Wersja 23

Zarządzanie projektem, system ogólny

Projekt archiwalny (moduł opcjonalny)

Projekt archiwalny: Posiadacz projektu archiwalnego jest definiowany przez identyfikator posiadacza. Jest on również wyświetlany jako posiadacz projektu archiwalnego. Do tej pory jako identyfikator automatycznie używano nazwy komputera. Definicja tego identyfikatora została teraz udostępniona w sposób elastyczny:

• Bardziej opisowy identyfikator umożliwia rozpoznanie obecnego posiadacza jako osoby.

• Jeśli obecny posiadacz nie jest dostępny, ale projekt musi zostać zwolniony, można bieżący identyfikator posiadacza wprowadzić bezpośrednio jako tekst. Uwaga! Należy zapewnić, że obecny posiadacz w danym momencie nie jest aktywny.

Ustawienie identyfikatora następuje w Zarządzanie projektem 5-3 Ścieżki, System. Możliwe wpisy:

• Identyfikator może być wprowadzony bezpośrednio jako tekst jawny. Identyfikator jest wtedy całkowicie niezależny od konfiguracji komputera.

• Alternatywnie można użyć zmiennych środowiskowych Windows:

  • %COMPUTERNAME% dla nazwy komputera

  • %USERNAME% dla nazwy logowania użytkownika Windows

  • Dowolne inne zmienne systemowe Windows lub również własne zdefiniowane zmienne środowiskowe

Wyświetlanie, wpisy ogólnie

Okno programu - duże monitory

W obszarze stanowisk CAD coraz powszechniejsze stają się duże monitory o przekątnej ekranu powyżej 27". Aby wesprzeć także stanowiska wyposażone w tylko jeden — za to bardzo duży (≥ 49") — monitor, zoptymalizowano zachowanie programów w oknach niezmaksymalizowanych. Dodatkowo zapisywany jest teraz rozmiar i pozycja poszczególnych okien programu (Menu, Konstrukcja budynku, PlanCad, Profil, Statyka itp.) przy zamykaniu aplikacji. Przy następnym otwarciu danej aplikacji zostaną one przywrócone. Dzięki temu równoczesna praca w wielu aplikacjach programu na jednym monitorze jest teraz optymalnie wspierana.

Direct2D jest teraz stosowany również w Konstrukcji budynku. Direct2D wykorzystuje możliwości kart graficznych także w modelu drucianym i dla elementów płaskich.

• Budowa grafiki jest dzięki temu odpowiednio szybsza, w szczególności obracanie modelu drucianego przebiega płynniej.

• Jakość wyświetlania jest dzięki możliwemu wygładzaniu krawędzi bardziej precyzyjna. W szczególności linie nachylone nie wyglądają już poszarpane.

• Praca po prostu wydaje się bardziej płynna.

Aby wybrać, wywołaj w Wolnej Konstrukcji dialog "1-7-2 Elementy ekranu" i ustaw parametr "System grafiki" na Direct2D. Jeśli Twoja karta graficzna ma problemy ze zgodnością, możesz tutaj także przywrócić dotychczas stosowany system GDI.

Elementy rysunku

Poziome wysokościowe (rzędne)

Rzędne służą przede wszystkim do podawania wymiarów wysokości w widokach i przekrojach. Oprócz samego wskazania wysokości ważną częścią rzędnych jest również ich odniesienie (OK RFB / OK FFB) do mierzonej wysokości. Oprócz samego podania wartości wysokości i jej odniesienia rzędne są coraz częściej wykorzystywane do tekstowego przedstawiania dodatkowych informacji. W przypadku rzędnych z orientacją 'Góra' mogą to być np. informacje o konstrukcji posadzki. Dla rzędnych z orientacją 'Spód' informacje o wykończeniu spodniej powierzchni stropów. Dlatego funkcja 'Generuj rzędne' została rozszerzona o następujące opcje:

• 'Styl wymiarowania'

  W tym polu można z listy rozwijanej bezpośrednio wybrać aktualny styl wymiarowania, który ma być użyty dla rzędnej. Przycisk 'Zarządzaj ustawieniami' pozwala bezpośrednio zmienić lub dopasować styl wymiarowania i ewentualnie zapisać go.

• 'Tekst przed wartością (prefiks)'

  Pole tekstowe do wprowadzenia tekstu, który ma się pojawić przed wartością rzędnej. Może to być np. oznaczenie 'OK FFB'. Ponadto za pomocą ikony na końcu pola można uzyskać dostęp do 'zmiennych użytkownika' i 'zmiennych systemowych'.

• 'Tekst za wartością (sufiks)'

  Pole tekstowe do wprowadzenia tekstu, który ma się pojawić za wartością rzędnej. Ponadto za pomocą ikony na końcu pola można uzyskać dostęp do 'zmiennych użytkownika' i 'zmiennych systemowych'.

• 'Dodatkowy tekst pod rzędną'

  Do tego już istniejącego pola dodano dodatkowo dostęp do 'zmiennych użytkownika' i 'zmiennych systemowych'. Odbywa się to również przez ikonę na końcu pola.

Jeżeli 'zmienne użytkownika' i 'zmienne systemowe' są użyte jako ciąg lub jako część ciągu w powyższych polach, można uzyskać dostęp do aktualnego przypisania zmiennych w momencie wprowadzenia rzędnej. Po wstawieniu rzędnej te ciągi lub podciągi stają się statyczne. Wywołując funkcję 'Zmień' dla takiej rzędnej, widać, że w odpowiednich miejscach wpisane są finalne teksty.

Linie symboli

W rysunkach budowlanych, planach oraz ogólnych rysunkach konstrukcyjnych często stosowane są symbole i teksty rozmieszczone wzdłuż linii. Zazwyczaj służą one do przedstawienia krawędzi do rozbiórki, przewodów zaopatrzeniowych i odwadniających, nakazów nasadzeń, praw do prowadzenia instalacji itp.

Aby umożliwić wygodne odwzorowanie tego, wprowadzono jako nowe elementy rysunku 'Linie symboli' .

'Linie symboli' są zatem elementami płaskimi, które składają się z kombinacji elementu rysunkowego ('linia', 'okrąg', 'łuk' lub 'polilinia') jako typu bazowego oraz tekstów i/lub symboli rozmieszczonych wzdłuż elementu rysunkowego.

Tworzenie 'linii symboli'

'Linie symboli' są w pełni zintegrowane z istniejącymi ustawieniami stylów linii. Aby zdefiniować nowy styl linii dla 'linii symboli', wywołaj funkcję 'Ustawienia' z menu 'Rysuj'. Jeśli w ramce 'Linie symboli' zaznaczysz pole wyboru 'Utwórz linię symboli', w dolnej połowie okna dialogowego zostanie odblokowany przycisk 'Tekst'. Za pomocą tego przycisku przejdziesz do części dialogu, w której można wykonać specyficzne ustawienia 'linii symboli'.

• 'Wykonuj od'

  • 'Przełącznik' - 'od skali 1 do:' Podobnie jak w przypadku 'kreskowań' można dla 'linii symboli' ustawić parametry zależne od skali. Aby utworzyć nową grupę, przestaw przełącznik na prawo i wpisz skalę, od której ustawienia z pozostałej części dialogu mają być stosowane. Będą one używane od ustawionej skali oraz dla wszystkich skal pośrednich między aktualnie ustawioną a następną większą ustawioną skalą. Kolejność ustawień lub skal musi być rosnąca (np. pierwsze ustawienie skali 1:0, drugie 1:10, trzecie 1:20, czwarte 1:50 i piąte 1:100).

  • 'Minimalna długość linii:' Wzdłuż linii symboli są zgodnie z definicją rozmieszczane teksty i/lub symbole. Jeśli rysujesz całe przebiegi linii, mogą powstać bardzo krótkie odcinki, przy których wyświetlanie tekstów i/lub symboli byłoby uciążliwe. Aby temu zapobiec, można określić minimalną długość linii, od której dopiero będą generowane teksty i/lub symbole.

• 'Tekst'

  • 'Styl tekstu:' Za pomocą tej listy rozwijanej wybierany jest styl tekstu, który ma być użyty dla tekstów i/lub symboli 'linii symboli'. Właściwości ('czcionka', 'wysokość czcionki', 'przerywanie tekstów linii' itp.) oraz wygląd ('krój', 'zestaw kolorów' itp.) wszystkich elementów tekstowych 'linii symboli' są sterowane przez wybrany styl tekstu. 'Linie symboli' zapisują jedynie nazwę stylu tekstu, a nie cały styl. Zaletą tego rozwiązania jest to, że zmiany stylu tekstu są automatycznie przejmowane przez linie symboli.

    Przycisk 'Zarządzaj ustawieniami' dodatkowo otwiera dialog 'Ustawienia stylów tekstu'.

  • 'Tekst:' W tym polu wprowadza się właściwe teksty i/lub symbole, które później będą rozmieszczone wzdłuż linii. Można tu wprowadzać wyłącznie teksty jednoliniowe.

  • 'Kąt obrotu:' Kąt obrotu określa orientację tekstu i/lub symboli względem linii. Kąt jest zawsze podawany i rozpatrywany w relacji do narysowanej linii.

• 'Rozmieszczenie (absolutne)'

  • Funkcja podziału Podział tekstów i/lub symboli wzdłuż samej linii odbywa się analogicznie do znanych funkcji podziału dla elementów konstrukcyjnych, elementów rysunkowych itp.

    Podobnie jak w wyżej wymienionych procedurach dla elementów budowlanych, także przy rozmieszczaniu tekstów i/lub symboli wzdłuż linii można wybrać między 'odległością od osi' a 'prześwitem' jako metodą podziału.

    Wartości dla funkcji podziału są zawsze podawane 'absolutnie', czyli w modelu a nie na papierze, w jednostce ustawionej w programie.

  • 'Krawędź odniesienia dla odległości:'

    W zależności od pożądanego typu linii symboli orientacja tekstów i/lub symboli w stosunku do linii może być różna. W liście rozwijanej 'Krawędź odniesienia dla odległości' można wybrać jedną z trzech opcji. Przy opcji 'Krawędź dolna' teksty i/lub symbole są ustawiane dolną krawędzią na linii. 'Linia środkowa' zapewnia, że teksty i/lub symbole są tworzone wyśrodkowane względem linii. Przy 'Krawędź górna' teksty i/lub symbole są zawieszone górną krawędzią przy linii.

  • 'Odległość od linii bazowej:' Dla tekstów i/lub symboli nie da się nigdy dokładnie określić 'krawędzi dolnej', 'linii środkowej' i 'krawędzi górnej' ze względu na różne definicje fontów oraz indywidualne możliwości ustawień ("powietrze" lub "mięso" wokół wyglądu czcionki) w ramach fontu. Aby to zrównoważyć, istnieje możliwość ustawienia indywidualnego przesunięcia, za pomocą którego teksty i/lub symbole są przesuwane prostopadle do linii. Wymagane przesunięcie wpisuje się w polu 'Odległość od linii bazowej'. Dzięki temu teksty i/lub symbole można ustawić dokładnie krawędzią górną, dolną lub linią środkową na linii lub w określonej odległości od niej.

Wprowadzanie 'linii symboli'

Aby wprowadzić 'linię symboli', w pierwszym kroku wybierz odpowiedni styl linii, o ile nie jest on jeszcze zaznaczony. Następnie 'linie symboli' rysuje się za pomocą istniejących funkcji wejściowych 'linia', 'okrąg', 'łuk', 'polilinia' itp. Wprowadzenie elips z przypisanym stylem linii symboli nie jest możliwe.

Edycja 'linii symboli'

'Linie symboli' można edytować przy użyciu istniejących funkcji z menu 'Edycja'. Nie różnią się one od elementów rysunkowych ('linia', 'łuk', 'polilinia' itd.) bez symboli. Istniejące reguły i mechanizmy stosują się również do 'linii symboli'.

Niektóre edycje prowadzą do zmiany długości linii, np. 'przycięcie'. Przy tych edycjach powstają "nowe" linie, na które następnie podział tekstów i/lub symboli zostanie ponownie zastosowany zgodnie z ustawionymi regułami.

Funkcja 'Przenieś właściwości' nie jest dostępna dla 'linii symboli'.

Zmiana 'linii symboli'

Funkcja 'Zmień' może być wywoływana bez ograniczeń dla pojedynczych 'linii symboli'.

Jeśli funkcja jest zastosowana do różnych elementów, np. zwykłej 'linii' i 'linii symboli', w oknie dialogowym 'Linia' można zmieniać tylko wspólne właściwości.

Wywołując funkcję na kilku liniach symboli z taką samą liczbą ustawień zależnych od skali, wszystkie właściwości w oknach dialogowych 'Linia' i 'Tekst' można edytować. Różnice we właściwościach są wówczas oznaczone trzema gwiazdkami ('***') w odpowiednich polach.

Jeśli funkcja 'Zmień' jest wywoływana dla kilku linii symboli z różną liczbą ustawień zależnych od skali, można zmienić tylko wspólne ustawienia w oknie dialogowym 'Linia'.

'Linie symboli' oferują przy tworzeniu rysunku wiele zalet:

• Stanowią "zamknięty" system, który może być zarządzany i stosowany jako całość. Nie trzeba pracować z pojedynczymi tekstami i liniami.

• 'Linie symboli' są w pełni zintegrowane z ustawieniem stylu linii.

• Za pomocą znanych funkcji 'linia', 'okrąg', 'łuk' i 'polilinia' 'linie symboli' można tworzyć i wprowadzać tak jak inne elementy rysunkowe.

