Wersja 22

Zarządzanie projektem, cały system

Projekt, zarządzanie projektem

Nowa wersja projektów i plików projektowych

Z powodu rozszerzenia numerów planów projekty w wersji V22 nie są kompatybilne ze starszymi projektami.

• Wersje starsze niż V22 nie mogą edytować projektów V22; pojawi się odpowiedni komunikat.

• Jeśli w V22 wybierze się starszy projekt, pojawi się komunikat z opcjami:

  • Jeśli edytuje się projekt, zostanie on automatycznie przekonwertowany na V22. Stary projekt zostanie na wszelki wypadek automatycznie spakowany i skopiowany do katalogu Projekte_vor_V22.

  • Jeżeli projekt nie ma być konwertowany, można go otworzyć w trybie podglądu.

Ponieważ starsze wersje nie potrafią edytować projektów V22, nie jest również możliwe edytowanie w starszych wersjach plików projektowych (konstrukcje, pozycje załadunku, pozycje statyczne, elementy płaszczyznowe, plany) stworzonych w V22. Nie ma też możliwości zapisania jako „Zapisz kopię jako” dla starszej wersji.

Wyświetlanie, wejścia ogólnie

Planowanie załadunku i nawigacja po budynku: Szerokość lewego obszaru dialogowego można teraz bezpośrednio zmieniać myszą. Należy ustawić kursor nad prawą granicą dialogu, aż pojawi się podwójna strzałka. Następnie przeciągnąć granicę z wciśniętym przyciskiem myszy.

Program danych budowlanych można teraz ustawić dla różnych trybów kolorów. Dzięki temu otrzymują Państwo przyjemniejszy interfejs z konsekwentną kolorystyką.

Okna palet, w tym nowa nawigacja po budynku, można pozycjonować na ekranie według własnych preferencji. Zawsze pozostają otwarte; dzięki temu informacje są stale dostępne i można je natychmiast edytować.

• Dostępne okna palet włącza się w elementy ekranu 1-7-2.

• Jeśli pilnie potrzebny jest jak największy obszar dla grafiki, okna palet można zwinąć jednym przyciskiem. Gdy będą znowu potrzebne, można je ponownie rozwinąć klikając kartę z nazwą dialogu.

• Za pomocą pinezki w górnym pasku dialogu przypina się okno:

  • Dialog zawisa przy myszy i przesuwa się jego lewy górny róg na pozycję docelową.

  • Zasadniczo można przypinać po lewej lub prawej stronie ekranu. Pojawiają się tam obszary, do których można przesunąć dialog i przypiąć go kliknięciem myszą.

  • Jeśli w obszarze znajdują się już dialogi, zostanie on podzielony na kolorystycznie oddzielone sekcje: powyżej pierwszego dialogu / pierwszy dialog / między dialogami / ../ ostatni dialog / poniżej ostatniego dialogu. Sekcje te są podobnej wielkości, aby ułatwić pozycjonowanie; nie odpowiadają aktualnym rozmiarom istniejących dialogów.

  • Specjalną opcją jest położenie dialogu na już istniejącym dialogu, tworząc grupę. Z grupy może być rozłożony tylko jeden dialog; pozostałe zostaną automatycznie złożone. To pomocne w przypadku dialogów wzajemnie się wykluczających, np. nawigacja po budynku i kolejność stawiania w konstrukcji.

• Alternatywnie do przypiętej pozycji na ekranie okna palet można używać jako swobodnie przesuwalnych dialogów i np. przenieść je na drugi monitor.

Tryb wprowadzania — środowisko zdalne (moduł opcjonalny)

W związku ze wzrostem pracy online w trybie home office, a także aby móc korzystać z zalet centralnej administracji IT, środowiska zdalne są coraz częściej używane. Wszystko istotne znajduje się na serwerach i tam działa, podczas gdy u użytkownika pozostaje jedynie obsługa i wyświetlanie na ekranie. Hasła z IT to np. zdalny pulpit, wirtualizowane serwery itd.

W tych środowiskach zdalnych niektóre komponenty techniczne, szczególnie myszy, zachowują się jednak zasadniczo inaczej niż w tradycyjnym środowisku komputerowym. Systemy CAD wymagają intensywnej obsługi myszy z zaawansowanymi funkcjami. To właśnie te funkcje są zakłócane przez środowisko zdalne i stają się nieużyteczne. Dietrich's zdołał zaimplementować w swoim oprogramowaniu tryb, który łagodzi techniczne specyfiki środowiska zdalnego i sprawia, że program działa płynnie także w takim środowisku. Pozwala to firmom korzystać z zalet środowiska zdalnego.

