Jednoznaczne numery elementów (dotychczas dostępny typ)

  • Każdy numer elementu występuje tylko raz dla jednego elementu. Każdy element ma więc swój własny numer.

  • Przy każdej zmianie numeru elementu wszystkie elementy są sprawdzane. Jeśli numer elementu już istnieje w innym elemencie jako jednoznaczny numer elementu, zostaje on tam zwiększony.

• Sortowalne numery elementów

  • Elementy są porównywane pod kątem równości przy specjalnym sortowaniu elementów. Jeśli są całkowicie równe, otrzymują też ten sam numer.

  • Każdy sortowalny numer elementu może występować u kilku elementów. Może istnieć kilka elementów o tym samym numerze.

  • Sortowanie elementów jest wywoływane ręcznie funkcją 1-8-6 lub automatycznie przez sortowanie elementów składowych. Ponadto sortowanie wykonywane jest przy każdym wywołaniu funkcji "7-6-1 Ponowne nadawanie, zmiana numerów elementów".

• Stałe numery elementów

  • Ręcznie jest nadawany stały numer, który nie będzie zmieniany przez program.

  • Jeśli kilka elementów otrzyma ten sam stały numer, nie odbywa się sprawdzanie równości elementów. To od własnej oceny zależy, czy jednakowe numery są uzasadnione.

  • Każdy stały numer elementu może występować u kilku elementów. Może istnieć kilka elementów o tym samym numerze.

  • Stałe numery elementów otrzymują w widoku dodatkowe znaki « » aby je wyróżnić. Numer elementu FE_12 jest wyświetlany jako «FE_12» .

Numeracja elementów dla elementów dachowych

Powierzchnie dachu mogą być również elementowane wzdłuż osi Y (krawędź okapu). Dotychczas numer elementu był wtedy nadawany wzdłuż osi X (rynna). Elementy dachowe wzdłuż osi Y otrzymują ten sam numer elementu z kropką i licznikiem, który musi zaczynać się od 1.

• Ta forma z "Numer elementu w Y" nadal może być stosowana.

  • W tym celu w granicach 1-7-8 konstrukcji dachu wpis "Numer elementu w Y" ustawiany jest na "Kropka.Numer (.1)".

  • Ustawienie jest zapisywane w obiekcie. W każdym obiekcie wybrana konfiguracja pozostaje zachowana.

  • Dzięki automatycznemu zliczaniu w Y w tej formie można stosować tylko jednoznaczne numery elementów.

• Jeśli dla "Numer elementu w Y" wybrana zostanie opcja "bez", można stosować jednoznaczne, sortowalne i stałe numery elementów.

  • Numery elementów można nadawać niezależnie od kolejności w X i Y.

  • Dla sortowalnych numerów elementów identyczne elementy są znajdowane niezależnie od ich położenia wzdłuż Y.

Wiele elementów o tym samym numerze elementu

Dla sortowalnych i stałych numerów elementów kilka elementów może teraz otrzymać ten sam numer. Dotychczas numer elementu był jednoznacznie przypisany do jednego elementu. Trzeba to uwzględnić w wielu miejscach systemu:

• Ten sam numer elementu nie może występować dla różnych typów. Gdy nadawany jest nowy numer elementu, brane są pod uwagę także numery innych typów. Jeśli numer elementu jest wymuszony, numery elementów innych typów mogą być w razie potrzeby również dostosowane.

  • Przykład: Stały numer elementu zostaje ustawiony na E_14 . Istnieje już jednoznaczny numer elementu E_14; zostaje on teraz zwiększony do następnego wolnego numeru, np. E_15.

  • Przykład: Jednoznaczny numer elementu zostaje ustawiony na E_14 . Istnieje już kilka elementów z sortowalnym numerem elementu E_14; te elementy otrzymują teraz wszystkie następny wolny numer, np. E_15.

• W DICAM w funkcji 6-5 wypisywane są elementy MOS, czyli numery elementów dla wszystkich elementów.

  • Nawet przy tej samej numeracji elementu istnieje dla każdego elementu wpis na liście.

  • Za numerem elementu w nawiasie następuje licznik i całkowita liczba wystąpień tego numeru elementu. Jeśli zatem element SE_12 występuje łącznie 5 razy, wpisy wyglądają następująco: SE_12 (1/5) SE_12 (2/5) SE_12 (3/5) ... Licznik nie ma żadnego dodatkowego znaczenia; jest przydzielany losowo. Do identyfikacji elementu można użyć podglądu.

• Przy sortowaniu elementów można uwzględnić element, czyli numer elementu.

  • Jeśli dwa takie same elementy należą do różnych elementów o tej samej numeracji, otrzymują one tę samą numerację porządkową.

  • Aby posortować elementy, ich części muszą być posortowane. Jednocześnie może być odwrotnie: przy sortowaniu części należy uwzględnić numer elementu. System zapewnia również w tej sytuacji (sprzężenie zwrotne) jednoznaczną i merytorycznie poprawną numerację części i elementów.

Wpływ na wyniki dla elementów

• Plany elementów są generowane dla każdego elementu, nawet jeśli elementy mają tę samą numerację elementu.

  • Nawet jeśli elementy same w sobie są identyczne, znajdują się one w różnych miejscach budowli. Przylegające ściany, części lub elementy rysunku mogą być różne. Są one również przedstawione na planie, przez co także się różnią.

  • Jeśli plany są zapisywane w kilku krokach (np. według kondygnacji) a dla identycznych elementów zostałby utworzony tylko jeden plan, plan może w kolejnym kroku zabraknąć i element mógłby zostać przeoczony.

  • Jako wskazówkę w polu tekstowym planów elementów za numerem elementu wyświetlana jest całkowita liczba elementów o tym numerze.

  • Zazwyczaj w nazwie planu używana jest numeracja elementu. Ponieważ teraz jest ona używana dla kilku planów, należy w każdym razie stosować licznik, w przeciwnym razie ciągle pojawiać się będzie pytanie o nadpisanie.

  • Jako przegląd elementów powinna być użyta lista elementów budynku. Tam można odczytać ich podział na elementy budynku (ściany, stropy, połacie dachowe) i kondygnacje.