• 'Linie symboli' można zmieniać i dopasowywać za pomocą istniejących metod ('Zmień', 'Przytnij', 'Rozciągnij' itp.) z menu 'Edycja', co bardzo upraszcza ich obsługę przy wprowadzaniu zmian.

• Integracja jest spójna i 'linie symboli' mogą być używane w różnych programach. Są dostępne w programach 'Konstrukcja budynku', 'Profil', 'PlanCad', 'Statyka' oraz 'Planowanie załadunku'.

Konstrukcja budynku

Ogólnie

W nawigacji budynku dodano dwie nowe ikony. Ikona 'Wszystko włącz' włącza wszystkie pola wyboru (checkboxy) w drzewie nawigacji budynku. Ikona 'Wszystko wyłącz' wyłącza wszystkie pola wyboru. Czasami szybszym sposobem jest najpierw włączyć lub wyłączyć wszystkie pola, a potem przełączyć te kilka pól, które chcesz mieć inne.

Ustawienie wyświetlania

Ustawienia wyświetlania na ekranie zostały całkowicie przepracowane i są teraz dostępne również jako trwałe okna paletowe. Obsługa zmieniła się we wszystkich obszarach modelu, została rozszerzona i ulepszona; dostępne są już tylko nowe dialogi. Aby w pełni skorzystać z możliwości, zalecamy skorzystanie z dostępnych filmów i udział w odpowiednich szkoleniach aktualizacyjnych.

W ramach przepracowania wdrożono podstawowe wymagania:

• Jednolite opcje i obsługa obszarów we wszystkich częściach modelu

• Dialogi są jako okna paletowe dostępne stale

• Obsługa pozostaje przejrzysta i komfortowa nawet przy rozszerzonych opcjach

• Dialogi są przygotowane na przyszłe rozszerzenia

• Dla rzutów podstawowych, widoków i przekrojów: wyświetlanie na ekranie zgadza się z wydrukiem planu

Ponadto w szczegółach osiągnięto wiele rozszerzeń i usprawnień.

Ustawienie wyświetlania jako stałe okno paletowe:

Dialogi są teraz zasadniczo stale otwarte, zwykle zadokowane do krawędzi ekranu. Dzięki temu zmiana wyświetlania jest możliwa w każdej chwili bez konieczności wywoływania dialogu.

• Jeśli jeszcze nie jest włączone: wywołanie dialogów przez funkcję 1-7-1, menu lub ikonę.

• Dialog jest wtedy zawsze stały, zamknięcie przez X w prawym górnym rogu

• jeśli nie jest zadokowany: możliwość widoku pełnego (ikona w górnym pasku funkcji)

  • wszystkie grupy są wyświetlane otwarte

  • wysokość dialogu można zmieniać myszą. Grupy są automatycznie redystrybuowane, przy czym grupa zawsze pozostaje razem.

• we wszystkich obszarach modelu tak samo:

  • czy jest zadokowany czy nie

  • gdzie jest zadokowany i w której grupie

  • który z pasków funkcji dialogu jest u góry

• w każdym obszarze modelu utrzymywane oddzielnie:

  • zwi�kszony lub zminimalizowany

  • jeśli niezadokowany: czy widok pełny, odpowiadający rozmiar

  • przełącznik: tylko jedna grupa otwarta

  • które grupy są otwarte

• Dla nowych dialogów można również wybrać ulubione w pasku ikon. W zależności od ustawienia ulubionego, okno paletowe pozostaje zamknięte lub złożone, albo zostaje otwarte lub rozłożone.

• Ponowne wywołanie funkcji 1-7-1, menu, skrótu klawiaturowego lub ikony działa jak przełącznik:

• Jeśli dialog nie jest zadokowany, będzie on na przemian otwierany lub zamykany

• Jeśli dialog jest zadokowany, będzie on na przemian składany lub rozkładany

• Uwaga: skrótu klawiaturowego nie można użyć, gdy fokus znajduje się na polu wyboru lub w polu wprowadzania.

  W wierszach grup dialogów wyświetlanego widoku dostępne jest pole wyboru, za pomocą którego wszystkie pola wyboru w grupie można ustawić lub zresetować jednym kliknięciem. Dzięki temu można szybko stworzyć dobrą sytuację wyjściową, w zależności od tego, czy chcesz dużo włączyć czy wyłączyć

Ustawienie - Wyświetlanie: Elementy konstrukcyjne

W tej grupie zarządzane są elementy konstrukcji. We wszystkich obszarach modelu wszystkie elementy są teraz przełączalne w tej samej strukturze.

Aby umieścić wiele opcji w przystępnej formie, w niektórych grupach dialogowych stosowana jest macierz. Dla grupy "Elementy konstrukcyjne" jest ona zbudowana w następujący sposób:

• górna część jest podzielona na 6 kolumn

  • Kolumny odpowiadają kolejno obszarom modelu lub strukturze budynku "S Piętro / W Ściana / D Strop / D Dach / S Więźba / F Wolna konstrukcja".

  • poniżej znajdują się pola wyboru dla rodzajów elementów konstrukcyjnych, w dachu dla krokwi, płatwi itp., które należą do tego obszaru modelu lub tej struktury budynku.

• w dolnej części znajdują się 6 odpowiadających rzędów

  • Zgodnie z wyświetlanymi tekstami pierwszy rząd dotyczy pierwszej kolumny, drugi drugiej itd.

  • W polu przed tekstem można podać grupy MOS, które mają być wyświetlane z tego obszaru modelu. Jak zwykle: puste = wszystkie, zakres przez .. (-2..2), pojedyncze oddzielone ukośnikiem (-2/0/6).

  • Kolumny i rzędy są również połączone za pomocą po przekątnej rozmieszczonych pól wyboru. Te pola wyboru przełączają cały obszar modelu. Wybór rodzajów elementów pozostaje przy tym zachowany. Jest to zatem przydatne, aby np. wyłączyć elementy ściany bez utraty wybranych rodzajów elementów lub grup.

Na rzucie poziomym należy pamiętać, że ta grupa występuje dla elementów aktualnego piętra oraz ponownie dla wszystkich pozostałych elementów. Ponieważ dach nie należy do żadnego piętra, ta kolumna nie występuje w grupie dla aktualnego piętra.

Ustawienie - Wyświetlanie: Elementy budynku, elementy płaskie

W tej grupie przełączane są elementy budynku i elementy płaskie. W tej grupie dialogowej również stosowana jest macierz.

• Jest ona podzielona na 6 kolumn

  • Kolumny odpowiadają kolejno obszarom modelu lub strukturze budynku "S Piętro / W Ściana / D Strop / D Dach / S Więźba / F Wolna konstrukcja".

• Rzędy oferują różne obiekty

  • 1. Obudowa ściany, płyty warstw stropów i dachów

  • 2. Schody, kontur budynku, komin: Pod 'Schody' uwzględniane są wszystkie elementy schodów. Są one ignorowane w grupie 'Elementy konstrukcyjne'.

  • 3. Osie odniesienia, kontury, pokrycie dachowe

  • 4. Warstwy dachówek: Kontur warstwy dachówek, nie płyta warstw dachowych

  • 5. Elementy: Wyświetlane są granice elementów z różnych elementów budynku

  • 6. Elementy pomiarowe: Wyświetlanie elementów pomiarowych, które są w szczególności generowane przez pomieszczenia

  • 7. Przekroje kondygnacji można teraz również wyświetlać w wielu obszarach modelu. Można ustawić, czy w przekroju kondygnacji mają być brane pod uwagę tylko elementy aktualnych ścian, czy wszystkie elementy znajdujące się na wysokości przekroju. Elementy są uwzględniane niezależnie od ich widoczności. Wysokość przekroju kondygnacji jest mierzona w każdej ścianie od jej krawędzi dolnej; dla elementów niebędących ścianami obowiązuje wysokość przekroju pierwszej ściany.

  • 8. do 10. Elementy płaskie danego obszaru modelu.

Na rzucie poziomym należy pamiętać, że ta grupa występuje dla komponentów aktualnego piętra oraz ponownie dla wszystkich innych komponentów. Ponieważ dach nie należy do żadnego piętra, ta kolumna nie występuje w grupie dla aktualnego piętra.

Ustawienie - Wyświetlanie: Lista kondygnacji, informacje na rzucie

W liście kondygnacji przełączana jest ogólna widoczność kondygnacji: Jeśli kondygnacja jest tutaj wyłączona, nic z tej kondygnacji nie może być wyświetlone, nawet jeśli w innych grupach odpowiednie pola wyboru są zaznaczone.

Lista kondygnacji jest teraz dostępna we wszystkich obszarach modelu, także w konstrukcji ściany. Widoczność kondygnacji nie dotyczy tutaj jednak aktualnej ściany.

W liście kondygnacji można teraz w odpowiednich obszarach modelu wybrać również rzuty podstawowe. Dzięki temu także w stropie, dachu i DICAM można teraz wyświetlać elementy płaskie rzutów podstawowych.

Dla widoczności kondygnacji przy ładowaniu ustawień obowiązuje następująca ważna zasada: W Wolnej Konstrukcji widoczność kondygnacji nie jest wczytywana z ustawienia, pozostaje taka, jak ustawiona na ekranie. We wszystkich innych obszarach modelu dokładna widoczność kondygnacji jest przejmowana z ustawienia.

W zależności od obszaru modelu pod listą kondygnacji istnieją dodatkowe możliwości wyświetlania informacji o rzucie.

• Ogólnie dążono do uzyskania na ekranie tego samego wyglądu co na planie

  • Wszystkie teksty (numery, wartości) zostały przypisane do stylu tekstu.

  • Kierunki widoku teraz możliwe do trwałego włączenia.

  • Wyświetlanie schodów teraz jak na planie.

• Do istniejących możliwości dodano następujące elementy:

  • Informacje o ścianach zebrane w jednym oknie dialogowym: numer ściany, sytuacja połączeń, kierunek widoku...

  • Wyświetlanie numerów okien teraz możliwe do przełączenia w ustawieniach okien

  • Numery sufitów możliwe do wyświetlenia

  • Konstrukcje prętowe z kierunkiem widoku

  • Informacje o powierzchniach dachowych: numer powierzchni dachu, nachylenie dachu, numer linii

  • Wyświetlanie położenia przekrojów budynku tak jak na planie rzutu

Ustawienie - Wyświetlanie: Grupowe przełączanie warstw

W obszarach modelu Konstrukcja ściany, Konstrukcja stropu i Dach w głównej grupie znajdują się ustawienia dotyczące grup MOS i konturów warstw. Są one teraz oferowane w wygodnej liście.

• Kontury warstw

  • Wszystkie warstwy od 7 do -7 są widoczne jednocześnie, bez konieczności przewijania.

  • Warstwa 0 jest wyróżniona.

  • Za warstwami jest wyświetlana aktualna grubość warstwy.

  • Za pomocą górnego pola wyboru można przełączać wszystkie warstwy jednocześnie.

• Grupy MOS dla elementów konstrukcyjnych

  • Grupy od 7 do -7 są widoczne jednocześnie. Grupy powyżej 7 i poniżej -7 można przewijać oddzielnie.

  • Grupa 0 jest wyróżniona.

  • Za pomocą górnego pola wyboru można przełączać wszystkie grupy jednocześnie. Dotyczy to także tych, które nie są widoczne z powodu aktualnego przewinięcia.

Ustawienie - Wyświetlanie: Płaszczyzny robocze

W tej grupie, która istnieje tylko w obszarze modelu Wolna Konstrukcja, można w zwyczajowy sposób przełączać widoczność elementów płaskich płaszczyzn roboczych.

Ustawienie - Wyświetlanie: Informacje, wyświetlanie konstrukcji

Ta grupa zawiera znane opcje dla informacji i wyświetlania:

• Informacje, opisy

  • dla elementów konstrukcyjnych, zespołów i elementów

  • Opisy są wyświetlane tylko dla widocznych elementów. Dla opisu zespołu musi być widoczny co najmniej jeden element zespołu.

  • Aby wyświetlić opis elementów, musi być widoczny co najmniej jeden element elementu lub granice elementu z grupy "Elementy budynku, elementy płaskie".

• Wyświetlanie "liniowych" opracowań: otwory, oznaczenia, ...

• Przełączanie wyświetlanych typów krawędzi

• W wyborze "specjalne linie" można ustawić wyświetlanie osi.

Ustawienia wymiarowania i opisu na ekranie

Ustawienia wymiarowania i opisu na ekranie w rzucie i widokach podstawowych były dotychczas wywoływane z ustawienia Wyświetlanie. Te ustawienia zostały całkowicie przepracowane i są teraz dostępne również jako osobne, stałe okna paletowe. Obsługa uległa zmianie, została rozszerzona i ulepszona; dostępne są już tylko nowe dialogi. Aby w pełni wykorzystać możliwości, zalecamy skorzystanie z dostępnych filmów i udział w odpowiednich szkoleniach aktualizacyjnych.

W ramach przepracowania wdrożono podstawowe wymagania:

• Bezpośrednie wywołanie ustawień dla wymiarowania i opisu. Ulubione ustawienia wymiarowania i opisu można wywołać niezależnie od ustawienia wyświetlania.

• Dialogi są jako okna paletowe dostępne stale

• Obsługa pozostaje przejrzysta i komfortowa nawet przy rozszerzonych opcjach

• Dialogi są przygotowane na przyszłe rozszerzenia

Ustawienia wymiarowania i opisu jako stałe okno paletowe:

Dialogi są teraz zasadniczo stale otwarte, zwykle zadokowane do krawędzi ekranu. Dzięki temu zmiana wymiarowania i opisu jest możliwa w każdej chwili bez konieczności wywoływania dialogu.