• Tryb dla środowiska zdalnego ustawia się w zarządzaniu projektami w 5-04 Interfejs użytkownika,.. ustawiono. Parametr "Zachowanie obsługi myszy" ustawia się wtedy na drugą opcję "dla środowiska zdalnego".

• Ten tryb działa również na samodzielnych komputerach bez ograniczeń. Jeżeli pracownicy pracują zarówno na samodzielnych komputerach, jak i w środowisku zdalnym, zalecamy na wszystkich konfiguracjach ustawić "dla środowiska zdalnego".

W tym trybie należy zwrócić uwagę na następujące zmiany w obsłudze myszy:

• W dowolnym momencie wyświetlaną grafikę można przesuwać, przytrzymując i trzymając lewy przycisk myszy. Przesuwanie można kontynuować, aż widoczny kursor myszy osiągnie krawędź obszaru graficznego. Następnie należy puścić przycisk myszy, ponownie umieścić mysz w obszarze graficznym i zacząć przesuwać od nowa.

• Również obrót widoku można wykonać, przytrzymując lewy przycisk myszy wraz z naciśniętym klawiszem Shift. Widok obraca się aż do momentu, gdy widoczny kursor myszy osiągnie granicę obszaru graficznego. Wtedy puszcza się przycisk myszy, ustawia mysz ponownie w obszarze graficznym i rozpoczyna obracanie od nowa.

• Gdy kursor myszy wewnątrz funkcji, zwykle przy wyborze punktu wprowadzania, osiągnie granicę obszaru graficznego, widok nie zostanie automatycznie przesunięty. Jak dotąd, widok można jednak dowolnie przesuwać z wciśniętym przyciskiem myszy bez konieczności kończenia funkcji.

• Ten sposób obsługi jest dostępny w klasycznym wireframe i w przestrzeni roboczej OpenGL. Również w przeglądarce OpenGL obrót wywoływany jest tylko przez kombinację klawisza Shift i wciśniętego przycisku myszy.

Elementy rysunku

Teksty, wymiarowanie

Style wymiarowania w jednostce Feet-Inch mają teraz dodatkową opcję formatowania: można wprowadzić minimalną liczbę cali (inch), od której będą używane stopy (feet). Wartość ta może być dowolnie ustawiona, minimalnie 12, wartość domyślna to 96. Przy 96 zapisuje się caly aż do 96 inch, np. 89 5/16"; od 96 inch zapisywane są również stopy, np. 9' 6 5/16".

Kreskowania

Kreskowania pomagają uczynić plan bardziej przejrzystym lub nawet dostarczyć informacji o określonych powierzchniach. Dlatego w programie dodano kolejne kreskowania:

• Kamień naturalny ogólnie

• Szkło

• Trawa

• Drzewa iglaste (widok)

• Drzewa liściaste (widok)

• Drzewa liściaste od góry

• Deski stropowe w deskowaniu

Budynek

Ogólnie

Opisy w konstrukcji ściany, konstrukcji stropu, konstrukcji dachu i konstrukcji prętowej.

Podczas pracy na ekranie opisy bezpośrednio przy elementach, zespołach i komponentach są bardzo ważnym źródłem informacji. Nowa forma wielowierszowych, dowolnie ustawialnych opisów jest teraz również dostępna w obszarach modelu: konstrukcja ściany, konstrukcja stropu, konstrukcja dachu i konstrukcja prętowa.

• Możliwości tych opisów zostały wprowadzone w V21.01 w obszarze modelu DICAM. W opisie funkcji V21.01 znajdują się dalsze informacje.

• Opisy w obszarach modelu ustawia się w funkcji 1-7-1 Wyświetlanie.

• Obszerne informacje są teraz również dostępne na ekranie dla zespołów i elementów.

• Elementy: Poprzez nowe opisy można sterować obszernymi informacjami i wyświetlaniem granic elementów. To jest preferowany sposób sterowania. Dotychczas stosowane pole wyboru Elementy, które jedynie kontrolowało wyświetlanie numeru elementu i granic elementu, nadal może być używane.