• W liście elementów budynku identyczne numery elementów są grupowane w obrębie jednego elementu budynku (ściana, pole stropu, połacia dachowa). Jeśli np. w stropie znajdują się 3 identyczne elementy, powstaje tylko jeden wiersz z liczbą 3. Identyczne elementy w różnych stropach otrzymują oddzielne wiersze, ponieważ podział następuje według elementu budynku.

Funkcja sortowania elementów

Przy sortowaniu części może się okazać, że sortowanie jest konieczne, ponieważ zmiana części jest jednoznacznie rozpoznawalna. W przypadku elementów nie jest to możliwe, ponieważ element może się zmienić bez zmiany numeru porządkowego jego części, np. gdy część jest jedynie przesunięta. Z drugiej strony sortowanie elementów przy każdej zmianie prowadziłoby do problemów z wydajnością. Dlatego sortowanie elementów musi być w razie potrzeby wyzwalane ręcznie.

Sortowanie elementów można wywołać w każdej strefie modelu funkcją 1-8-6 Sortowanie elementów. Zgodnie z informacją w następnym dialogu zawsze sortowane są wszystkie elementy wszystkich stref modelu. Jest to niezależne od tego, w której strefie modelu się znajdujesz.

Jeśli sortowanie części jest wykonane ręcznie lub automatycznie, wyzwalane jest również bezwzględnie sortowanie elementów. Dialog informacyjny nie pojawia się w tym przypadku. Dzięki temu prawidłowość numerów elementów jest zapewniona po sortowaniu części.

Ogólne dotyczące numeracji elementów

Proces zmiany i ponownego nadawania numerów elementów został przejrzystszy. Najpierw 2 przyciski oferują jednoznaczne następne kroki:

• 1. Przycisk: Nadaj ponownie numer elementu i kolejność

  • Najpierw określa się, jaki prefiks, typ i numer startowy mają otrzymać elementy.

  • Proponowane jest przy tym ustawienie najczęściej używane w bieżącym elemencie budynku (np. ściana).

  • Następnie elementy można wybierać w kolejności. Wszystkie otrzymają nowy prefiks i typ. Pierwszy otrzyma podany numer startowy, pozostałe będą inkrementowane.

  • W każdym kroku w razie potrzeby dostosowywane są istniejące, jednoznaczne lub sortowalne numery elementów innych elementów.

• 2. Przycisk: Zmiana numeru elementu w pojedynczym elemencie

  • Najpierw wybiera się element, który ma zostać zmieniony.

  • Jego bieżące ustawienia prefiksu, typu i numeru są oferowane i można je dostosować.

  • W każdym kroku w razie potrzeby dostosowywane są istniejące, jednoznaczne lub sortowalne numery elementów innych elementów.

Formatowanie numerów elementów zostało rozszerzone:

• Można określić liczbę miejsc dla numeru. Liczba jest utrzymywana przez prowadzące zera. Dzięki temu także przy sortowaniu alfanumerycznym uzyskuje się pożądaną kolejność:

Całe elementy budynku jako jeden element

Elementy budynku (ściana, pole stropowe, połacia dachowa) do pewnego rozmiaru nie są dalej dzielone na elementy. Mimo to są one prefabrykowane jak elementy. Teraz możliwa jest jednoznaczna, spójna organizacja tych elementów wraz z innymi elementami. W szczególności te elementy otrzymują jednakowe numery elementów.

• Cała ściana jako jeden element

  • W funkcji 7-5-1 "Uzupełnij złącza elementów" można kliknięciem przycisku "cała ściana jako jeden element" zdefiniować całą ścianę jako jeden element ze wszystkimi możliwościami numeracji.

  • W przypadku ścian zdarza się to często. Aby bardzo szybko zdefiniować kilka ścian każdą jako pojedynczy element, w rzucie oferowana jest funkcja 7-5-4 "cała ściana jeden element". Po wprowadzeniu ustawień numeracji elementu ściany są po prostu wybierane kolejno.

  • Aby ponownie usunąć informacje o elemencie, jak zwykle wywołuje się funkcję 7-5-3 "Usuń złącze elementu". Ponieważ w tych ścianach nie można wybrać złącza elementu, w rzucie lub widoku oferowana jest ukośna linia przez ścianę. Można ją usunąć i tym samym usunąć informację o elemencie.

• Cały strop jako jeden element

  • W funkcji 7-2 "Wprowadź elementację" można kliknięciem przycisku "cały strop jako jeden element" zdefiniować cały strop jako jeden element ze wszystkimi możliwościami numeracji. (Nie jest już konieczne ustawianie granic poza stropem).

  • Aby ponownie usunąć informacje o elemencie, jak zwykle wywołuje się funkcję 7-3-3 "Usuń złącze elementu". Ponieważ w tych stropach nie można wybrać złącza elementu, w konstrukcji stropu oferowana jest ukośna linia przez strop. Można ją usunąć i tym samym usunąć informację o elemencie.

• Cała połacia dachowa jako jeden element

  • W funkcji 7-2 "Wprowadź elementację" można kliknięciem przycisku "cała połacia dachowa jako jeden element" można zdefiniować całą połacię dachową jako jeden element ze wszystkimi możliwościami numeracji. (Nie jest już konieczne ustawianie granic poza połacią dachową).

  • Aby ponownie usunąć informacje o elemencie, jak zwykle wywołuje się funkcję 7-3-3 "Usuń złącze elementu". Ponieważ w tych połaciach dachowych nie można wybrać złącza elementu, w konstrukcji dachu oferowana jest ukośna linia przez połacię dachową. Można ją usunąć i tym samym usunąć informację o elemencie.

Elementacja: Z reguły warstwy przy złączu elementów wykonywane są nakładająco; więc nie ma sensu rozdzielać wszystkich warstw w tej samej pozycji. Dlatego przy wprowadzaniu złączy elementów bez ustawień rozdzielana jest teraz tylko warstwa 0. Pozostałe warstwy pozostają nierozdzielone. Dzięki temu pręty i płyty z innych warstw można w razie potrzeby po prostu w obróbce końcowej skrócić o odpowiadający naddatek do złącza elementu.