• Jeśli jeszcze nie jest włączone: wywołanie dialogów przez funkcję 1-7-3, menu lub ikonę.

• Dialog jest wtedy zawsze stały, zamknięcie przez X w prawym górnym rogu

• jeśli nie jest zadokowany: możliwość widoku pełnego (ikona w górnym pasku funkcji)

  • wszystkie grupy są wyświetlane otwarte

  • wysokość dialogu można zmieniać myszą. Grupy są automatycznie redystrybuowane, przy czym grupa zawsze pozostaje razem.

• Dla tych dialogów również można wybrać ulubione w pasku ikon. W zależności od ustawienia ulubionego okno paletowe pozostaje zamknięte lub złożone, albo zostaje otwarte lub rozłożone.

Ustawienia wymiarowania i opisu

Możliwości wymiarowania i opisu zasadniczo odpowiadają znanym z widoków podstawowych.

• Przełącznik dla podstawowego wyświetlania generowanego wymiarowania i opisu został przeniesiony z Wyświetlania tutaj do najwyższej grupy jako pierwszy punkt.

• Przełącznik dla automatycznego przeliczenia został przeniesiony z Wyświetlania tutaj do najwyższej grupy jako drugi punkt.

• Opcje zostały ponownie pogrupowane i uporządkowane.

• Do grupy "specjalne elementy" została przejęta możliwość z planu progowego opisania i wymiarowania progów.

Wpisy ogólne

Wybór warstw w obróbce końcowej: W konstrukcji ściany i stropu można poobrabiać poszczególne kontury warstw. W tym celu wybierane są dotknięte warstwy w odpowiednim, teraz przepracowanym dialogu:

• Wszystkie warstwy są teraz widoczne na pierwszy rzut oka. Warstwa centralna 0 jest wyróżniona dla orientacji.

• Jak dotąd, za warstwami wyświetlane są grubości warstw. Dzięki temu szybko widać, o którą warstwę w konstrukcji ściany lub stropu chodzi.

• Nad warstwami znajduje się pole wyboru. Zaznaczenie tego pola powoduje ustawienie wszystkich warstw, czyli ich wybranie lub odznaczenie. Dzięki temu możliwy jest bardzo szybki wybór, gdy chce się wybrać tylko kilka lub wiele warstw. Metoda nadrzędnego pola wyboru jest wprowadzana jednolicie w wielu miejscach programu.

Szybkość

W kilku miejscach udało się ponownie osiągnąć znaczne przyspieszenia:

• Budowa nawigacji budynku i przełączanie obszarów modelu przy bardzo wielu elementach: poprawa o współczynnik 10 z kilku minut.

• Wstawienie lub przeliczenie elementu kombinowanego w dużej pozycji: z 65 s do 9 s.

• Rzut z przekrojem kondygnacji lub automatycznym kreskowaniem i wypełnieniami: opuszczenie trybu prezentacji lub zmiana kondygnacji przyspieszona o czynnik 20

• Rzut z bardzo wieloma elementami zespolonymi - wywołanie funkcji zmiany wstawienia elementów zespolonych: czas od wywołania funkcji do wezwania wyboru elementu zespolonego został skrócony do mniej niż 1/10.

• Ponowne obliczanie elementów zespolonych w rzucie lub konstrukcji ściany po edycji: tylko 1/2 do 1/3 czasu.

• Drzwi przy złożonych sufitach, do ponownego obliczenia mniej niż 1/2 czasu.

Wizualizacja

Dostosowano orientację tekstur. Dzięki temu uzyskuje się szczególnie lepszą reprezentację przy BSH:

• Powierzchnie równoległe do wysokości przekroju pokazują długie boki lamel z fugami klejowymi.

• Powierzchnie równoległe do szerokości przekroju pokazują długie boki lamel bez fug klejowych.

• Przekroje pokazują drewno czystych czołówek lamel, przy czym spoina klejowa jest zawsze równoległa do dolnej krawędzi pręta.

• Powierzchnie skośne są przybliżane w miarę możliwości.

W konstrukcji ściany zazwyczaj przebiegają od krawędzi dolnej do krawędzi górnej kondygnacji. W widokach powoduje to linie podziału kondygnacji, które w rzeczywistości zwykle nie są widoczne. Linie te są teraz automatycznie usuwane przez program:

• W widokach i przekrojach, gdy są one obliczane jako zakryte

• (V23) W obszarze roboczym OpenGL i przeglądarce OpenGL w metodach prezentacji: Zakryte, Wypełnianie i Tekstury z krawędziami.

• Na ekranie i dla rysunków.

• Warunki dla linii podziału:

  • Należą do stykających się ciał ściennych. Ponieważ takie linie podziału między płytami nie mogą być usunięte.

  • Powierzchnie przy liniach podziału leżą dokładnie w jednej płaszczyźnie. Jeśli występuje przesunięcie między ścianami, krawędź nadal musi być widoczna.

  • Ciała ścienne muszą mieć te same zestawy kolorów i tekstur. Jeśli ściany mają różne powierzchnie, np. deskowanie i tynk, nadal trzeba pokazać linię podziału.

Moduły do specjalnych konstrukcji lub obszarów konstrukcyjnych

Klejonka krzyżowo warstwowa Plus (moduł opcjonalny)

Wartości domyślne zostały przepracowane i zaktualizowane do stanu V23. Dzięki temu wprowadzanie danych jest bardziej spójne i oszczędza czas. Ponadto nowe wartości domyślne V23 można łączyć bez dodatkowego wysiłku.

Ustawienia okien i pliki startowe zostały dostosowane do nowych „okien z osłoną przeciwsłoneczną”. Ponadto ustawienia okien teraz reagują według nowych warunków. Dzięki dalszym dostosowaniom w pliku startowym możliwe jest teraz również użycie standardowo dostarczanych drzwi wewnętrznych.

Dla sytuacji połączeń ze ścianami o jakości widocznej zdefiniowano nowe połączenie w narożnikach i skrzyżowaniach typu T. Generuje ono ukrytą wpustkę, tak że nie jest już widoczna szczelina. Połączenie jest określane przez atrybuty ściany Typ2.

Proces migracji pakietu „BSP Plus” jest teraz znacznie prostszy. Dodatkowa wymiana danych z biblioteką elementów nie jest już konieczna.

Systemy podnoszenia zostały przeprojektowane. Pozycja elementu budowlanego (ściana, sufit, dach) była dotychczas wyprowadzana z MOS, ponieważ była jednoznaczna. W związku z tym określono warunki pozycji ograniczeń i wykonano je prawidłowo. W elementach bez MOS, np. z wadliwego modelu IFC, brakowało informacji MOS. Zastosowanie systemów podnoszenia było możliwe dopiero po dalszych dostosowaniach w MOS. Teraz pozycja elementu budowlanego (ściana, sufit, dach) jest określana przez punkty systemowe brył zapytań. Dzięki temu płyty bez MOS można edytować bezpośrednio po imporcie. Ponadto pomocnicze obrazy zostały dostosowane do nowego interfejsu, a dla wszystkich systemów podnoszenia możliwe jest teraz zdefiniowanie drugiego punktu ograniczenia na stronę. Należy dodatkowo przestrzegać zatwierdzeń producentów!

Widoki podstawowe

Widoki podstawowe - 'Edytuj widok podstawowy'

Szczególną siłą widoków podstawowych jest to, że mogą być dowolnie zagnieżdżane i wzajemnie referencjonowane. Można jednak edytować tylko elementy rysunku należące do aktualnego widoku podstawowego, w którym się znajduje użytkownik. Aby edytować elementy rysunku należące do innego widoku podstawowego, trzeba przejść do odpowiedniego widoku podstawowego za pomocą nawigacji budynku.

Ta zmiana została teraz również wprowadzona do menu kontekstowego 'ŚrodkowyPrzyciskMyszy'. Po wywołaniu menu kontekstowego znajdziesz funkcję 'Edytuj widok podstawowy'. Następnie wybierasz graficznie w obszarze konstrukcji element rysunku, który chcesz edytować. Program automatycznie przełączy się wtedy do odpowiedniego widoku podstawowego lub odpowiedniego rzutu, a elementy rysunku będzie można edytować.

Wyświetlanie widoków podstawowych w innych obszarach modelu:

W liście kondygnacji w nowym ustawieniu prezentacji można wybrać widoki podstawowe dla sensownych obszarów modelu. Dzięki temu elementy płaszczyzny widoków podstawowych mogą być wyświetlane także w stropie, dachu i DICAM. Ważne informacje, które są wrysowane w widokach podstawowych do specjalnych celów, stają się w ten sposób dostępne także w innych dotkniętych obszarach modelu. Jest to szczególnie używane w TGA.

Widoki, przekroje

Dla poszczególnych faz procesu planowania i konstrukcji stawiane są różne wymagania dotyczące prezentacji oraz wymiarowania i opisów widoków i przekrojów. Istniejący system widoków i przekrojów z dachu lub więźby dachowej zostanie w wersji 23.01 całkowicie zastąpiony i przez nowy obszar modelu 'Widoki, przekroje' zastąpiony. Dzięki temu od tej pory dostępny jest własny, na cel zastosowania zoptymalizowany obszar modelu.

'Obszar modelu'

Nowy obszar modelu 'Widoki, przekroje' może być używany tylko w połączeniu z nawigacją budynku. Ta jest aktywowana w DICAM przez funkcję '1-7-2 Elementy ekranu'. Obszar modelu 'Widoki, przekroje' jest wymieniony jako węzeł, poszczególne widoki, przekroje, obszary przekrojów i przebiegi przekrojów są wyświetlane jako liście w nawigacji budynku. Przejście do widoku / przekroju następuje przez wybór w nawigacji budynku.

Obszar modelu 'Widoki, przekroje' ma własną, na zastosowanie ograniczoną wstążkę menu. Jak dla każdego innego obszaru modelu można indywidualnie dostosować paski ikon, skróty, przyciąganie obiektów i inne ustawienia.

Poprzez kliknięcie prawym przyciskiem na węźle 'Widoki, przekroje' lub na istniejącym widoku / przekroju otwiera się menu kontekstowe nawigacji budynku. Funkcją 'Nowy widok, przekrój' można utworzyć nowy widok / przekrój za pomocą znanej z poprzednich wersji procedury.

'Widoki, przekroje'

Można utworzyć dowolną liczbę widoków i przekrojów. Każdy widok / przekrój ma następujące indywidualne ustawienia i je zapisuje:

• 'Numer', 'Nazwa'

  Numer służy do oznaczenia i organizacji widoków / przekrojów w nawigacji budynku i musi być jednoznaczny. Ponadto numer jest używany jako odniesienie przy włączaniu innych przekrojów. Dla szybkiej orientacji i rozpoznawalności w nawigacji budynku można przypisać nazwę.

• 'Identyfikator do przechowywania rysunków', 'Prezentacja w rzucie / planie krokwi-łat'

  Pozycja widoków / przekrojów może być opcjonalnie pokazana lub nie w planach rzutu i planach krokwi-łat. Prezentacja w odpowiednich planach jest przełączana za pomocą pola wyboru. Do identyfikacji widoków / przekrojów w tych planach używany jest identyfikator i jest on również drukowany. Musi być jednoznaczny.

• 'Prezentacja widoku, przekroju - Linie'

  Jak już znane z poprzednich wersji, dla prezentacji linii można wybrać spośród 'tylko widoczne', 'widoczne i zakryte' oraz 'wszystkie linie'. Jeśli ma powstać prezentacja jako czysta grafika rastrowa, opcja 'brak linii' może wyłączyć prezentację grafiki wektorowej.

• 'Prezentacja widoku, przekroju - OpenGL' (moduł opcjonalny 'Cienie i efekty głębi')

  zobacz odrębną sekcję: 'Tekstury'

• 'Linie, OpenGL i automatyczne ponowne obliczenie prezentacji'

  zobacz odrębną sekcję: 'Linie, OpenGL i automatyczne ponowne obliczenie prezentacji'

• 'Fragment obrazu'

  Dla przedstawienia detali lub wycinków widoku / przekroju można opcjonalnie zapisać fragment obrazu lub nie.

• 'Dialog warstw'

  Widoczność warstw i grup warstw można zapisać oddzielnie dla każdego widoku / przekroju. Jeśli zapisana jest grupa warstw, automatycznie wyłączane są inne warstwy, a zarządzanie warstwami jest ograniczone do tej grupy.

• 'Ustawienia prezentacji'

  Dla każdego widoku / przekroju prezentacja ekranowa może być zapisana osobno. Obejmuje to również widoczność kondygnacji oraz wyświetlanie innych widoków / przekrojów i ich elementów planu.

• 'Ustawienia wymiarowania i opisów'

  zobacz odrębną sekcję 'Wymiarowanie i opisy'

• 'Skala'

  Widoki / przekroje do wyświetlania wymiarów i tekstów nie używają ustawień skali warstw. Do wyświetlania tych elementów skala jest wpisywana przy danym widoku / przekroju.

Wymienione ustawienia działają analogicznie do ustawień znanych już z systemu widoków podstawowych.

'Wymiarowanie i opisy'

Dla widoków / przekrojów dostępne jest teraz automatyczne wymiarowanie i opisy. Można je ustawić i sprawdzić bezpośrednio w danym widoku / przekroju. Ustawienia dokonane w budynku są bezpośrednio przejmowane z ekranu do przechowywania rysunków. W wydruku nowego 'planu widoków i przekrojów' (menu '1-01-5') nie trzeba już w tym względzie dokonywać dodatkowych ustawień.

Podstawą tego wymiarowania i opisów są automatyczne wymiarowania i opisy rysunku przekroju i planu profili. Zostały one połączone, przepracowane i wdrożone w formie nowego dialogu paletowego dla widoków / przekrojów.