• Środki ciężkości: Wyświetlanie środków ciężkości można teraz ustawić oddzielnie dla elementów, zespołów i dla części według typu części. To jest zatem preferowane sterowanie. Do tej pory wyświetlanie środków ciężkości było sterowane przez pole wyboru Elementy do wymiarowania . Dla elementów jest to nadal możliwe, dla środków ciężkości części nie jest to już możliwe, a środki ciężkości zespołów wcześniej nigdy nie były wyświetlane.

Wejścia ogólnie

Nawigacja po budynku

Nawigacja po budynku to krok od mapy do systemu nawigacyjnego. Dzięki nowym możliwościom, takim jak wyróżnianie, włączanie/wyłączanie i aktywowanie, struktura budynku staje się zrozumiała.

We wszystkich obszarach modelu, jak dotąd, pojedynczym kliknięciem przechodzi się do edycji wybranego elementu budynku, np. ściany lub stropu. Nowością jest możliwość bezpośredniego wywołania edycji pojedynczej powierzchni dachowej w konstrukcji dachu. Konstrukcja swobodna staje się dzięki nawigacji po budynku jeszcze bardziej centralnym miejscem do edycji całej konstrukcji, od kontroli całości po najdrobniejsze detale.

• Gdy kursor myszy znajduje się nad wpisem w nawigacji po budynku, w grafice zostają wyróżnione wszystkie komponenty, które są aktualnie widoczne lub mogłyby być widoczne.

  Najwyższy priorytet dla widoczności ma 1-7-1 Wyświetlanie: To, co jest tutaj wyłączone, nie może zostać włączone przez inną funkcję. Jeśli np. krokiew jest wyłączona w tej funkcji, nie zostanie wyróżniona, gdy kursor myszy w nawigacji po budynku jest na konstrukcji dachu. Nie można jej również włączyć przez nawigację po budynku. Jeśli jednak krokiew jest włączona w wyświetlaniu i tylko ukryta (np. przez aktywne ukrywanie), zostanie wyróżniona i może być ponownie włączona przez nawigację po budynku.

• Pole wyboru na gałęzi nawigacji po budynku steruje widocznością komponentów tej gałęzi. Traktowane są zarówno obiekty bryłowe, jak i elementy płaszczyznowe.

  Jeśli pole wyboru jest zaznaczone, na ekranie jest widoczne wszystko, co aktualnie może być widoczne dla tej gałęzi. Kliknięcie w pole wyboru spowoduje ukrycie tego wszystkiego.

  Jeśli pole wyboru nie jest zaznaczone, na ekranie nie jest widoczne nic, co mogłoby być widoczne dla tej gałęzi. Kliknięcie w pole wyboru spowoduje włączenie wyświetlania tego wszystkiego; także pojedynczy element, który wcześniej został ukryty przez 8-05 aktywne ukrywanie .

  Pole wyboru w stanie mieszanym wskazuje, że na ekranie widoczna jest tylko część tego, co mogłoby być widoczne dla tej gałęzi. Kliknięcie w pole wyboru spowoduje ukrycie wszystkiego.

  Jeśli pole wyboru jest wyświetlone tylko przerywaną linią, nic z tej gałęzi nie może zostać włączone. Albo jeszcze nie ma nic, co można by wyświetlić, albo wszystko jest ukryte przez 1-7-1 Wyświetlanie ukryte.

• Symbol aktywacji w nawigacji po budynku pokazuje również status i może go zmieniać. Tutaj traktowane są tylko bryły.

  Jeśli symbol aktywacji jest zaznaczony, wszystko, co jest widoczne na ekranie i należy do tej gałęzi, jest aktywne. Kliknięcie w pole wyboru spowoduje dezaktywację tego wszystkiego.

  Jeśli symbol aktywacji nie jest zaznaczony, nic z tego, co jest widoczne na ekranie i należy do tej gałęzi, nie jest aktywne. Kliknięcie w pole wyboru spowoduje aktywację tego wszystkiego.

  Symbol aktywacji w stanie mieszanym wskazuje, że tylko część tego, co jest widoczne na ekranie i należy do tej gałęzi, jest aktywna. Kliknięcie w pole wyboru spowoduje aktywację tego wszystkiego.