Szczegółowe rozdzielenie warstw z odpowiednimi offsetami można wykonać w ścianach przez warstwowanie HRB. W dachu i stropie są one określane w ustawieniach elementacji; są wykonywane, jeśli przy wprowadzaniu złączy elementów użyte zostanie takie ustawienie.

Elementacja w stropie i dachu

Poprzez ustawienie elementu można bardzo szybko i komfortowo generować części w elementacji stropu i połaci dachowej. Dla elementacji stropu można teraz oddzielnie zdefiniować części „wzdłuż krawędzi zewnętrznej w osi Y”, a dla elementacji połaci dachowej części attykowe dla lewej i prawej strony. Te części często różnią się, np. z powodu niesymetrycznych profili przekrojowych. Z tego wynikają następujące korzyści:

• Całe pole stropowe lub cała połacia dachowa mogą być objęte jednym ustawieniem elementu. Po wprowadzeniu złączy elementów nie jest już konieczna zmiana jednego z elementów.

  • W rezultacie trzeba też zdefiniować i zapisać mniej ustawień.

• Jeśli pole stropowe lub połacia dachowa składa się tylko z jednego elementu, obie sytuacje muszą być odwzorowane w jednym ustawieniu. Tutaj także możliwe jest teraz spójne generowanie części.

Edycje części w konstrukcji ściany, konstrukcji stropu, konstrukcji nośnej dachu, konstrukcji prętowej i konstrukcji wolnej

Funkcja „Wycięcie” umożliwia wprowadzenie dowolnych wycięć w głównej powierzchni płyt. Ta funkcja jest teraz dostępna również w Konstrukcji Wolnej w menu 3-4-03.

• Jako części dla wycięcia można wybrać płyty:

  • Można edytować jedną lub kilka płyt jednocześnie. Mogą one dotyczyć tej samej części wycięcia, jeśli leżą jedna za drugą. Albo są objęte różnymi obszarami wycięcia, jeśli leżą obok siebie.

  • Pierwsza płyta określa orientację płaszczyzny wejścia. Następnie można wybierać tylko płyty, które leżą równolegle do pierwszej płyty.

  • Wybrane płyty mogą być dowolnie przesunięte równolegle: np. płyty po drugiej stronie ściany lub w innych równoległych ścianach.

• Przy wyborze pierwszej płyty jako płaszczyzna wejścia powstaje tymczasowa płaszczyzna robocza równoległa do strony F płyty.

  • Jeśli przy wyborze pierwszej płyty aktywna jest płaszczyzna robocza, ma ona clipbox. Ten clipbox jest odtworzony przez tymczasową płaszczyznę roboczą. Jeśli aktywna i tymczasowa płaszczyzna robocza nie są prostopadłe ani równoległe względem siebie, nowy clipbox jest obrócony. Zostaje on powiększony tak, aby całkowicie obejmował poprzedni clipbox.

  • Na końcu funkcji przywracana jest oryginalna płaszczyzna robocza i jej clipbox.

• Wycięcie jest wprowadzane jako wielokąt.

  • Wielokąt jest tworzony w tymczasowej płaszczyźnie roboczej.

  • Stosowane są zwykłe możliwości wyboru punktów. Punkty nie muszą leżeć w płaszczyźnie roboczej, zostaną na nią rzutowane.

  • Wprowadzanie odbywa się w dowolnym widoku; przedstawienie nie jest automatycznie obracane do płaszczyzny roboczej płyty. Dzięki temu można również ogarnąć złożone sytuacje.

• Wycięcia są tworzone jako czysty kształt. Do przekazania maszynie są one przetwarzane przez rozpoznawanie kształtu lub analizę konturu.

Przyłącze okuć w konstrukcji ściany, konstrukcji stropu, konstrukcji nośnej dachu, konstrukcji prętowej i konstrukcji wolnej

Okucie na końcu pręta: Z nowym przyłączem okuć 3-09-4 Okucie na końcu pręta wkładane są okucia na wolne końce prętów bez elementu partnerskiego:

• Zawsze wybierane jest tylko jedno części (pręt 1), nie jest potrzebny element partnerski.

• Okucie orientuje się względem odcinka:

  • Na końcu pręta dla okucia musi znajdować się dokładnie jeden odcinek.

  • Ten odcinek może być nachylony względem pręta tylko w jednym kierunku. Cięcia schifterskie nie są więc możliwe.

  • Nie ma znaczenia, w jakiej funkcji odcinek został wygenerowany (przycięcie, odcinek, inne...).

• Okucie jest wyrównane jak w przypadku przyłącza okuć T względem strony C.

• Pręt zasadniczo nie jest wtedy wydłużany ani skracany. Wykonywane są tylko ewentualne przycięcia odpowiadające grubości okucia.

• Ewentualne środki łączące dla elementu partnerskiego są dołączane do pręta1.

• Okucie na końcu pręta nie jest przy zmianach sytuacji przeliczane jak przyłącze okuć T. W razie potrzeby można je ponownie otworzyć przez 3-09-8 Edytuj i potem ponownie dostosować do nowej sytuacji.

  Dzięki tej funkcji można stosować okucia, gdy rodzaj, położenie lub orientacja drugiego elementu nie nadają się do przyłącza okuć T. Typowe są np. połączenia belek bocznych do dowolnie ukształtowanych wiązarów klejonych.

  Do tego zasadniczo dostępne są wszystkie okucia, które są już oferowane dla przyłącza okuć T.

Połączenie słup -- rygl: Dzięki nowej bazie danych można używać łączników RICON firmy KNAPP także w sytuacjach słup-rygl.

Ponieważ słupy i rygle mogą się spotykać w różnych orientacjach (układ współrzędnych ciała), dla rygla można ustawić stronę odniesienia. Stroną odniesienia jest ta strona, za pomocą której rygiel jest wsuwany między słupy.