Dla dalszych informacji o prezentacji oraz wymiarowaniu i opisach odsyłamy do odpowiednich rozdziałów 'Ustawienia prezentacji' i 'Ustawienia wymiarowania i opisów na ekranie' tego dokumentu.

'Tekstury' (moduł opcjonalny 'Cienie i efekty głębi')

Szczególnie w komunikacji z klientami końcowymi atrakcyjna wizualizacja projektu budowlanego odgrywa ważną rolę. Do tego od dawna stosowany jest standard OpenGL, który pozwala na wizualizację złożonych geometrii w czasie rzeczywistym. Technika ta została zintegrowana z nowym obszarem modelu 'Widoki, przekroje'.

Przez rozwijaną listę 'Prezentacja widoku, przekroju - OpenGL' w menu 'Edycja' można dla każdego widoku wybrać jedną z następujących metod prezentacji:

• 'zakryte'

• 'wypełniaj'

• 'Tekstury'

• 'Tekstury z krawędziami'

Prezentację tekstur można łączyć z prezentacją jako grafika wektorowa (' Prezentacja widoku, przekroju - Linie'). Dzięki temu system jest szczególnie wydajny, ponieważ do wizualizacji można łączyć techniki OpenGL oraz dla wymaganej precyzji grafikę wektorową.

'Cienie i głębia' (moduł opcjonalny 'Cienie i efekty głębi')

Jeśli do wizualizacji używana jest prezentacja z wykorzystaniem OpenGL, można dodatkowo ustawić rzutowanie cieni i przebiegi głębi. Dzięki temu jakość wizualizacji można dodatkowo podnieść i uzupełnić o ważne elementy.

Ustawienia dla cieni i efektów głębi są wymienione w dialogu 'Wymiarowanie i opisy' jako odrębna grupa.

Dla cieni można ustawić kolor dla 'światła otoczenia' i kolor dla 'światła kierunkowego'. Poprzez pola wejściowe 'Padanie światła lewo/prawo' i 'Padanie światła poziomo' można określić pozycję źródła światła.

Efekty głębi to filtry gradacyjne modelujące rozmycie, dzięki czemu np. części budynku bliższe widzowi mogą być silniej akcentowane niż elementy dalsze. Procedura rozróżnia elementy pochodzące z prezentacji OpenGL oraz linie pochodzące z prezentacji grafiki wektorowej.

Dla procedury 'Prezentuj przebieg głębi - powierzchnie' można wybrać kolor zanikania, który jest nakładany jako „mgła" na wybrane obszary budynku. Początek i koniec przebiegu głębi określa się przez procentowe podanie wartości startu i końca lub alternatywnie można je pobrać bezpośrednio w obszarze konstrukcji. Początkową i końcową intensywność zanikania można dodatkowo wpływać przez podanie stopnia działania (nasycenia koloru zanikania).

Dla linii grafiki wektorowej również można tworzyć przebiegi głębi. Ponieważ linia nie może zmieniać własnego gradientu kolorów, dla elementów grafiki wektorowej można wybrać do trzech przesunięć głębi. Obszary tych przesunięć można także określić procentowo lub pobrać bezpośrednio w obszarze konstrukcji. Oprócz możliwości bezpośredniego określenia koloru linii dla tych przesunięć, można także podać stopień działania (nasycenie koloru linii). Dodatkowo szerokości linii można ustawić indywidualnie dla każdego przesunięcia głębi.

'Linie, OpenGL i automatyczne ponowne obliczenie prezentacji'

Ponieważ obliczanie wizualizacji, zwłaszcza przy ustawieniu 'tylko widoczne', może być bardzo kosztowne obliczeniowo, w dialogu 'Edycja' wprowadzono możliwość celowego wyłączenia automatycznego ponownego obliczania dla widoków / przekrojów. Gdy automatyczne obliczanie jest wyłączone, można je wywołać przez menu kontekstowe danego widoku / przekroju. Alternatywnie dostępny jest też wpis w menu ('9-06 Widok, przekrój - Ponowne obliczanie'). Jeżeli ponowne obliczanie dla widoku / przekroju jest wyłączone, jest to wskazane wykrzyknikiem ("!") w nawigacji budynku. Użytkownik musi zapewnić, że widoki / przekroje są ponownie obliczane przed zapisaniem planu.

'Ustawienia światła - DICAM' (moduły opcjonalne 'Cienie i efekty głębi' / 'Obszar roboczy OpenGL')

Obszar roboczy OpenGL w DICAM został również rozszerzony o możliwość wyświetlania cieni. W menu '9-5-3 Ustawienia światła' na dole pojawiającego się dialogu znajduje się pole wyboru, którym można włączać lub wyłączać wyświetlanie cieni w obszarze roboczym OpenGL. Istniejące opcje ustawień 'światła otoczenia' i 'światła kierunkowego' nie zostały zmienione i można ich bezpośrednio użyć do prezentacji cieni.

'Migracja'

Ponieważ 'Widoki, przekroje' to nowy obszar modelu, nie można migrować ustawień z istniejących wersji. Aby uczynić przejście i wdrożenie istniejących projektów jak najbardziej komfortowym, dla 'Prezentacji' oraz 'Wymiarowania i opisów' wprowadzono następującą procedurę:

• Widoki i przekroje mają także w poprzednich formatach plików zawsze nazwę. Istniejące widoki i przekroje są przez system automatycznie migrowane do nowego formatu, przy czym nazwa jest przejmowana i służy jako identyfikator.

• Jeżeli ustawienia dla 'Prezentacji' i 'Wymiarowania i opisów' nowego systemu istnieją i mają taką samą nazwę jak migrowany widok / przekrój, te ustawienia są ładowane automatycznie.

• Jeśli nie nadano nazw lub nie ma ustawień o odpowiadających nazwach, można automatycznie załadować ustawienie domyślne. Musi ono nosić nazwę 'Widoki i przekroje - Migracja' .

• Jeżeli żaden z powyższych punktów nie ma zastosowania lub nie istnieją jeszcze ustawienia dla 'Prezentacji' i/lub 'Wymiarowania i opisów', system automatycznie wygeneruje ustawienie.

Przejście na nowy system 'Widoki, przekroje' oprócz rozszerzeń dla prezentacji z teksturami i cieniami oferuje także wiele innych zalet, które znacznie ułatwiają codzienną pracę:

• Widoki, przekroje, obszary przekrojów i przebiegi przekrojów można teraz zarządzać i edytować w osobnym, zoptymalizowanym obszarze modelu.

• Dla widoków / przekrojów dostępne jest teraz również w budynku automatyczne wymiarowanie i opisy.

• 'Widoki, przekroje' zapisują, jak widoki podstawowe, wszystkie istotne informacje (ustawienia 'Prezentacji', ustawienia 'Wymiarowania i opisów', przełączanie warstw itp.) indywidualnie.

• Przy wywołaniu widoku / przekroju odtwarzana jest dokładnie ta sama sytuacja, jaka panowała przy opuszczaniu widoku / przekroju.

• Dla różnych wymagań od planowania po konstrukcję można przygotować widoki / przekroje i zapisać je z szablonem budynku.

• Widoki / przekroje są finalizowane w budynku do zapisu planu, łącznie ze wszystkimi elementami rysunku i tekstami. Dzięki temu nie jest już potrzebne przełączanie między budynkiem a planami. Zapis odpowiada sytuacji zdefiniowanej w budynku.

• Dopracowanie rysunku zostaje zredukowane do absolutnego minimum.

Drzwi i okna w rzucie i konstrukcji ściany

Okna, drzwi i wnęki przekraczające kondygnacje

W większości przypadków okna, drzwi i wnęki znajdują się całkowicie w jednej ścianie, czyli także na jednej kondygnacji. W niektórych przypadkach przebiegają jednak przez kondygnacje od dolnej ściany do ściany powyżej, na następnej kondygnacji. Jeśli pomiędzy nimi znajduje się dodatkowa konstrukcyjna kondygnacja dla okładzin krawędzi stropów lub złącza kondygnacji (belki brzucha), otwór może nawet obejmować 3 kondygnacje. Typowe przypadki to:

• Okna przekraczające kondygnacje w klatkach schodowych i pomieszczeniach wielokondygnacyjnych.

• Ukryte wnęki dla instalacji i techniki klimatyzacyjnej przebiegającej przez kondygnacje.

Te okna i wnęki można teraz wprowadzać bezpośrednio w dolnej ścianie z odpowiednią wysokością. Ze względu na ich wysokość są one automatycznie uwzględniane w ścianach powyżej (kondygnacjach):

• Wprowadzanie, pozycjonowanie i zmiana otworów odbywa się zasadniczo w najniższej ścianie.

• Otwór w ciele ściany jest tworzony wraz z przyłożeniem do ściany. Kontury warstw są tworzone odpowiednio.

• Konstrukcja okna (rama, skrzydło) i ościeża są tworzone na pełną wysokość. Należą zasadniczo do dolnej ściany.

• Obsadzenie HRB może w każdej ścianie uwzględniać leżącą w niej część otworu okiennego. Interpretowane są wszystkie informacje z okna lub wnęki. Elementy z obsadzenia HRB należą wtedy do obsadzonej ściany; np. nadproża należą do ściany górnej.

W prezentacji rzutu otwory są wyświetlane na każdej kondygnacji, do której się wcinają.

• Prezentacja stron przyłożenia i trybu przejścia odbywa się na każdej kondygnacji.

• Parapet wewnętrzny i zewnętrzny są wyświetlane tylko na najniższej kondygnacji.

• Numer okna jest wyświetlany na każdej kondygnacji, aby można było zidentyfikować okno.

W pomiarze powierzchni istnieją "prawdziwe powierzchnie pomiarowe", które odpowiadają dokładnym rozmiarom geometrycznym oraz "powierzchnie pomiarowe" od których odejmowane są tylko otwory przekraczające określony rozmiar (np. wg VOB). Dla tej minimalnej powierzchni odliczenia cały otwór okna jest traktowany jako jeden otwór:

• Jeśli całe okno przekracza minimalną powierzchnię odliczenia, jest ono odliczane w każdej ścianie. Odejmowany jest tylko fragment znajdujący się w danej ścianie.

• Dotyczy to powierzchni zewnętrznych i wewnętrznych ścian oraz pomiaru warstwowego.

Plan ściany

• Oznaczenie okna wykonywane jest tylko na najniższej kondygnacji.

• Wymiarowanie szerokości otworów odbywa się na każdej kondygnacji.

• Prezentacja elementów okna odbywa się w pełni w najniższej ścianie, do której okno należy. W innych ścianach traktowane są one jak „elementy z innych ścian” i są wyświetlane tylko do określonej odległości.

Plan rzutu

• Oznaczenie okna wykonywane jest tylko na najniższej kondygnacji.

• Dalsze jak powyżej dla prezentacji rzutu.

Sufit

'Edycje stropu' - 'Oddziel'

W wielu sytuacjach, np. po imporcie ifc, przy złożonej geometrii budynku lub w związku z elementacją pola stropu, konieczne jest dostosowanie istniejących stropów.

Aby optymalnie wspierać te prace, dostępna jest teraz nowa funkcja 'Oddziel' w obszarze modelu 'Pole stropu'.

Za pomocą tej funkcji można rozdzielać pola stropu i dzielić je na mniejsze pola. Funkcję znajdziesz w menu '3 - Edycje stropu' pod pozycją '7 - Oddziel'. Za każdym razem przetwarzane jest jedno pole stropu. Dostępne są trzy procedury:

• 'Oddziel w punkcie równoległym do osi X pola stropu'

• 'Oddziel w punkcie równoległym do osi Y pola stropu'

• 'Oddziel za pomocą łamanej '

W wszystkich trzech procedurach w pierwszym kroku wybierane jest pole stropu do podziału.

Dla procedur 'Oddziel w punkcie równoległym do osi X/Y pola stropu' określa się następnie dowolny punkt, który może leżeć także poza polem stropu. Przez wybrany punkt przebiega linia podziału, wzdłuż której sufit jest dzielony.

Jeśli dialog opuszcza się przez przycisk 'Oddziel za pomocą łamanej ', poprzez wybór kilku punktów można zdefiniować łamaną do podziału stropu. Obowiązuje przy tym następujące:

• Jeśli pierwszy i/lub ostatni odcinek łamanej leżą wewnątrz pola stropu, odpowiedni odcinek jest automatycznie przedłużany, aż zetknie się z konturem pola stropu.

• Odcinki łamanej nie mogą się krzyżować ani spotykać w jednym punkcie.

'Przesunięcie linii podziału w lewo/w prawo'

Oprócz samego podziału pola stropu można jednocześnie ustawić przesunięcie dla wszystkich trzech procedur (tylko wartości dodatnie). Nowo powstałe krawędzie stropu są natychmiast przesuwane o to przesunięcie. Późniejsza korekta krawędzi stropu, np. w celu utworzenia „luki” między polami stropu dla montażu, nie jest już konieczna.

Strony 'lewa' i 'prawa' wynikają dla 'Oddziel w punkcie równoległym do osi X/Y pola stropu' z kierunku odpowiedniej osi pola stropu. Jeśli pole stropu jest dzielone opcją 'Oddziel za pomocą łamanej', linia podziału przebiega wzdłuż łamanej. Łamana ma przy tym orientację kierunku, z której wynikają lewa i prawa strona.

Elementy budowlane, elementy, otwory, numeracja

Jeśli w polu stropu znajdują się już elementy budowlane, przypisane zostaną do pola, w którym leży większa część elementu. Jeśli udziały są identyczne, element przypisywany jest do pola stropu, w którym znajduje się początek układu współrzędnych ciała elementu.