  Jeśli symbol aktywacji nie jest wyświetlany, nic z tej gałęzi nie może zostać aktywowane. Albo nie ma jeszcze brył w tej gałęzi, albo są one ukryte (pojedynczo lub przez 1-7-1 Wyświetlanie).

  Na każdym poziomie nawigacji po budynku można wywołać menu kontekstowe prawym przyciskiem myszy. W zależności od poziomu dostępne są odpowiednie funkcje:

• Przez ustaw jako aktualne ustawiany jest odpowiadający MOS budynku jako aktualny. Jeśli kursor myszy znajduje się nad elementem, ustawiany jest również MOS elementu. Jeśli potem tworzy się nowe części, będą one od razu należeć do właściwej struktury.

• Za pomocą izoluj można jednym kliknięciem zredukować widok do zawartości tej gałęzi. Najszybszy sposób, by skupić się na istotnym.

• Dzięki wyróżnianiu bardzo łatwo rozpoznać, gdy przypisania pojedynczych części do elementów lub elementów budynku nie pasują. Funkcjami Dodaj część i Usuń część można to od razu skorygować.

  Nawigacja po budynku wspiera późniejsze planowanie załadunku już na etapie konstrukcji i zapewnia, że wszystko jest odpowiednio przygotowane do załadunku.

• Ściany, stropy, powierzchnie dachowe i ich elementy są przygotowywane do załadunku przez funkcję środka ciężkości: określane jest, co należy do elementu załadunkowego, wyznaczany jest środek ciężkości i masa. W nawigacji po budynku odpowiednie elementy budynku i elementy są następnie przypisane do elementu załadunkowego i pozostałych części.

• Dzięki wyróżnianiu można bezpośrednio sprawdzić, które części należą do elementu załadunkowego, a które nie. W przypadku ścian typowo próg montażowy nie należy do elementu załadunkowego.

• Na końcu elementów załadunkowych wyświetlana jest obliczona masa.

Szybkość

Wydajność i elementy kombinowane:

• Konstrukcja zawiera wiele elementów kombinowanych, a w DICAM jest aktywny wybór zespołów. Przy wywoływaniu funkcji uwzględniających wybór zespołów elementy kombinowane również można wybrać jako grupę i muszą być odpowiednio zorganizowane. Dotychczas przy dużej liczbie elementów kombinowanych mogły występować duże opóźnienia przed uruchomieniem wywołanej funkcji; po restrukturyzacji tej organizacji funkcje te uruchamiają się teraz natychmiastowo.

• W obszarach współrzędnych wstawienia, odwołanych brył zapytań i symboli punktów dokonano dostosowań strukturalnych dla wykonywania i ponownego obliczania elementów kombinowanych. W zależności od użytych komponentów elementy kombinowane są wykonywane nawet do 30% szybciej.

Wydajność: mechanizm Do-Undo

W codziennej pracy mechanizm Do-Undo jest używany nieustannie; to najszybszy sposób cofnięcia próby lub błędnego wprowadzenia. Dotychczasowy mechanizm Do-Undo opierał się na prostych, bardzo bezpiecznych mechanizmach; żadna zmiana nie ginie. Przy dużych projektach mechanizmy te osiągają jednak swoje granice, ponieważ wymagają dużej ilości pamięci operacyjnej. Prowadzi to do ograniczenia liczby kroków Do-Undo i do rosnących opóźnień przy każdym wywołaniu funkcji. Dla mechanizmu Do-Undo wdrożono teraz nową strategię znacznie redukującą zapotrzebowanie pamięci. Nowa strategia została wprowadzona dla elementów kombinowanych, brył i elementów płaszczyznowych; zwłaszcza przy wielu elementach kombinowanych efekt jest ogromny. Oto kilka liczb z pracy na dużych projektach:

Projekt z wieloma elementami kombinowanymi:

[Wywołanie funkcji V21.01 V22.01]{.underline}

Czas przy pierwszym kroku: 9,0 s 1,6 s

Czas przy 5. kroku: 30,0 s 1,7 s

Zajętość pamięci przy pierwszym kroku: 5,5 GB 5,7 GB

Zajętość pamięci przy 5. kroku: 25,4 GB 7,7 GB

Projekt z wieloma bryłami i elementami płaszczyznowymi:

[Wywołanie funkcji V21.01 V22.01]{.underline}

Czas przy pierwszym kroku: 1,4 s 0,7 s

Czas przy 10. kroku: 1,4 s 0,7 s

Zajętość pamięci przy pierwszym kroku: 660 MB 660 MB

Zajętość pamięci przy 10. kroku: 4734 MB 1125 MB

Liczbę kroków Do-Undo można teraz znacznie zwiększyć przy zachowaniu tej samej szybkości pracy.