Symbole punktowe

Organizacja symboli punktowych: W 1-5-2 Biblioteka okuć używanych jest wiele symboli punktowych. Te symbole punktowe zostały przeniesione do katalogu dla przejrzystego wyboru innych symboli punktowych ..\PSB\Beschlagsauswahl\. Aby zapewnić użycie biblioteki okuć i innych symboli punktowych, wprowadzono nową zmienną ścieżki DHPPSL :

• Nowa zmienna ścieżki DHPPSL może być ustawiona w zarządzaniu projektem pod 5-3 Ścieżki, ustawienia . Symbole punktowe znajdują się w tej ścieżce i jej podkatalogach.

  • Jeśli zapisywane są ustawienia symboli punktowych, pierwsza część ścieżki zostaje wpisana jako DHPPSL . Dzięki temu te ustawienia są bezpośrednio używalne także po przeniesieniu do innej instalacji.

  • Jeśli odwołania do symboli punktowych są zapisywane w elementach złożonych, pierwsza część ścieżki zostaje wpisana jako DHPPSL . Dzięki temu te elementy złożone są także bezpośrednio używalne po przeniesieniu do innej instalacji.

• Istniejąca zmienna ścieżki DHPPSB nie może być już zmieniana w zarządzaniu projektem pod 5-3 Ścieżki, ustawienia . Dzięki temu zapewnione jest dalsze używanie biblioteki okuć. Również dla niej zapisane ustawienia można bezpośrednio wykorzystywać w innych instalacjach.

Moduły Dietrich's

Moduły Dietrich's (opcjonalny moduł oprogramowania)

Najwyższy stopień rozwoju produkcji seryjnej to budownictwo modułowe; korzystna prefabrykacja sięga tu aż po w pełni wyposażoną łazienkę. Aby odwzorować te struktury już w planowaniu i konstrukcji i móc korzystać z zalet, Dietrich's opracował technikę „Moduły, wstawienia”. Metoda modułów i wstawień okazuje się optymalna nie tylko dla budownictwa modułowego, ale także dla wszystkich innych etapów produkcji seryjnej: moduły to np. także elementy elewacji lub powtarzające się skomplikowane węzły konstrukcji drewnianej.

Moduł jest jednostką, która ma wszystkie możliwości pełnego obiektu budowlanego i jest umieszczana we wstawieniach w budynku głównym.

• Edycja w oddzielnym budynku modułowym zapewnia optymalną przejrzystość i wydajność aż do obróbki szczegółowej.

• Budowlany model modułu oferuje wszystkie możliwości dokumentacji aż po dowolne rzuty, widoki i przekroje.

• W budynku głównym wstawiany jest model modułu i można kontrolować jego otaczającą konstrukcję, ale także ją edytować.

• Technika jest szczególnie efektywna, gdy można zastosować kilka wstawek tego samego modułu. Dostosowania są wykonywane tylko w jednym miejscu i rozprowadzają się przez wstawki do wielokrotnych końcowych pozycji.

• Praca z wstawkami jest wspierana przez tymczasowe płaszczyzny robocze i clipboxy, dzięki którym można łatwo przeglądać różne wstawki modułu w szczegółach. Dzięki temu łatwo sprawdzić, czy pozycja i połączenie modułu pasują we wszystkich jego wstawkach.

• Również technika przenoszących się edycji (typ 4) ma tu szczególne zalety, ponieważ w ten sposób niezbędne edycje w otoczeniu każdej wstawki mogą być automatycznie i bezpiecznie wygenerowane.

Struktury modułów i wstawek są konsekwentnie uwzględniane aż do wyników.

• Sortowanie między modułami zapewnia, że części o tym samym numerze porządkowym są takie same również między modułami.

• Sortowanie elementów między modułami zapewnia, że elementy o tym samym numerze są takie same również między modułami. Dzięki temu np. widać, że trzeba użyć 10 różnych modułów, które łącznie mają tylko 2 różne elementy stropowe.

Kolejność montażu, plan załadunku

Kolejność montażu (opcjonalny moduł oprogramowania)

Jeśli w obszarze modelu 'DICAM' wywoła się polecenie '7-5-1', włączany jest tryb wyświetlania kolejności montażu. Kolejność montażu ma własne przełączanie widoku, które odpowiada przełączaniu widoku pozycji załadunku. Po przejściu w ten tryb zawartość istniejącego dialogu palety 'Wyświetlanie' jest natychmiast wymieniana. W ten sposób dostępne jest teraz przełączanie widoku kolejności montażu w formie dialogu palety. Dodatkową zaletą w porównaniu z istniejącymi i znanymi korzyściami koncepcji obsługi 'dialogów palet' jest to, że na podstawie zawartości dialogu można łatwo stwierdzić, w jakim trybie się aktualnie znajduje.

Plan załadunku (opcjonalny moduł oprogramowania)

Biblioteki 'Plan załadunku' - 'Pomocne urządzenia ładunkowe'

Biblioteki dla 'Planu załadunku' zostały rozszerzone we współpracy z firmą Auwärter. Od teraz dostępne są dalsze produkty z portfolio firmy Auwärter. Dodano następujące 'pomocne urządzenia ładunkowe':

• Przyczepa (ciężarówka)

  • Przyczepa tandemowa EZ 120

  • Przyczepa tandemowa EZ 170

  • Naczepa Sattelauflieger XSW 340

• Platformy wymienne (ciężarówka)

  • Platforma wymienna XPU EZ 120

  • Platforma wymienna XPU EZ 170

  • Platforma wymienna XSWP 340

  • Platforma wymienna XSWPU 340

Wymienione przyczepy wszystkie mają wysuw (teleskopowy dyszel) i mogą być dzięki temu dostosowane długością do przewożonego ładunku. Produkty zostały odpowiednio umieszczone w bibliotekach z informacjami o długości długiej/krótkiej. Przy wstawianiu długość można więc ustawić. Ponadto wszystkie wymienione 'pomocne urządzenia ładunkowe' zawierają możliwe 'grupy poziomów ładunku'. Dla każdej 'grupy poziomów ładunku' przewidziana jest 'podstawowa płaszczyzna robocza'.

W planie załadunku przedstawienie jest teraz sterowane przez dialog palety. Zalety stałych, zadokowanych dialogów palet można tu także w pełni wykorzystać. Dzięki temu kolejny obszar programu został przekształcony w sensie jednolitej obsługi.