Polom stropu, które już zawierają elementację, nie można rozdzielać.

Jeśli linia podziału pola stropu przebiega przez istniejący otwór, otwór zostanie przypisany do pola stropu, które zawiera większy udział powierzchniowy otworu. Brakujący otwór w drugim polu stropu powstałym po podziale musi zostać uzupełniony przez użytkownika.

Po rozdzieleniu pola stropu numeracja jest kontynuowana od najwyższej już nadanej liczby, przy czym jedno z pól zachowuje numer pierwotny. Numerację pól stropu można po podziale indywidualnie dostosować za pomocą nowych funkcji 'Numeruj' i 'Atrybuty'.

Obie części pola stropu należą do tej kondygnacji, do której należało pierwotne pole stropu.

'Edycje stropu' - 'Numeruj'

W dużych projektach budowlanych lub przy złożonej geometrii budynku - szczególnie gdy stropy są prefabrykowane - systematyczna numeracja poszczególnych stropów ma duże znaczenie dla produkcji, logistyki i montażu.

Aby jak najlepiej wspierać użytkownika, dostępna jest teraz nowa funkcja 'Numeruj' w obszarze modelu 'Pole stropu'.

Funkcja znajduje się w menu '3 - Edycje stropu' pod pozycją '3 - 04 Numeracja'.

Po wywołaniu funkcji 'Numeruj' stropy w obszarze konstrukcji są wybierane graficznie w kolejności, w jakiej mają być ponownie ponumerowane. Numeracja zaczyna się zawsze od numeru "1" i jest ciągła. Numer stropu musi być jednak jednoznaczny w obrębie kondygnacji, co system zapewnia automatycznie. Aktualnie wybrany strop otrzymuje nowy numer. W przypadku konfliktów numery istniejących stropów są automatycznie i stopniowo inkrementowane o jeden, aż konflikty znikną. Zachowana jest przy tym względna kolejność innych pól stropu.

'Pole stropu' - 'Atrybuty'

Aby umożliwić jeszcze bardziej specyficzną numerację, do menu kontekstowego pól stropu dodano funkcję 'Atrybuty'. Umożliwia ona teraz przypisanie określonego numeru do pojedynczych stropów. Numeracja może zawierać dowolne luki. Numer stropu musi być jednak jednoznacznym całkowitym wartością.

Opisana procedura z "'Edycje stropu' - 'Numeruj'" ma tutaj również zastosowanie.

Wspomniane rozszerzenia 'Numeruj' i 'Atrybuty' umożliwiają jeszcze bardziej precyzyjną organizację budynku:

• Zmieniając numer stropu, można przesunąć istniejący strop w jego porządku organizacyjnym między inne stropy.

• Kolejność innych następujących stropów pozostaje zachowana.

• Luki i stopniowania w numeracji także pozostają zachowane.

• Dla stropów można teraz tworzyć „klucze” lub „okresy numeracji”. Na przykład wszystkie stropy z 'OG1' można oznaczyć numerami z serii 100, a wszystkie stropy z 'OG2' numerami z serii 200.

Okna dachowe (lukarny)

Dla różnych elementów w froncie lukarny jako dodatkowe rozwiązanie połączenia wprowadzono wpust jaskółczy ogon. Zrobiono to w następujących miejscach:

• Połączenie rygla okiennego - łat dachowych przy stopie

  • Połączenie rygla okiennego - słupka

  • Połączenie górnego profilu balustrady - słupka

  • Słupki kalenicowe i narożne: połączenie górne i dolne

  • Słupki środkowe: połączenie górne i dolne

Przy wprowadzaniu lukarny najpierw wybierało się szablon z podglądem. Ten podgląd pokazywał tylko pokrycie dachowe. Jeśli nie wybrano szablonu, pojawiała się możliwość wyboru typu lukarny dla nowej „pustej” lukarny. Ten przebieg został teraz zmieniony:

• Oba okna dialogowe zostały zamienione miejscami, tak że najpierw wybieramy typ lukarny.

• Po wyborze typu lukarny pojawia się okno dialogowe z wyborem szablonów. Wyświetlane są tylko szablony pasujące do wybranego typu lukarny, co ułatwia przeglądanie.

• Podgląd jest teraz wyświetlany łącznie z konstrukcją nośną, jeśli szablon zawiera konstrukcję nośną, co nie musi być konieczne.

Okno dialogowe jest dynamiczne, można dostosować rozmiar podglądu do własnych wymagań i możliwości.

Okna dialogowe (po jednym dla każdego typu lukarny) do wymiarowania lukarn zostały przepracowane i rozszerzone:

• Okno dialogowe jest dynamiczne i można dowolnie zmieniać jego rozmiar.

• Najbardziej widoczną zmianą jest podgląd. Jeśli zmieni się rozmiar okna dialogowego, zmienia się też rozmiar pól podglądu. Jeśli pola te są puste, program nie może wymiarować lukarny na podstawie istniejących wartości wejściowych. Wtedy w lewej połowie okna dialogowego pojawia się czerwony tekst ostrzegawczy.

• Może się zdarzyć, że lukarna z wprowadzonymi wartościami nie mieści się na wybranej głównej powierzchni dachu. W takim przypadku pola podglądu pozostają puste, a pojawia się czerwone ostrzeżenie. Wskazuje ono, że być może wysokość okapu jest zbyt niska (lukarna znajduje się poniżej głównego dachu) lub odległość do wysokości odniesienia jest zbyt duża.

• Do wyświetlanych wartości głównej powierzchni dachu dodano kolejną wartość: podawana jest wysokość okapu głównego dachu odniesiona do wysokości odniesienia. Gdy w polu wysokości odniesienia zostanie wpisana wartość, oba wyświetlane wartości wysokości okapu głównego dachu różnią się od siebie.

• W polach wysokości odniesienia i wysokości okapu wprowadzono funkcję pomiaru. Po wywołaniu tej funkcji program najpierw pyta o dwa punkty i pokazuje przy tym rzut z góry budynku. Program tworzy następnie wzdłuż linii (z dwóch punktów) pionowy przekrój przez budynek. Tutaj można odebrać wysokość poprzez wybór punktu. Wysokość ta zostaje wtedy przejęta do pola, w którym uruchomiono funkcję pomiaru.

Konstrukcja prętowa (moduł opcjonalny)

'Konstrukcja prętowa' - 'Usuń'

Funkcja 'Usuń' konstrukcji prętowych została rozszerzona. Dotychczas można było wybierać tylko pojedyncze konstrukcje prętowe do usunięcia; teraz dostępny jest wielokrotny wybór (multiselect) do zaznaczania konstrukcji prętowych do usunięcia. Można przy tym używać znanych procedur 'L - Linia', 'K - Przecięcie', 'N - Okno' i 'A - Podobne' w obszarach modelu 'Rzut', 'Więźba dachowa' i 'DICAM'.

'Konstrukcja prętowa' - 'Właściwości konstrukcji prętowej'

W obszarze modelu 'Konstrukcja prętowa' funkcja 'Właściwości konstrukcji prętowej' z menu 'Edycja konstrukcji prętowej' została rozszerzona.

Na początku okna dialogowego znajduje się teraz dodatkowe pole wprowadzania, które pokazuje numer bieżącej konstrukcji prętowej. W tym polu można od teraz ręcznie dostosować lub zmienić numer konstrukcji prętowej.

Dla numeru konstrukcji prętowej można użyć dowolnej kombinacji cyfr i tekstu, która jednak musi być jednoznaczna. System sprawdza to automatycznie. Jeśli wykryty zostanie konflikt, opuszczenie dialogu przez 'Ok' zostanie uniemożliwione. Jednoznaczność numeru konstrukcji prętowej musi być zapewniona przez użytkownika.

Pomieszczenia, powierzchnie podstawowe, objętości pomieszczeń

Poniżej wymieniono kilka punktów orientacyjnych dotyczących zastosowania. Szczegółowy opis tematów Pomieszczenia, Powierzchnie podstawowe, Objętości pomieszczeń znajdą Państwo w katalogu instalacyjnym programu w dokumentacji \documents\ger\Räume_*.*.

Uzupełniono zestawy kolorów dla wypełnień pomieszczeń: Przydatne jest przedstawianie pomieszczeń z wypełnieniem; w ten sposób można np. kolorami wypełnienia odróżnić wizualnie pomieszczenia mieszkalne od technicznych. Zwykle używa się jasnych zestawów kolorów, aby wypełnienie było stonowane przy wydruku na papierze. Jeśli jednak w tych pozycjach programu pracuje się na ciemnym tle, jasne wypełnienia są bardzo nachalne, a tekst jest słabo widoczny. Utworzono teraz specjalne zestawy kolorów dla wypełnień pomieszczeń. Tworzą one jasne wypełnienie na papierze i jasnym tle, natomiast na ciemnym tle generują ciemne wypełnienie.

Te zestawy kolorów można przejąć do budowli i rysunków:

• W programie rysunkowym wywołaj funkcję 1-7-9 Zestaw kolorów.

• W budowli wywołaj dialog warstw (04-7-1). Tam kliknij przycisk przeglądarki przy wybranym zestawie kolorów.

• Otworzy się dialog do definicji zestawów kolorów:

  • Przyciskiem "Wczytaj standard" zostaną przyjęte standardowe zestawy kolorów Dietrich's. Dotyczy to zestawów kolorów od 1 do 99. Nowe zestawy kolorów są dodane: 50 do 57. Ustawienia istniejących standardowych zestawów kolorów Dietrich's zostaną również zresetowane.

  • Zestawy kolorów od 100 to Państwa indywidualne zestawy kolorów. Nie są one zmieniane w tym procesie.

Konstrukcja wolna

Edycje - 'Kopiuj edycje' (DICAM cieśla)

W wielu projektach budowlanych trzeba wygenerować identyczne edycje na kilku elementach konstruktorskich lub w różnych pozycjach w obrębie jednego elementu. Aby nie wprowadzać tych edycji od nowa, dotychczas stosowano 'Przyjmij' w dialogu 'Pojedynczy pręt' (przy kopiowaniu wewnątrz elementu) lub transfer (przy kopiowaniu z elementu na element) jako edycję 'Typ 4'.

Do bezpośredniego kopiowania edycji wewnątrz elementu oraz z elementu na element dostępna jest teraz nowa funkcja - 'Kopiuj edycje'. Wywołanie następuje w obszarze modelu 'DICAM' przez '3-1-04 Kopiuj edycje'.

Po wywołaniu funkcji w pierwszym kroku wybiera się edycje, które mają zostać skopiowane. Należy przy tym pamiętać, że:

• można wybrać tylko edycje 'Typ 0' (które można przedstawić w formie parametrycznej) oraz elementy złączne 'Typ 0'.

• można wybrać tylko edycje należące do tego samego elementu źródłowego.

• kopiowanie zasadniczo odbywa się zawsze z tej samej strony odniesienia elementu źródłowego do tej samej strony odniesienia elementu docelowego.

Wybór edycji do skopiowania odbywa się graficznie w obszarze konstrukcyjnym. Po wybraniu pierwszej edycji pośrednio ustawiany jest filtr. Ogranicza on automatycznie wybór edycji do elementu źródłowego. Dzięki temu można wygodnie wybrać kilka edycji za pomocą 'L - linia', 'K - krzyżowanie' lub 'N - okno' i jest zapewnione, że edycje z innych elementów nie zostaną przypadkowo zaznaczone.

Po zakończeniu selekcji edycji dostępne są dwie główne metody kopiowania:

• 'Wybierz końce prętów'

• 'Wybierz punkt bazowy i punkt docelowy'

  • 'Kierunek i odstęp dla kopii'

  • 'Odstępy w kierunku P1 -- P2 (w elemencie oryginalnym)'

  • 'Podział w kierunku P1 -- P2 (w elemencie oryginalnym)'

    'Wybierz końce prętów':

W tej metodzie elementy docelowe wybiera się bliżej końca pręta, na który mają zostać przeniesione edycje. Możliwy jest wybór wielu elementów jednocześnie. Również jeden element może zostać wybrany dwukrotnie: raz dla kopii edycji na początek pręta, drugi raz dla kopii edycji na koniec pręta.

Przy kopiowaniu edycji z strony odniesienia 'A' (początek pręta) na stronę odniesienia 'B' (koniec pręta) lub w odwrotnym kierunku, wybrane edycje są obracane o 180° wokół osi Z elementu. Odpowiada to głównemu przypadkowi użycia, dla którego opracowano tę funkcję kopiowania — kopiowaniu edycji z "odniesieniem końcowym", na przykład edycji wymaganych na końcach prętów dla elementów stalowych.

'Wybierz punkt bazowy i punkt docelowy':

Ta metoda kopiowania dzieli się na trzy już znane metody kopiowania dla elementów.

• 'Kierunek i odstęp dla kopii'

  Kopiowanie edycji metodą 'Kierunek i odstęp' zachowuje się dokładnie analogicznie do kopiowania elementów i odpowiedniej funkcji ('Kopiuj'). Po wyborze edycji do skopiowania i metody (tutaj: 'Kierunek i odstęp dla kopii') można podać liczbę edycji docelowych do utworzenia. W kolejnym kroku wybierane są elementy docelowe, które mają otrzymać edycje. Elementy docelowe muszą być wszystkie równoległe względem osi; to również jest zapewnione przez pośrednio ustawiany filtr. Następnie poprzez wybór punktu bazowego i punktu docelowego edycje są kopiowane. Jeśli wybranych zostało kilka elementów docelowych, wybrany punkt docelowy jest projekcjonowany na odpowiednie strony odniesienia wszystkich elementów docelowych.