Przyspieszenie dostępu do elementów płaszczyznowych: Dzięki dostosowaniom strukturalnym i optymalizacji procesów osiągnięto przyspieszenie nawet do 20-krotności. Efekt widać przy różnych funkcjach z wieloma elementami płaszczyznowymi:

• Przesuwanie, obracanie, kopiowanie budynku

• Przejęcie kondygnacji

• Ponowne obliczanie elementów kombinowanych z elementami płaszczyznowymi

• IFC Premium: import IFC z wieloma elementami kombinowanymi i przypisaniami przez pliki oa1.

D-Ref odwołanie do budynku (moduł opcjonalny)

D-Ref w nawigacji po budynku

Jeśli inne konstrukcje są ładowane przez D-Ref, stają się one w nawigacji po budynku bezpośrednio dostępne, a podział całej konstrukcji jest zawsze wyraźnie widoczny.

• D-Ref tworzą najwyższy poziom w nawigacji po budynku. Budynki D-Ref poniżej są rozdzielone podobnie jak bieżący budynek.

• Ich poszczególne obszary można w ten sposób włączać i wyłączać przez nawigację po budynku; dostępna jest także funkcja izolowania.

• Przełączanie widoczności D-Ref można wywołać bezpośrednio z menu kontekstowego.

• Przez menu kontekstowe można też bezpośrednio przejść do zarządzania D-Ref.

Informacje o bryłach, wprowadzanie elementów

Nowa informacja o bryle jest zbudowana jako okno palety. Informacje o bryłach dotyczące aktualnie wybranych lub aktywowanych pojedynczych części są więc stale widoczne. Krótkie spojrzenie wystarcza, by rozpoznać, czy wybrano właściwą część lub przypisano poprawny numer identyfikacyjny. Jeśli konieczna jest zmiana, można ją wykonać bezpośrednio i natychmiast w tym stale widocznym oknie palety.

Dialog oferuje szczególną funkcję przy wyborze wielu części: zgodne właściwości są wyświetlane, niezgodne są symbolizowane trzema gwiazdkami (***). W każdym przypadku właściwość można dostosować poprzez bezpośrednie wprowadzenie dla wszystkich części jednocześnie.

Ponadto dla części wyświetlane są informacje o ilościach: liczba, metry bieżące, powierzchnia płyt, objętość i masa. Pozwala to szybko sprawdzić prawidłowość wyboru: oczekiwałem tylko 4 części, ale wybrano 5. Również szybkie określanie ilości dla różnych celów jest możliwe: ile metrów bieżących KVH jest w ścianie, ile BSH potrzebuję na płatwie itp. Szczególnie istotna jest informacja o wadze przy zestawianiu pakietów: ponieważ ilości są widoczne również podczas wyboru w funkcji, mogę śledzić wagę podczas komponowania i w prosty sposób uwzględnić maksymalną wagę pakietów.

Obiekty powierzchniowe w konstrukcji

Obiekty powierzchniowe

Do edycji kształtu części wymagane jest, aby miały one ciało bryłowe; dotychczas dostępny był tylko ten typ. Dla niektórych części zmiana kształtu nie jest konieczna i być może są wykonane z bardzo cienkiego materiału. Typowe są tu części instalacji wentylacyjnej, czyli rury i łączniki z blachy. Te części można teraz przedstawiać za pomocą powierzchni, które nie tworzą zamkniętego ciała bryłowego; ten typ części nazywamy obiektami powierzchniowymi.

• Obiekty powierzchniowe składają się przeważnie z powierzchni. Mogą też w całości lub częściowo składać się z linii, gdy np. pojedyncze powierzchnie nie mogły zostać domknięte.

Obiekty powierzchniowe są zatem częściami, ale składają się tylko z powierzchni i nie mają ciała bryłowego. Mogą być w wielu aspektach zarządzane i traktowane jak części:

• Informacja o bryle: numer identyfikacyjny, nazwy, wyświetlanie można zmieniać.