Chmura punktów w systemie (opcjonalny moduł oprogramowania)

Chmura punktów: ortofotomapy w widokach, przekrojach

Po zaimportowaniu chmury punktów można teraz również generować ortofotomapy dla widoków i przekrojów. W tym celu w widoku/przekroju wywoływana jest funkcja 1-2-04 Ustawienia chmury punktów:

• Rozmiar piksela i kolor do wyświetlania punktów w ortofotomapie są tutaj ustawiane dla wszystkich widoków i przekrojów. Te wartości obowiązują więc dla wszystkich widoków i przekrojów.

  • Zmiana którejkolwiek z tych wartości powoduje ponowne przeliczenie ortofotomapy dla wszystkich widoków i przekrojów.

  • Ortofotomapa jest generowana, gdy pole wyboru jest zaznaczone.

• Obszar chmury punktów, który ma być przedstawiony w ortofotomapie, jest określany dla każdego pojedynczego widoku/przekroju.

  • Określenie obszaru wokół budynku odnosi się do części budynku widocznych w widoku lub przekroju. Ortofotomapa ograniczana jest odpowiednim prostokątem wokół części budynku. Czasami przydatne jest także pokazanie przyległych części chmury punktów.

  • Określenie obszarów przed stroną widoku lub za tylną stroną odnosi się do zakresu przekroju. Zwykle poprzez wpisanie 0.0 używana jest chmura punktów w obrębie zakresu przekroju.

  • Zmiana którejkolwiek z tych wartości powoduje ponowne przeliczenie ortofotomapy tylko dla bieżącego widoku/przekroju.

Ortofotomapy widoków i przekrojów mogą być wyświetlane w innych widokach/przekrojach; w innych obszarach modelu nie jest to możliwe.

Ortofotomapy w widokach i przekrojach są wykorzystywane do różnych celów:

• Dokumentacja dopasowania stanu istniejącego - nowej konstrukcji dla inwestorów i architektów.

• Plany do montażu.

Ortofotomapy generują bardzo duże pliki. Rozdzielczość ortofotomap ma decydujący wpływ na ich rozmiar. Rozdzielczość można teraz ustawić:

• Wartość można oddzielnie ustawić dla każdego obszaru modelu w 1-2-04 Ustawienia chmury punktów.

• Wartość jest podawana w pikselach / m, ponieważ gęstość punktów określana jest w rzeczywistym budynku.

• Można wprowadzić wartości od 100 do 500 pikseli/m. Dotychczas wewnętrznie używana była gęstość 500 pikseli/m; daje to najwyższą jakość, ale bardzo duże obrazy. Przy rozdzielczości 300 pikseli/m uzyskuje się wystarczającą jakość przy połowie rozmiaru pliku.

• Zoptymalizowany rozmiar pliku wpływa wielokrotnie na wielkość projektu, ponieważ obrazy muszą być przechowywane w modelu budynku, w zbiorach planów i w samych planach.

W eksporcie PDF przekazywanie ortofotomap do pdf zostało dodatkowo zoptymalizowane.

• Przy eksporcie PDF ortofotomapy są automatycznie eksportowane z rozdzielczością 200 dpi (rozdzielczość odnosząca się do papieru). Ta rozdzielczość daje bardzo dobrą prezentację w PDF. W typowym przypadku rozmiar PDF zmniejszył się z 158 MB do 31 MB, czyli do 1/5.

• Te zoptymalizowane pliki PDF unikają problemów przy wysyłaniu i przekazywaniu danych.

• W odpowiednim przeglądarce PDF otwierają się i edytują znacznie szybciej.

Plany, program planów

Plan ściany

W archiwum planów ściany wbudowano specjalny tryb dla gogli AR firmy Fankhauser. Ten opcjonalny tryb umożliwia następujący rezultat:

• Wszystkie obiekty planu ściany są umieszczane na jednej warstwie, zachowując przy tym swoje indywidualne kolory.

• Nazwa tej warstwy jest konfigurowalna i dostępne są przy tym te same zmienne co dla nazwy archiwum.

• Można włączyć wszystkie obiekty planu ściany, włącznie z polem tekstowym i listą materiałów. One również są umieszczane na tej jednej warstwie.

• Dla archiwum wyznaczany jest własny punkt odniesienia dla ściany. Jest to punkt z Xmin i Ymin wszystkich prętów grupy 0.

• Wszystkie części są zapisywane z tym punktem odniesienia dla planu, nawet jeśli części grupy 0 nie są włączone do archiwum.

• W punkcie odniesienia tworzony jest punkt, który może być również użyty do wstawienia archiwum. Ten punkt leży na własnej warstwie.

• Nazwa warstwy dla punktu może być również określona. Tutaj również dostępne są zmienne.

W planie ściany zawsze można było wyświetlać pręty sąsiednich ścian. Teraz dodano także możliwość oznaczania tych prętów. W tym celu w poddialogu 'Elementy / Oznaczanie' włącza się pole wyboru 'Oznaczaj elementy sąsiednich ścian'. Wtedy tworzony jest opis z tymi samymi ustawieniami co dla elementów bieżącej ściany.

Zapisz aktualne przedstawienie

Archiwum aktualnego wyglądu z Clippingiem i kreskowaniami, wypełnieniami:

W OpenGl przedstawienie można bardzo łatwo i szybko ograniczyć do żądanego za pomocą płaszczyzn roboczych z clipboxem. Archiwum aktualnego wyglądu może teraz także uwzględniać to przycinanie. Ponadto można wówczas wypełniać i kreskować przycięte i nieprzycięte powierzchnie przedstawionych obiektów.

• Jeśli OpenGl i clipbox są aktywne, części do archiwum są odwzorowywane tak, jak na ekranie.

  • Służy do tego przetnięcie ich warstwami clipboxu. Powstają zamknięte objętości, które można obliczać z uwzględnieniem zasłonięć.

  • Powierzchnie części można rozróżnić na przycięte i nieprzycięte do kreskowań i wypełnień.