  Jeśli przy tej metodzie odmówi się zapytania o punkt bazowy, przechodzi się do dialogu kopiowania edycji powiązanego z obiektami. Tą metodą, podobnie jak przy relatywnym kopiowaniu elementów, elementów rysunkowych itp., można wprowadzić relatywny odstęp dla kopii. Ten odstęp w funkcji 'Kopiuj edycje' zawsze odnosi się jednak do układu współrzędnych strony odniesienia, w której znajdują się edycje.

• 'Odstępy w kierunku P1 - P2 (w elemencie oryginalnym)'

  Kopiowanie edycji metodą 'Odstępy w kierunku P1 - P2' odbywa się zawsze w stronie odniesienia elementu źródłowego (= elemencie oryginalnym), dlatego przy tej metodzie nie trzeba wybierać elementów docelowych. Samo kopiowanie przebiega analogicznie do już znanych metod kopiowania elementów, elementów rysunkowych itd.

• 'Podział w kierunku P1 - P2 (w elemencie oryginalnym)'

  Kopiowanie edycji metodą 'Odstępy w kierunku P1 - P2' odbywa się zawsze w stronie odniesienia elementu źródłowego (= elemencie oryginalnym), dlatego przy tej metodzie nie trzeba wybierać elementów docelowych. Samo kopiowanie przebiega analogicznie do już znanych metod kopiowania elementów, elementów rysunkowych itd.

  Jak w wcześniej wymienionych metodach dla obiektów, również przy kopiowaniu edycji można wybrać między 'wymiarem osiowym' a 'światłem' dla rozkładu edycji.

W obu przypadkach wybór punktu P1 i punktu P2 definiuje kierunek kopii. Jeśli wybrane punkty nie znajdują się w układzie współrzędnych strony odniesienia, zostaną one rzutowane prostopadle na odpowiednią stronę odniesienia. Odstępy dla poszczególnych kopii są następnie ustalane w odpowiednich dialogach.

Wszystkie trzy metody oferują możliwość opcjonalnego aktywowania lub zablokowania przejęcia wymiaru długości i/lub wymiaru poprzecznego:

• Pole wyboru 'Punkt docelowy określa wymiar długości':

  Wymiar długości zawsze mierzony jest w kierunku X strony odniesienia. Jeśli to pole jest zaznaczone, względny wymiar długości, czyli odstęp między punktem bazowym a edycją, zostanie także wykonany identycznie w sytuacji docelowej. Oznacza to, że edycja będzie miała taki sam odstęp od punktu docelowego, jak miała od wybranego punktu bazowego. Faktyczny wymiar długości nowej edycji zostanie automatycznie odpowiednio obliczony.

  Jeśli pole wyboru nie jest zaznaczone, dla nowej edycji zostanie użyty taki sam wymiar długości, jaki ma obecnie edycja źródłowa.

• Pole wyboru 'Punkt docelowy określa wymiar poprzeczny':

  Wymiar poprzeczny zawsze mierzony jest w kierunku Y strony odniesienia. Jeśli to pole jest zaznaczone, względny wymiar poprzeczny, czyli odstęp między punktem bazowym a edycją, zostanie także wykonany identycznie w sytuacji docelowej. Oznacza to, że edycja będzie miała taki sam odstęp od punktu docelowego, jak miała od wybranego punktu bazowego. Faktyczny wymiar poprzeczny nowej edycji zostanie automatycznie odpowiednio obliczony.

  Jeśli pole wyboru nie jest zaznaczone, dla nowej edycji zostanie użyty taki sam wymiar poprzeczny, jaki ma obecnie edycja źródłowa.

Dla kopiowania przy metodach 'Odstępy/Podział w kierunku P1 - P2 (w elemencie oryginalnym)' nie ma wyboru punktu bazowego i punktu docelowego. Opisane zachowanie dotyczące wymiaru długości i poprzecznego obowiązuje jednak również tutaj. Jeśli np. pole wyboru dla wymiaru poprzecznego nie jest zaznaczone, wszystkie nowe edycje otrzymają taki sam wymiar poprzeczny jak pierwotnie wybrana edycja.

Dodatkowo przy kopiowaniu metodami 'Odstępy/Podział w kierunku P1 - P2 (w elemencie oryginalnym)', jeśli np. pole wyboru 'Punkt docelowy określa wymiar poprzeczny' nie jest zaznaczone, punkty P1 i P2 zostaną rzutowane na wirtualną linię. Linia ta przebiega przez wybraną edycję, równolegle do osi X w układzie współrzędnych strony odniesienia edycji. 'Długość podziału' wynika więc z odległości między dwiema rzutowanymi punktami P1' i P2'. Dla niezaznaczonego pola wyboru 'Punkt docelowy określa wymiar długości' wirtualna linia, na którą rzutowane są wybrane punkty, przebiega odpowiednio wzdłuż osi Y układu współrzędnych strony odniesienia. Główną zaletą tej metody jest to, że wszystkie potrzebne odległości (początek, koniec) i odległości między wiązkami (wolne, stałe) mogą być zawsze podane w osi edycji, które mają być kopiowane. Zbędne przeliczanie wartości nie jest więc konieczne, jeśli nie ma dostępnych odpowiednich punktów.

Zastosowanie w praktyce:

• Edycje do skopiowania można wybierać bezpośrednio, graficznie w obszarze konstrukcyjnym.

• Intuicyjne, bezpośrednie i graficzne wstawianie edycji na pozycję docelową przez wybór końców elementu lub punktów wstawienia.

• "Ciągi edycji" lub "obrazy edycji" można wygodnie generować za pomocą znanych i sprawdzonych funkcji podziału.

• Dynamiczny podgląd jednoznacznie przedstawia powstającą sytuację docelową.

• Zastosowanie tej metody eliminuje poszukiwanie parametrów edycji, które miałyby zostać przejęte.

Nowa funkcja 'Kopiuj edycje' oferuje zatem bardzo ergonomiczną metodę przejmowania edycji oraz tworzenia ciągów edycji i obrazów edycji, ponieważ kopiowanie jest zawsze łatwiejsze niż ponowne wprowadzanie.

Edycje elementów w konstrukcji ściany, konstrukcji stropu, konstrukcji dachu, konstrukcji prętowej i konstrukcji wolnej

Edycje - 'Ścieżki narzędzia' (DICAM cieśla)

W wielu sytuacjach potrzebne są edycje na elementach o swobodnej formie, które trudno odwzorować za pomocą standardowych funkcji edycji. W tym celu dostępne są teraz w Pojedynczym pręcie nowe edycje.

Ścieżki narzędzia Dietrich's to edycje, które umożliwiają bezpośredni opis obróbki maszynowej. Tor narzędzia jest definiowany na odpowiedniej stronie pręta wzdłuż linii lub łuków. Przy tym średnica narzędzia i głębokość obróbki są dowolnie wybieralne.

Dzięki bezpośredniemu opisowi obróbki przy tworzeniu danych maszynowych nie jest konieczne żadne późniejsze przekształcanie lub interpretacja. Użytkownik może dokładnie określić tor narzędzia. W popularnych formatach maszynowych, takich jak Hundegger BVN, Cambium BVX, BTL i BTLX, trafia dokładnie to, co zostało zdefiniowane.

Oprócz bezpośredniego wprowadzania niezbędnych punktów w Pojedynczym pręcie, edycje mogą być również efektywnie i intuicyjnie tworzone za pomocą symboli punktów i elementów kombinowanych.

Ścieżki narzędzia są dostępne w kilku obszarach modelu jako edycje pod 3-1-1 lub 6-1-1 w Pojedynczym pręcie. Są definiowane przez punkt początkowy i końcowy, dla których trzeba podać po dwie współrzędne. Współrzędne te rozumiane są w płaszczyźnie XoY odpowiedniej strony odniesienia elementu. Jako stronę odniesienia można wybrać wszystkie strony A do F elementów. Szerokość narzędzia i głębokość określają geometrię obróbki. Przy łuku dodatkowo trzeba zdefiniować wysokość. Wartość dodatnia ustawia łuk zgodnie z ruchem wskazówek zegara, wartość ujemna przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

Poprzez ręczne wprowadzanie ścieżek narzędzia można szybko wprowadzać pojedyncze linie lub łuki na elementach.

Symbole punktów:

Dla powtarzających się w tej samej formie edycji użytkownik może zapisać odpowiedni symbol punktu. Dzięki temu można szybko i łatwo umieszczać żądane edycje na różnych elementach.

Elementy kombinowane:

Dla przyjaznego użytkownikowi wprowadzania ścieżek narzędzia dostępne są odpowiednie elementy kombinowane. Za ich pomocą punkty można wybierać bezpośrednio i powstają całe grupy edycji w Pojedynczym pręcie, które jako takie są także przetwarzane na maszynie. Sensowne jest uprzednie wprowadzenie tych punktów (lub linii i łuków do ich wyboru) za pomocą geometrii pomocniczej (w kondygnacji, ścianie, płaszczyznach roboczych).

Funkcją '7-8-1 Wstaw elementy kombinowane w punktach, elementach' można wywołać elementy kombinowane do wprowadzania linii lub linii i łuków. Poprzez wybór odpowiednich punktów edycje powstają automatycznie w Pojedynczym pręcie i są grupowane.

Funkcją 7-9-4 „Zmień wstawienie" można później zmieniać używane elementy kombinowane. Wcześniej ustalone parametry, takie jak szerokość i głębokość ścieżek narzędzia, można wygodnie i elastycznie dostosować dla całej grupy.

Ścieżki narzędzia umożliwiają nie tylko tworzenie elementów dekoracyjnych w sposób prosty i kompatybilny z maszynami. Możliwe jest również wykonanie elementów konstrukcyjnych, takich jak nierektylinearne wycięcia okuć, złożone obróbki czy swobodne kształtowanie elementów konstrukcyjnych z użyciem nowej techniki.

Przykłady to:

• Szczególne sytuacje połączeń: zakryta blacha narożna przy dowolnym kącie

• Płaskie elementy o zaokrąglonym konturze zewnętrznym: krokwie w lukarnie w kształcie beczki

• Wcinanie swobodnie formowanych elementów stalowych lub okuć

Napisy:

Do tworzenia znaków, cyfr i znaków specjalnych dostępne są dla użytkownika specjalne symbole punktów i elementy kombinowane. Za pomocą elementów kombinowanych można wprowadzić żądany tekst w dialogu, dowolnie zdefiniować rozmiar, odstępy oraz szerokość i głębokość frezowania i wstawić go w punkcie. To umożliwia łatwe wprowadzanie, ponieważ nic wcześniej nie musi być rysowane w 2D. Poprzez usługę modyfikacji elementów kombinowanych cały napis może być precyzyjnie ustawiony pod względem położenia i geometrii.

Dzięki temu można łatwo zrealizować wartościowe detale:

• Numer domu lub nazwa firmy przy wejściu

• Tablica rejestracyjna pojazdu w carporcie

• Rok w konstrukcji nośnej hali itp.

X-fix**® System łączników:**

Aby przenieść obróbki potrzebne dla systemu łączników X-fix® na maszyny w sensowny sposób, ścieżki narzędzia są idealnym narzędziem. Dzięki parametrom można precyzyjnie określić pożądany tor frezu i w ten sposób elastycznie reagować na zamierzone lub wymuszone zmiany wymiarów.

Dzięki technologii elementów kombinowanych łączniki można wprowadzać przyjaznie dla użytkownika w dachu, ścianie i stropie. Poprzez wybór dwóch punktów przy stykach elementów łączniki są automatycznie rozprowadzane zgodnie z ustawieniem wstępnym, a elementy otrzymują potrzebne obróbki. Jeśli potrzebne są korekty, elementy kombinowane można odpowiednio zmienić lub przeliczyć na nowo.

Odpowiednie elementy kombinowane znajdują się w zależności od istotnego obszaru modelu pod:

• 7-8-6 „Wstaw elementy kombinowane w połacie dachowej" 🡪 „XFIX_C_Dach" lub

• 7-8-2 „Wstaw elementy kombinowane na przedniej stronie" 🡪 „XFIX_C_Wand"

• 7-8-3 „Wstaw elementy kombinowane na tylnej stronie" 🡪 „XFIX_C_Wand" lub

• 7-8-2 „Wstaw elementy kombinowane w płycie" 🡪 „XFIX_C_Decke"

Dostępne są łączniki X-fix-C w dostępnych głębokościach. Poprzez odstęp na początku i na końcu oraz maksymalny odstęp pól obliczana jest dystrybucja łączników wzdłuż krawędzi elementu.

Wybór dotkniętych elementów oraz poprawne ustawienie łączników jest automatycznie rozpoznawane i określane przez element kombinowany.

W grupie zmiennych „Edycje" można indywidualnie ustawić istotne wymiary ścieżki narzędzia. Dzięki temu edycje można dopasować zarówno do rzeczywistych wymiarów danej partii łączników, jak i do tolerancji montażowych.

Kolejność montażu, plan załadunku

Kolejność montażu (moduł opcjonalny)

Pozycja w kolejności montażu jest dostępna przez zmienne dla pojedynczych elementów, złożeń i elementów. Zmienne mogą być wyświetlane w objaśnieniach i tekstach na ekranie lub w planie. Na przykład płatew, która jest montowana w trzecim głównym odcinku, szóstym odcinku na dwunastej pozycji, otrzymuje numer 3.6.12. Ten numer można np. wyświetlić w opisie dla widoku 3D i w ten sposób udokumentować kolejność ustawiania także w planie.