• Jeśli w archiwum aktualnego wyglądu używany jest widok 3D, powstaje plan dynamiczny.

  • Czy przycinanie ma być użyte, jest zapisywane w widoku 3D. Możliwe jest więc w każdej chwili ponowne przeliczenie planu z żądanym przycinaniem, niezależnie od bieżącego przedstawienia na ekranie.

Wstawianie archiwów

Przy wstawianiu archiwum występują różne sytuacje:

• Okno planu z skalą: Jeśli okno planu ma już skalę, dialog wstawiania zna tę skalę. Przebieg przy wstawianiu archiwum lub fragmentu archiwum pozostał taki sam jak dotychczas.

• Okno planu bez skali, Wstaw wszystko: Maksymalna skala jest obliczana przy wstawianiu, wyświetlana i może być zmieniona. Nawet jeśli plan zawiera kilka obszarów planu (np. plan ściany z widokiem głównym, przekrojami, przeglądem rzutu), zachowują one swój wzajemny układ. Przebieg jest taki sam jak dotychczas.

• Okno planu bez skali, Wstaw obszar: Maksymalna skala jest obliczana dopiero po wyborze obszaru. Jeśli w ramce wyboru obszaru znajduje się tylko jeden obszar planu (np. plan ściany: obszar wybrany tylko z widoku głównego), wtedy rozmiar i pozycja ramki pozostają, obszar jest określony i można go wstawić dokładnie z zmienioną skalą. To zachowanie jest nowe. Jeżeli wybrany obszar zawiera kilka obszarów planu (np. plan ściany: obszar wybrany z widoku głównego i pionowego przekroju), wtedy stosowane jest stare postępowanie. Po wyborze obszaru obliczana jest maksymalna skala, może być zmieniona i wtedy trzeba/ można ponownie umieścić dopasowaną ramkę obszaru. Tekst informacyjny wskazuje na ten fakt.

Interfejsy ogólnie

Interfejsy ogólnie

Podmenu funkcji importu zostały ujednolicone w rzucie i DICAM. W szczególności funkcje dla IFC i importów wolumenów znajdują się teraz w tym samym miejscu. Niektóre interfejsy, które rzadko są używane, zostały przeniesione do podmenu.

Import - elementy planu - DXF, DWG

Usuwanie zduplikowanych linii przy imporcie DWG/DXF zostało znacznie przyspieszone; w niektórych przypadkach nawet 50 razy i więcej.

Import DWG/DXF: scalanie 2D / 3D

Funkcje importu 2D plików DWG i DXF pozwalają teraz także na import elementów płaszczyznowych (planelementów) w ich pozycji 3D.

• Import 2D DWG/DXF został odpowiednio rozszerzony we wszystkich obszarach modelu.

• Punkty, linie, okręgi i łuki okręgów mogą być opcjonalnie importowane w ich pozycji 3D

• Trzecia wymiarowość w obszarach modelu takich jak rzut, obliczenia dachów itp. oznacza globalny kierunek Z. W konstrukcji ścian i konstrukcji prętowej jest on prostopadły do widoku. W płaszczyznach widoku również jest prostopadły do płaszczyzny widoku, czyli zależny od jej orientacji.

• Generowanie 3D planelementów jest wywoływane przez pole wyboru "Tworzyć 3D planelementy ..". Znajduje się ono teraz razem z innymi ustawieniami (np. wybór warstw) w dialogu.

• Geometrie 2D i 3D mogą być teraz importowane w jednym kroku.

Dzięki rozszerzeniu importu 2D dostępne są odwrotnie również ważne funkcje dla importu 3D:

• Dostępność w innych obszarach modelu.

• Wybór pliku z "aktualnym projektem" i wybór obszarów układu modelu.

• Można wybrać dowolny wycinek z pliku DXF; nie musi on być importowany w całości.

• Podczas importu można jednocześnie obrócić w planie. Za pomocą funkcji „Przechwyć” obrót można wygodnie przechwycić graficznie.

• Ustalenie współczynnika odczytu poprzez graficzne przechwycenie wartości porównawczych.

• Dopasowanie pozycji wysokościowej (Z), ewentualnie z uwzględnieniem poziomu zero budynku.

• Teksty, wymiary i kreskowania mogą być importowane jednocześnie. Pozostają one na warstwie rysunkowej lub są na nią rzutowane.

• Funkcje i procedury dla importu 2D i 3D zostały w ten sposób ujednolicone.

Przynależność i edycja 3D planelementów

• Dzięki dostępności w innych obszarach modelu 3D planelementy są teraz przypisywane do odpowiedniego elementu budynku: jeśli plik DXF zostanie zaimportowany w rzucie - parter, to 3D planelementy należą do parteru. Ma to tę zaletę, że np. w przełączaniu widoku można nimi zarządzać w dowolnym momencie przez kondygnację. W szczególności przy przetwarzaniu modeli terenu jest to preferowana struktura.

• Do przetwarzania 3D planelementów należy użyć specjalnych funkcji w obszarze modelu DICAM (menu główne "4 geometria pomocnicza") Działają one niezależnie od przynależności 3D planelementów do innych elementów budynku.

• Ogólnie 3D opisy są teraz widoczne także w innych obszarach modelu. W szczególności opisy 3D punktów wysokościowych mogą być wyświetlane również w rzucie.

Import DXF: funkcje specjalne punktów wysokościowych

Import 2D / 3D plików DWG i DXF jest również stosowany do przejęcia punktów wysokościowych:

• Pomiary budynków istniejących

• Pomiary powierzchni terenu jako podstawa modelu terenu

W plikach DXF punkty wysokościowe są formułowane i opisywane w różnych formach. Interpretacja tych podanych wysokości została znacznie rozszerzona:

• W wersji V20.01 wprowadzono już pierwsze analizy (zobacz listę zmian do V20.01):

  • Analizy generują punkty wysokościowe dla bloków o następującej zawartości: punkty przecięcia skrzyżowań linii / środki dla krzyży lub gwiazd z 4 lub 3 linii / środki okręgów / punkty wstawienia bloków.