Chmura punktów w systemie (moduł opcjonalny)

Chmura punktów: ortofotomapy na ścianach

Po wczytaniu chmury punktów można teraz również generować ortofotomapy dla ścian. W tym celu w konstrukcji ściany wywoływana jest funkcja 1-2-04 Ustawienia chmury punktów :

• Tutaj ustawiana jest wielkość piksela i kolor do przedstawienia punktów na ortofotomapie dla wszystkich ścian. Wartości te obowiązują zatem dla wszystkich ścian.

  • Zmiana którejkolwiek z tych wartości powoduje ponowne obliczenie ortofotomapy wszystkich ścian.

  • Ortofotomapa jest generowana, gdy pole wyboru jest zaznaczone.

• Obszar chmury punktów, który ma być przedstawiony na ortofotomapie, jest określany dla każdej pojedynczej ściany.

  • Określenie obszarów odnosi się do korpusu ściany. Przy wprowadzeniu 0.0 chmura punktów będzie więc używana wewnątrz korpusu ściany.

  • Zmiana którejkolwiek z tych wartości powoduje ponowne obliczenie ortofotomapy tylko bieżącej ściany.

Ortofotomapy ścian są wyświetlane w samej ścianie, ale także w DICAM w konstrukcji 3D. Są one wykorzystywane do różnych celów:

• Określanie wymiarów i pozycjonowanie okien i drzwi.

• Uwzględnianie elementów instalacji budowlanej: przewody wentylacyjne, przyłącza wody itp.

• Rekonstrukcja pojedynczych elementów konstrukcji, np. odtworzenie ściany kratownicowej.

Ponowne obliczanie ortofotomap zostało zoptymalizowane. Ponownie obliczane są tylko ortofotomapy dotknięte zmianą:

• Ustawienie ortofotomapy zostało zmienione: Jeśli zmieniono kolor ortofotomap ścian, nie trzeba ponownie obliczać ortofotomap kondygnacji.

• Po zmianie parametrów w "Połącz chmurę punktów" ortofotomapy, które znajdują się całkowicie poza boxem przycinającym chmury punktów, nie są ani ponownie obliczane, ani usuwane.

Plany, program rysunkowy

Program rysunkowy ogólnie

Zarówno dla numerów rysunków, jak i informacji o rysunku można teraz używać zmiennych. Dostępne są następujące grupy zmiennych:

• Zmienna użytkownika

  • Zmienna projektu

  • Zmienna użytkownika z bieżącej pozycji

• Zmienna systemowa

  • Ściana

  • Informacje o rysunku

  • Struktura budynku

  • Sufit

  • Powierzchnia dachu

  • Pakiet, element, złożenie

  • Wymiary elementu

  • Informacje o elemencie

  • Plan załadunku

Aby wstawić zmienną, można ją wygodnie wybrać. W tym celu kliknij ikonę na prawym końcu pola. Otworzy się kolejne okno dialogowe z długim polem wprowadzania. Tutaj można wpisać dowolny tekst lub wstawić zmienną w dowolnym miejscu. Zmienna zawsze jest wstawiana w miejscu kursora i może być dowolnie łączona z tekstem zwykłym.

Aby wybrać zmienną, kliknij duży przycisk pod polem wprowadzania. Otworzy się kolejne okno dialogowe. W drzewie wybiera się żądaną zmienną. Pod obrazkiem pomocniczym pojawi się dla każdej zmiennej tekst pomocniczy, który ułatwia wybór właściwej zmiennej.

Pod drzewem zmiennych znajdują się cztery pola, za pomocą których można formatować zmienną:

• Jednostka: Przy zmiennych, które zwracają wartość liczbową (np. szerokość elementu), można tu ustawić żądaną jednostkę.

• Miejsca po przecinku: Przy zmiennych, które zwracają wartość liczbową (np. szerokość elementu), można tu ustawić żądaną liczbę miejsc po przecinku.

• Liczba: Dla wszystkich zmiennych można tu określić liczbę znaków, z którymi ma być podane wynik zmiennej. Jeśli zmienna zwróci mniej znaków niż tu ustawiono, program dopełni za pomocą znaków z następnego pola.

• Znak wypełnienia: Jeśli ustawisz liczbę znaków dla zmiennej, powinieneś także wprowadzić znak wypełnienia. Jeśli zmienna zwróci mniej znaków niż ustawiono, program dopełni za pomocą tutaj ustawionego znaku wypełnienia. Przykład: #Wnr[,,0,4]# Dzięki temu otrzymuje się numer ściany z 4 znakami, ewentualnie dopelniony zerami. Jeśli bieżąca ściana ma numer 102, wynik będzie: 0102

Plany, archiwa rysunków - 'Nadpisywanie planów'

Do wersji 22 nadpisywanie planów było możliwe tylko pośrednio. W związku ze zmianą od trzycyfrowych do dowolnej długości nazw plików, wprowadzeniem zmiennych dla nazw plików oraz licznika dla rysunków, istniejący proces został znacznie rozszerzony. Od wersji 22.02 dostępne są teraz jasne opcje:

• 'Tak, nadpisz'

• 'Nie, nie nadpisuj'

• 'Nadpisz wszystkie plany'

• 'Nie nadpisuj żadnego planu'

Można celowo określić dla każdego planu, czy ma być nadpisany, czy nie. Opcje te są niezależne od tego, czy używany jest licznik, czy nie. Ponieważ często zdarza się, że podczas jednego procesu zapisu tworzonych jest kilka planów (np. plany ścian lub rysunki pojedynczych prętów), dostępne są również opcje 'Nadpisz wszystkie plany' i opcja 'Nie nadpisuj żadnego planu' .

Jeśli wybrana zostanie opcja 'Nie, nie nadpisuj' lub opcja 'Nie nadpisuj żadnego planu' , tworzone są nowe plany. Zasadniczo stosowane są następujące procedury:

• Nazwa pliku kończy się literowym znakiem

  • Istniejące pliki planów, które kończą się literowym znakiem, będą rozszerzane.

  • Jeśli istnieje już plan rzutu o nazwie "Grundriss_Erdgeschoss", nowy plan zostanie zapisany pod nazwą "Grundriss_Erdgeschoss1".

• Zapis z ustaloną nazwą pliku - bez Licznika - nazwa pliku kończy się znakiem numerycznym

  • Jeśli istniejący plan kończy się znakiem numerycznym, w tej konfiguracji nazwa pliku również zostanie rozszerzona.

  • Jeśli na przykład istnieje już plan ściany o nazwie "Wand_100", przy zapisie nowego planu nazwa pliku zostanie utworzona jako "Wand_1001".

  • Jeśli w archiwum znajdują się już kolejne plany, wyszukana zostanie i użyta następna najwyższa wolna liczba.

• Zapis nazwy pliku z uwzględnieniem zmiennej - bez Licznik

  • Przy generowaniu nazw plików można również używać zmiennych, np. w formie "Wand_#Wnr#".

  • Plan ściany o nazwie pliku "Wand_100" zostanie wtedy rozszerzony do "Wand_1001".

  • Jeśli w archiwum znajdują się już kolejne plany, wyszukana zostanie i użyta następna najwyższa wolna liczba.

• Zapis nazwy pliku z uwzględnieniem zmiennej - z Licznikiem - nazwa pliku kończy się ciągiem znaków odpowiadającym 'licznikowi'

  • Przy generowaniu nazw plików można również używać zmiennych, np. w formie "Wand_#Wnr#".

  • Jeśli istniejący plan kończy się ciągiem numerycznym i ten ciąg odpowiada ustawionemu licznikowi w ustawieniach zapisu, nastąpi inkrementacja.

  • Jeśli na przykład istnieje już plan ściany o nazwie "Wand_100_01", to przy zapisie nowej nazwy pliku zostanie utworzona nazwa "Wand_100_02", jeśli licznik w ustawieniach zapisu jest ustawiony na 'dwucyfrowy'.

  • Jeśli w archiwum znajdują się już kolejne plany, wyszukana zostanie i użyta następna najwyższa wolna liczba.

Aby umożliwić nadpisywanie planów - nawet przy ustawionym liczniku - automatyczne zliczanie musiało zostać ustawione tak, aby zawsze rozpoczynało się od "1". W odniesieniu do dotychczas znanej i stosowanej metody zapisu, składającej się z ustalonej nazwy pliku i licznika, prowadzi to do tego, że istniejące plany przy wielokrotnych operacjach zapisu są zapytywane o nadpisanie. Ponieważ jednak nadpisanie tutaj nie jest pożądane, w oknie dialogowym potwierdza się to przyciskiem "Nie nadpisuj żadnego planu". Nazwa pliku zostanie wtedy, jak zwykle, zwiększona o kolejną liczbę.

• Przykład istniejącej procedury - numeracja ścian przez licznik

  • Dla nazwy pliku używane jest jedynie "Wand_".

  • Numeracja jest generowana przez ustawiony licznik.

  • Jeśli teraz wykonane zostaną dwa procesy zapisu, przy drugim procesie pojawi się już pytanie, czy plany mają być nadpisane.

  • Jeśli na to pytanie odpowiemy przecząco, zgodnie z dotychczasową procedurą po prostu następuje inkrementacja.

Po wprowadzeniu zmiennych dla nazw plików zaleca się w przyszłości generowanie tej numeracji za pomocą zmiennej oferowanej przez system. Dzięki temu np. numerowane plany ścian można zawsze jednoznacznie przypisać na podstawie użytego numeru ściany.

• Przykład procedury zapisu z zmiennymi w nazwach plików - numeracja ścian przez zmienną

  • Dla stałej części nazwy pliku ponownie wpisuje się "Wand_".

  • Numeracja jest generowana przez zmienną systemową #Wnr#.

  • Teraz zapis można podzielić na dowolnie wiele operacji, zapytanie o nadpisanie nie nastąpi, ponieważ numeracja jest automatycznie wykonywana na podstawie bieżącego numeru ściany.

Teksty na rysunku

RTF w rysunku: Teksty RTF na rysunkach można teraz edytować dalej:

• Dotyczy to ręcznie importowanych tekstów RTF (funkcja 1-04-5) oraz list materiałowych w formacie RTF, które są automatycznie tworzone i wstawiane podczas zapisu rysunków.

• W menu kontekstowym elementu tekstowego funkcją "Zmień" uruchamiany jest edytor zarejestrowany dla plików RTF w systemie Windows:

  • Zazwyczaj uruchamiany jest Microsoft Word.

  • RTF jest zapisywane do pliku tymczasowego, który ładowany jest w edytorze. Te pliki są tymczasowe i mają unikalne nazwy plików, aby mogło być edytowanych kilka plików RTF jednocześnie.

• Praca z rysunkiem zostaje wstrzymana i można ją kontynuować dopiero po zakończeniu funkcji.

  • Wyświetlane jest odpowiednie okno dialogowe, które można zamknąć przyciskiem Ok lub Anuluj.

  • Aby zamknąć dialog, plik tymczasowy nie może być już otwarty w edytorze.

  • Przyciskiem Ok zmiany w pliku zostaną zatwierdzone, przyciskiem Anuluj zmiany zostaną odrzucone.

  • Plik tymczasowy jest automatycznie usuwany po zakończeniu funkcji.

• W edytorze można dostosować zawartość i formatowanie. Zwykle zostanie to przejęte do wyświetlania. Ponieważ wyświetlanie nie odbywa się przez program źródłowy, mogą wystąpić różnice.

  • Wyświetlanie jest automatycznie ograniczane do obszaru zadrukowanego. Nie są wyświetlane zbędne marginesy papieru.

  • Jest to szczególnie pomocne przy tabelach, które często nie zajmują całej szerokości strony.

• Wielostronicowe pliki RTF są wyświetlane w kolumnach obok siebie:

  • Każda pojedyncza strona jest zredukowana do jej obszaru zadrukowanego. Zredukowane strony są następnie ustawione obok siebie od lewej do prawej.

  • Przerwy stron powstają automatycznie w zależności od rozmiaru strony. Maksymalną wysokość strony można więc kontrolować poprzez rozmiar strony. W tym celu odpowiednio ustaw szablon w edytorze szablonów.

  • W postprodukcji przerwę strony można dodatkowo precyzyjnie kontrolować. Wstawiając puste wiersze lub bezpośrednio używając Ctrl+Enter (Word), można przenosić przerwę strony na żądane miejsce.

  • Szczególności w tabelach (Word): Przy automatycznej przerwie strony nagłówek tabeli może być automatycznie wyświetlany na stronie następnej; w planie będzie wtedy wyświetlany nad każdą kolumną. Z powodu tej specyficznej funkcji Word mogą jednak wystąpić różnice w formatowaniu (np. brakująca linia pod powtórzonym nagłówkiem tabeli). Jeśli przerwa strony zostanie wywołana ręcznie, nagłówek tabeli nie będzie już automatycznie wyświetlany na stronie następnej. Nagłówek tabeli można wtedy ręcznie wstawić na każdej stronie; to najpewniejsza metoda, by dokładnie odwzorować plan.

    Wskazówki dotyczące otwierania istniejących planów z poprzednich wersji

• Dzięki rozszerzonym możliwościom przedstawiania w szczególności w tabelach mogą pojawić się wcześniej niewyświetlane linie.

• Wielostronicowe teksty były wyświetlane jedna pod drugą (co często powodowało problemy z brakiem miejsca). Poszczególne strony są teraz wyświetlane obok siebie.

• Po pierwotnym imporcie RTF marginesy stron były również wyświetlane, teraz przedstawienie ograniczono do zawartości możliwej do wydruku. W starszych widokach margines zniknął, a zawartość jest wyświetlana nieco większa.

Plan rzutu

Plan rzutu - 'Pokaż schody'

Tworząc plan rzutu dla konkretnego piętra, można ustawić, czy schody z niższego piętra również mają być pokazane, czy nie.

W niektórych przypadkach stropy są jednak wprowadzane jako odrębne piętro. Znajduje się ono wtedy między aktualnym piętrem a piętrem poniżej, którego schody właściwie powinny być pokazane. Przy takim sposobie wprowadzania piętro ze schodami do pokazania nie zostało odnalezione. Dlatego wyszukiwanie pięter ze schodami zostało dostosowane. Zaczynając od aktualnego piętra, wyszukiwanie rozpoczyna się teraz z offsetem 0,6 [m] względem aktualnego piętra.

Plan rzutu - 'Warstwa dla granic wymiarowania'

W planie rzutu i również w widokach podstawowych można dla automatycznie generowanych łańcuchów wymiarowych ustalić minimalny odstęp od budynku. W tym celu na każdej stronie budynku, na której łańcuch wymiarowy ma być przesunięty, rysuje się linię na pozycji, gdzie ma się zaczynać łańcuch wymiarowy. W codziennej praktyce te linie często rysowane są jako zamknięty łuk liniowy za pomocą polilinii wokół całego budynku. Funkcja 'Warstwa dla granic wymiarowania' została więc rozszerzona i uwzględnia teraz nie tylko linie, lecz również polilinie jako granice.

Eksport - okno planu - DXF

Dotychczas cały plan można było już eksportować jako plik DXF. W wersji 23 można teraz również eksportować pojedyncze okno planu jako plik DXF.

Przy dotychczasowym eksporcie DXF eksportowane były tylko warstwy, które były aktualnie włączone. Teraz można wybrać, czy eksportować wszystkie warstwy, czy tylko aktualnie włączone warstwy.

W formacie DXF istnieje zmienna definiująca jednostkę długości. Ta zmienna miała dotychczas zawsze stałą jednostkę 'metry'. Teraz można wybrać jednostkę (metry, centymetry, ...) dla tej zmiennej. Niektóre programy CAD używają tej wartości jako podstawy informacji, w jakiej jednostce wykonany został rysunek.

Przy eksporcie całego planu rozmiar rysunku odpowiada rozmiarowi formatu papieru planu. Natomiast przy eksporcie okna planu elementy są eksportowane w ich oryginalnym rozmiarze. Rozmiar zależy od wybranej jednostki eksportu. Linia, która w planie ma długość 10 metrów, w pliku DXF przy wybranej jednostce eksportu 'metry' ma długość 10 jednostek. Gdy jako jednostkę eksportu wybrano 'milimetry', linia ma 10 000 jednostek długości.

Plan widoku podstawowego

Plan widoku podstawowego - 'Nazwa archiwum' / %InformacjePlanu%

Dotychczas dla nazwy archiwum widoków podstawowych zapisywano jedynie piętro, numer piętra i numer widoku podstawowego z obiektu budowlanego.

Aby szybko odnaleźć się w dużej liczbie archiwów i mieć bezpośrednie rozpoznanie, ciąg archiwalny został zmieniony. Zawiera on odtąd także nazwę widoku podstawowego, tak jak została nadana w obiekcie budowlanym. Aby zwiększyć czytelność, poszczególne podciągi zostały dodatkowo oddzielone " - ".

W związku z tym nazwa archiwum będzie w przyszłości składać się z elementów:

'Piętro' 'Numer piętra' - GA 'Numer widoku podstawowego' - 'Nazwa widoku podstawowego'

Wyświetlanie nazwy widoku podstawowego zostało również przyjęte dla %InformacjePlanu%. Składa się ono w przyszłości z:

GA 'Numer widoku podstawowego' - 'Nazwa widoku podstawowego'

Archiwum aktualnego widoku

W archiwum 1-01-6 Archiwum aktualnego widoku są teraz również zapisywane obrazy.

• Dotyczy to aktualnie widocznych obrazów ze wszystkich obszarów: pięter, płaszczyzn roboczych

• Obrazy są przy tym odwzorowywane przestrzennie jak na ekranie.

Dzięki temu chmury punktów nad ortofotografiami można również przedstawić w planie. Ortofotografia może być użyta do kontroli geometrii lub do przedstawienia zarejestrowanego stanu istniejącego.

Interfejsy ogólnie

Eksport - budynek - 3D Web-Viewer (moduł opcjonalny)

Dla funkcji „Ukryj elementy", „Ukryj grupy" i „Mierz" ważne jest, aby wiedzieć, że znajdujesz się w tych funkcjach: następny klik wywołuje coś określonego, np. ukrywa całą grupę elementów. Aby zawsze było wyraźnie rozpoznawalne, że znajdujesz się w takiej funkcji, ikona jest teraz wyświetlana przy kursorem myszy; zapobiega to niezamierzonemu wywołaniu.

Te funkcje można zakończyć przez menu lub po prostu klawiszem ESC; to również będzie wyraźnie widoczne poprzez zmieniony kursor myszy.

W 3D Web-Viewerze można teraz użyć Clip Box.

• Po wywołaniu przez funkcję menu pojawia się 6 stożków; można je chwycić i przesuwać myszą, aby przesunąć płaszczyznę przekroju.

  • Stożki są wyświetlane i ukrywane za pomocą pola wyboru w pojawiającej się palecie narzędzi. Ponadto można je wyświetlić jako przezroczyste.

  • Nawet gdy są ukryte, stożki nadal można wybrać; w ten sposób nadal można przesuwać płaszczyzny przekrojów. To ważne, aby móc rozpoznać również małe detale.

• Powierzchnie przekrojów ciał z płaszczyznami Clip Box są podkreślone odpowiednimi liniami.

  • W palecie narzędzi po prawej jest pole koloru; tutaj można ustawić kolor dla linii przekrojów.

• Za pomocą suwaka w palecie narzędzi Clip Box może być zasadniczo obrócony.

  • To jest bardzo pomocne, aby np. móc szczegółowo obejrzeć pochylone ściany.

  • Przez suwak ustawia się kąt. Jeżeli jest on znany lub trzeba wprowadzić wartość z miejscami po przecinku, jest to możliwe przez pole wejściowe po prawej obok suwaka.

    3D Web-Viewer daje dobry i szybki przegląd całego budynku i struktur. Dzięki Clip Box wspiera on również sprawdzanie detali. Wybór detalu odbywa się tylko na podstawie położenia geometrycznego; często jest to prostsze niż przez ukrywanie grup organizacyjnych lub elementów. I element może być również częściowo ukryty; w płaszczyźnie przekroju sytuacja geometryczna jest dokładnie w tym miejscu najlepiej widoczna.

Rzut równoległy: Perspektywa jest standardowym odwzorowaniem w 3D Web-Viewerze. Wygląda naturalnie i w wielu sytuacjach daje odpowiednie wrażenie optyczne. Do celów technicznych często jednak potrzebna jest teraz dostępna rzut równoległy:

• Można łatwo sprawdzić, czy elementy "pokrywają się", czyli leżą dokładnie jedna za drugą lub jedna nad drugą.

• W wyświetlaniu widoków rzutów lub przekrojów budynku preferowany jest rzut równoległy, ponieważ np. granice pomieszczeń można jednoznacznie rozpoznać.

3D Web-Viewer: sceny z komentarzami

3D Web-Viewer oferuje graficzną bazę do komunikacji z różnymi uczestnikami projektu. Aby omówić konkretny punkt, wyłącza się przeszkadzające części, ogranicza widok Clip Box i obraca kierunek patrzenia tak, aby uzyskać optymalne odwzorowanie. Partner projektowy powinien otrzymać to samo odwzorowanie, szczególnie jeśli nie pracujecie nad tym jednocześnie. W tym celu można teraz zapisać plik sceny i wysłać go partnerowi projektu. Partner po prostu ładując scenę otrzymuje dokładnie takie samo odwzorowanie na ekranie:

• widoczne są tylko żądane elementy

• ustawiona jest perspektywa lub rzut równoległy

• ustawiony jest kierunek widoku i poziom powiększenia

• Clip Box jest wykonany włącznie z opcją wyświetlania stożków i kolorem linii przekrojów

Do opisania sceny można wysłać również komentarz, który zostanie wyświetlony po załadowaniu sceny. Twój partner projektowy może z kolei dostosować scenę, dodać komentarze, zapisać scenę i odesłać ją do Ciebie. Każdy uczestnik może w spokoju obejrzeć scenę i ją sprawdzić. Dzięki temu można wyjaśnić pewne sprawy, nawet gdy aktualnie nie ma czasu na wspólną rozmowę.

• Komentarze można zwinąć za pomocą strzałki, aby uzyskać większy obszar wyświetlania.

• Za pomocą okrągłego przycisku X są one całkowicie ukrywane.

• Na dole komentarzy zawsze można wprowadzić następny komentarz.

• Po kliknięciu ikony zapisywania w nowym komentarzu cała scena zostaje ponownie zapisana:

  • Przy tym plik sceny można nadpisać lub utworzyć nowy. Przy nowym pliku zachowane zostaną też poprzednie wersje.

  • Aktualne przedstawienie z ekranu zostanie wtedy również zapisane w scenie. To także może być dopasowane do nowego komentarza.

Każda scena jest zapisywana w pliku:

• Rozszerzenie pliku to DWCF.

• Pliki są stosunkowo małe i można je wymieniać na wszelkie możliwe sposoby: e-mail, czat Skype lub Teams, Dropbox itp. Z zarządzania projektem można je bezpośrednio wysłać jako załącznik e-mail.

• Ze względów uprawnień dostępu nie jest możliwa wymiana plików scen przez usługę chmurową Dietrich's; powiązany plik 3D Web-Viewer może być jednak udostępniony jak zwykle przez usługę chmurową Dietrich's.

• Aby załadować plik sceny, wybiera się go w 3D Web-Viewerze w dialogu "Wczytaj scenę" lub po prostu przeciąga i upuszcza do pola dialogowego.

Ponieważ można zdefiniować dowolną liczbę scen, można równolegle i niezależnie opracowywać kilka aspektów.

• Sceny już załadowane w sesji są wymienione w dialogu i można je jednym kliknięciem ponownie wybrać. I natychmiast ponownie pojawia się odpowiednie przedstawienie z komentarzami na ekranie.

3D Web-Viewer upraszcza i ułatwia komunikację.

Program danych budowlanych

Porównania bazy danych głównych

Wymiana danych

Dzięki wymianie danych w programie danych budowlanych można zaktualizować aktualnie używaną bazę danych lub celowo wymienić pojedyncze artykuły lub ustawienia między dwiema bazami danych. Obsługa i technologia wymiany danych zostały przepracowane i zaktualizowane.

Dialog wymiany danych

Dialog wywołuje się w programie danych budowlanych przez 4 Dane podstawowe -- 0 Wymiana danych .

Wymiana danych Baza danych

• W górnej części wybiera się ścieżkę do zewnętrznej bazy danych. Istnieje możliwość wygenerowania pustej bazy danych głównych.

• Wczytaj dane z zewnętrznej bazy danych

  • Za pomocą opcji Połączenie okuć, Wszystkie wartości statyczne i Biblioteka okuć następuje ogólna aktualizacja tych obszarów. Proszę pamiętać, że przed kopiowaniem istniejące dane zostaną usunięte.

• Porównanie danych -- elementy

  • Istnieje możliwość wczytania pojedynczych elementów, modeli cegieł i definicji okuć z zewnętrznej bazy danych lub zapisania ich do zewnętrznej bazy danych.

• Porównanie danych -- adresy / statyka

  • W ten sam sposób można również wymieniać pojedyncze adresy i wartości statyczne.

Wymiana danych Ustawienia

• W górnej części wybiera się ścieżkę do zewnętrznych plików ustawień. Katalog standardowy znajduje się w katalogu instalacyjnym w podkatalogu DHPDOT\Sprache.

• Można wyrównać ustawienia dla list, bloków optymalizacyjnych i plików Excel.

Dialog wymiany danych -- elementy / adresy / statyka / ustawienia

Poniższy opis dotyczy porównania danych dla elementów. To ma najbardziej rozbudowane opcje. Porównanie danych dla Adresy / statyka / ustawienia przeprowadza się w podobny sposób.

Porównanie danych - elementy

• Wywołanie pierwszego porównania danych wymaga czasu na wczytanie. Wszystkie kolejne porównania odbywają się z krótkim czasem ładowania.

• Porównanie baz danych: za pomocą przycisków w prawym dolnym rogu (Tylko pojedyncze / Tylko istniejące / Tylko różne) można wyświetlić numery identyfikacyjne dla żądanej wymiany danych.

• Różnice można w razie potrzeby wyeksportować do pliku Excel za pomocą przycisków poniżej.

• Wyświetlanie różnic: przez kliknięcie prawym przyciskiem myszy na numer identyfikacyjny lub przez naciśnięcie przycisku Pokaż różnice otwiera się dialog, w którym różnice między numerami identyfikacyjnymi są wyświetlane pogrubioną czcionką. Jakie właściwości są porównywane, kontroluje się za pomocą pól wyboru w górnej części dialogu.

• Funkcja wyszukiwania i filtrowania: przyciski lupy obok ścieżki baz danych wywołują wyszukiwanie. Zostało ono rozszerzone o filtrowanie według rodzaju elementu .

• Porównanie poszczególnych lub kilku numerów identyfikacyjnych odbywa się po zaznaczeniu pól wyboru za pomocą środkowej strzałki w lewo. Czy numer identyfikacyjny po porównaniu pozostanie w pierwotnej grupie, czy zostanie skopiowany do aktualnie wybranej grupy po lewej, kontroluje się za pomocą rozwijanego pola poniżej Zachowaj grupę / wczytaj do wybranej grupy steruje.