  • Funkcja została teraz rozszerzona tak, że nie tylko punkt wysokościowy, ale także linie i okręgi symboli są umieszczane w pozycji 3D. Symbole są dzięki temu rozpoznawalne również w punkcie i mogą wspierać wizualne przypisanie punktu.

• Analizy zostały rozszerzone tak, że mogą opcjonalnie interpretować dowolne bloki jako definicje punktów wysokościowych. Jest to szczególnie przydatne przy imporcie plików DXF z pomiarów tachymetrycznych.

  • Analizy tworzyły punkty wysokościowe w punkcie wstawienia bloków, jeśli nie było tam jeszcze wyraźnego punktu.

• Bloki zawierają punkty, linie, okręgi i wypełnienia. Wyświetlanie importowanych bloków można skonfigurować.

  • tylko punkt: Importowane są tylko punkty wysokościowe bloków. To najbardziej przejrzysta forma. Zawartość informacji można zoptymalizować za pomocą opisanej poniżej kolorystyki i etykietowania.

  • Punkty, linie: Linie i okręgi są importowane. Są one tworzone jako 3D planelementy i umieszczane na pozycji wysokości punktów. Jeśli symbole są potrzebne do rozpoznania punktów wysokościowych, to są one również widoczne w 3D w prawidłowym miejscu. Tachymetr: reprezentacja liniowa symboli jest niekompletna; brakuje np. wszystkich linii poziomych w znaku plus, trójkąt nie jest zamknięty itp.. Funkcja automatycznie uzupełnia te symbole do kompletnych kształtów.

• Najwyższe i najniższe punkty wysokościowe mogą być specjalnie wyróżnione:

  • Dla najwyższych i najniższych punktów można ustawić odpowiedni specjalny kolor. Także odpowiadający im opis 3D otrzymuje ten kolor, dzięki czemu punkty są bardzo dobrze wyeksponowane w widoku ogólnym.

  • Tworzenie opisu 3D można również ograniczyć do najwyższych i/lub najniższych punktów. Jest to zalecane przy dużej liczbie punktów, ponieważ w ten sposób istotne punkty mogą być wyraźniej zaakcentowane.

  • Najwyższe i najniższe punkty wysokościowe są określane oddzielnie dla każdej warstwy. Jeśli w DXF zarejestrowano różne obszary, to punkty wysokościowe tych obszarów są wyróżniane osobno.

  • Dla każdego z obszarów definiowana jest procentowa rozpiętość: Przy 0,0% zostanie pokolorowany tylko dokładnie najwyższy lub najniższy punkt. Mogą to być także kilka punktów o dokładnie tej samej wysokości. Przy np. 10% kolorowane są wszystkie punkty, które znajdują się w górnych lub dolnych 10% całkowitej wysokości. Jeśli więc są punkty od 0,0 do 100,0 m wysokości, to dolne 10% leżą od 0,0 do 10,0 m, górne 10% w przedziale od 90,0 do 100,0 m wysokości.

• Dla każdego punktu wysokościowego można wygenerować opis 3D

  • Dla bloków zawierających teksty te teksty można wygenerować jako opis 3D. Tachymetr: przy tworzeniu DXF parametry, które są wpisywane do tych tekstów, są ustalane.

  • Jeśli dla bloków nie mają być użyte ich teksty lub nie mają tekstów, można wygenerować wartość wysokości jako opis 3D. To samo jest możliwe dla bezpośrednio wczytanych punktów 3D. Wartość wysokości może odnosić się do zera budynku lub do zera globalnego (= wysokość nad poziomem morza). Przy ustawionej jednostce metrycznej (m, cm, mm) wartość jest zawsze podawana w metrach, przy jednostce imperialnej (cale, stopy-cale) zawsze w stopach.

  • Wygląd opisu 3D jest definiowany przez styl tekstu: kolor, krój pisma, linia odniesienia itd. Uwaga: Styl tekstu wymieniony w ustawieniach zostanie automatycznie przejęty z danych podstawowych, jeśli nie znajduje się jeszcze w bieżącym obiekcie budowlanym. Można więc zdefiniować specjalny styl tekstu, który będzie automatycznie kopiowany do każdego obiektu budowlanego podczas importu.

  • Opcjonalnie dla opisu 3D można wygenerować dodatkową warstwę. Jeśli do tego ustawi się np. sufiks "_Opis" to dla warstwy "Linia kalenicowa" powstanie dodatkowa warstwa "Linia kalenicowa_Opis". Ma to tę zaletę, że punkty i opisy można bardzo łatwo włączać i wyłączać oddzielnie. Przy alfabetycznym sortowaniu warstw obie warstwy są umieszczone bezpośrednio jedna pod drugą.

  • Poprzez przesunięcie X i Y opisu można przesunąć opis 3D względem rzeczywistego punktu, dzięki czemu linia odniesienia będzie bezpośrednio widoczna. Przy tym lewy dolny punkt opisu jest pozycjonowany względem rzeczywistego punktu wysokościowego. Przy X=0.0, Y=0.0 lewy dolny narożnik tekstu znajdowałby się bezpośrednio na punkcie wysokościowym. Wartości offsetów są mierzone na papierze. Efekt na ekranie zależy więc od skali warstwy.

  • Opisy 3D są również widoczne w obszarach modelu: rzut, pole sufitowe, obliczenia dachu i konstrukcja dachowa.

  • W DICAM te opisy 3D mogą być dowolnie edytowane, w szczególności przesuwanie i edycja pomaga jeszcze lepiej uchwycić szczególne sytuacje.

Import - budynek - IFC i IFC-Premium (opcjonalne moduły oprogramowania)

Praca z IFC została rozszerzona w dużym stopniu. Poniżej wymieniono kilka punktów kluczowych dla zastosowania. Opis całego systemu jest podsumowany w specjalnym podręczniku: katalog instalacji programu \documents\ger\IFC_*.*. Ten podręcznik wyjaśnia oprócz wprowadzania w dialogach przede wszystkim również podstawowe zależności i techniki stosowane tutaj.

Import IFC można teraz także wywołać w obszarze modelu DICAM. Zasadniczo jest to ta sama funkcja, która jest oferowana także w obszarze modelu Rzut. W razie potrzeby zostanie więc wygenerowana pełna struktura budynku z kondygnacjami, ścianami, stropami i dachami. Do wprowadzenia punktu wstawienia w DICAM również automatycznie przechodzi się do widoku podstawowego. Wprowadzanie odbywa się w globalnym układzie współrzędnych; wysokość odniesienia to Z = 0,0.

Optymalizacja funkcji importu, wywołanie OpenGl: import określonego pliku IFC trwał ponad 180 s (3 min). Ponadto wywołanie OpenGl z tą pozycją również trwało nie do zniesienia, ponad 2 min. Krytycznym elementem był zawór bezpieczeństwa składający się z ponad 16 000 powierzchni.

Ten element jest importowany jako model powierzchniowy. Dla możliwie czystego wyświetlania staraliśmy się go naprawić; chodziło tu o scalanie sąsiednich powierzchni należących do jednej powierzchni. Dla brył jest to konieczne, dla modeli powierzchniowych jednak nie. To sprzątanie powodowało przy imporcie duże straty czasu. Dodatkowo te scalone powierzchnie ponownie potrzebowały dużo czasu przy wywołaniu OpenGl, ponieważ musiały być triangulowane. Duża utrata wydajności, ponieważ próbowaliśmy naprawić słaby model.

Dlatego przy imporcie modeli powierzchniowych nie będą teraz scalane powierzchnie. Efekt:

Redukcja importu IFC z 180 s do 2 s. Wywołanie OpenGl z ponad 120 s do poniżej 2 s.

W prezentacji elementów różnica nie jest istotna: ponieważ zwykle są one niedokładne, dają się tylko w ograniczonym stopniu naprawić. W OpenGl można ponadto tłumić krawędzie w zależności od kąta między powierzchniami.

Maszyna

Postprocesor

Ogólnie (K1 / K2 / Cambium / SpeedCUT / BTL / BTLx)

W oknach dialogowych ustawień opisów przez lata pojawiły się pola wyboru, które nie mają nic wspólnego z opisem. Te pola wyboru zostały teraz przeniesione do poddialogu 'Ustawienia ogólne'.

Ponadto ustawienie opisu zostało przełączone na zmienne. W związku z tym zniknęło kilka pól wyboru i list rozwijanych, a zamiast nich dodano pole, w którym można wybrać zmienne w znany sposób (np. tak jak przy nazwach rysunków). Dzięki temu można bardziej rozbudować zawartość opisu oraz ustawić kolejność elementów opisu zgodnie z indywidualnymi wymaganiami.

Jeśli wybierzesz starą konfigurację maszyny z wcześniejszych wersji (V24 lub starszą), postprocesor automatycznie utworzy wiersz z pasującymi zmiennymi, tak aby otrzymać ten sam opis co w starych wersjach.

Cambium / BTL10

Do przekazywania ścieżek narzędzia dostępne jest nowe narzędzie Cambium — ciało ekstruzyjne. Jest ono szczególnie wartościowe, gdy nie zna się dokładnej średnicy narzędzia i chce się powierzyć obliczenia przejazdów frezu maszynie. Narzędzie „Ciało ekstruzyjne” przekazuje jedynie geometrię obróbki, a obliczenia przejazdów frezu wykonuje Cambium.

W postprocesorze dla obróbki 'ścieżka narzędzia linia' i 'ścieżka narzędzia łuk' można zamiast narzędzia 'kontur' ustawić narzędzie 'ciało ekstruzyjne'.

Cambium / kontur Cambium

Cambium kontur: Przy przekazywaniu płyt można za pomocą nowej opcji "Usuń wszystkie obróbki do automatycznego rozpoznania" usunąć wszystkie obróbki na płytach. Geometria pozostaje przy tym zachowana, a kształt płyty jest analizowany przez rozpoznawanie kształtów. Dzięki temu można automatycznie rozwiązywać sytuacje, w których użyto obróbek niekorzystnych przy przekazywaniu płyty.

Cambium kontur: Do analizy kształtów dodano nową opcję, która pozwala wpływać na przekazywanie otworów. Jest to pole 'minimalna powierzchnia otworu w obrysie'.

• Jeśli pole pozostawisz puste, zachowanie jest takie samo jak wcześniej. Rozmiar otworu jest ignorowany i wszystkie otwory są przekazywane tak, jak ustawiono w polu 'Przekazywać otwory jako'.

Gdy tylko wprowadzisz wartość, sprawdzana jest powierzchnia otworów:

• Wszystkie otwory większe od wprowadzonej wartości będą przekazane jako otwory w obrysie.

• Wszystkie otwory mniejsze od wprowadzonej wartości będą przekazane tak, jak ustawiono w polu 'Przekazywać otwory jako'. W przypadku opcji 'Kontur' oznacza to, że krawędzie otworu są tworzone jako 'odcinek linii konturowej'. Sposób przekazania ich do Cambium można skonfigurować w ustawieniach postprocesora.

Cambium kontur: Analogicznie do otworów dodano nową opcję dla wierceń. Za pomocą pola 'maksymalna średnica dla wierceń' można zadecydować, czy okrągły otwór ma być przekazany jako wiercenie czy jako otwór w „obrysie”.

• Okrągłe otwory, które zostały już wprowadzone jako wiercenia, są zasadniczo zawsze przekazywane jako wiercenia.

• Okrągłe otwory, które nie są wierceniami, a których średnica jest mniejsza niż wprowadzona wartość, są przekazywane jako wiercenia.

• Okrągłe otwory, które nie są wierceniami, a których średnica jest większa niż wprowadzona wartość, są przekazywane jako okrągły otwór w obrysie.

• Okrągłe otwory, które nie są wierceniami, a których średnica jest większa niż wprowadzona wartość, ale nie przechodzą przez całą płytę, są przekazywane jako wiercenia.

Speedcut

Dla przekazywania do Speedcut (bvx 1.0) dodano rozszerzenie. Teraz można również przekazywać ścieżki narzędzia do Speedcut. Nie jest potrzebne żadne specjalne ustawienie; ścieżki narzędzia są przekazywane bezpośrednio, tak jak do innych maszyn.