  • Obliczenie masy i środka ciężkości nie jest możliwe

• Organizowane są przez MOS: grupy, budynki, elementy, wolne MOS, pomieszczenia

• W przełączaniu wyświetlania traktowane są razem z innymi częściami.

• Punkty, linie i powierzchnie obiektów powierzchniowych są rozpoznawane podczas mierzenia i pobierania współrzędnych.

• Można używać wszystkich funkcji aktywacji.

  • Filtr aktywacji może być ograniczony do brył lub obiektów powierzchniowych.

• Widoczność można włączać i wyłączać dla pojedynczych obiektów powierzchniowych.

• Dla obiektów powierzchniowych możliwe są: kopiowanie, przesuwanie, obracanie, usuwanie, odbicie lustrzane

  • Niemozliwe są: operacje bryłowe, rozdzielanie, zmiana przekroju, wprowadzanie obróbek maszynowych.

• Geometrię obiektów powierzchniowych można zmieniać za pomocą poleceń długie/krótkie. Dzięki temu możliwe są zasadnicze dopasowania kształtu, szczególnie dla rur, kanałów wentylacyjnych i podobnych.

• Sortowanie: obiekty powierzchniowe są sortowane zgodnie z ich informacją o bryle i geometrią i przygotowywane do wyjścia wynikowego.

• Wyniki:

  • Zgodnie z numerem identyfikacyjnym obiekty powierzchniowe mogą być umieszczone na listach materiałowych. Przy tym zwykle nie jest możliwe określenie wag i powierzchni.

  • Na planach są one zasadniczo wyświetlane i mogą być także uwzględniane przy obliczeniach zasłonięcia. Otrzymują opisy jak części bryłowe.

• Eksporty:

  • Obiekty powierzchniowe są przekazywane do przeglądarki 3D Web-Viewer.

  • Obiekty powierzchniowe są eksportowane do plików IFC.

  • Obiekty powierzchniowe są również zapisywane przez eksport wizualizacji do formatów fbx, obj i gltf.

Obiekty powierzchniowe można zapisać w bibliotekach brył i w ten sposób przenieść do innych projektów.

• W ten sposób zewnętrzne biblioteki z obiektami powierzchniowymi można przenieść do naszych bibliotek.

• W elemencie biblioteki może być zawartych kilka części, nawet gdy są one mieszanką brył i obiektów powierzchniowych. Można więc w elemencie biblioteki uzupełnić obiekt powierzchniowy (np. z branży sanitarnej) o potrzebne części oraz zawarte łączniki i obróbki.

Obiekty powierzchniowe powstają głównie podczas importu części z innych systemów:

• Import z plików projektowych w formatach IFC lub SAT, ale także z zewnętrznych bibliotek w tych formatach.

• Części, których powierzchnie nie tworzą zamkniętego objętościowego ciała: np. części instalacji wentylacyjnej, ale także urządzenia sanitarne.

• Części, które właściwie powinny mieć zamknięte bryły, lecz opis geometrii w pliku zewnętrznym jest błędny. Niestety bardzo częsty przypadek.

Organizacja, struktury

Grupa MOS była pierwotnie używana do wspierania wprowadzania w konstrukcji. Coraz częściej jest również wykorzystywana w produkcji i organizacji.

Dlatego grupa MOS może być teraz również uwzględniana na listach materiałowych. Eksporty list materiałowych oferują wtedy przekazanie do innych systemów, np. systemów ERP.

Ponadto grupa MOS jest teraz oferowana jako zmienna systemowa i może być używana do różnych celów:

• Może być wyświetlana w opisach części.

• W przekazaniu do maszyn może być przesyłana przez atrybuty zdefiniowane przez użytkownika (zobacz sekcję o Cambium / BTL10)

• W elementach kombinowanych może być wykorzystana w warunkach. Jeśli np. obróbka ma być wykonana tylko wtedy, gdy część należy do grupy MOS -3. W porównaniach względnych grupa MOS traktowana jest jak liczba: -5 jest mniejsze niż -3, 10 jest większe niż 2.

Elementy — pakiety

Elementy i pakiety są centralnymi strukturami dla organizacji produkcji i logistyki.

• Pakiety:

grupowane według kroku procesu: maszyna, dostawa ... / nie są składane z pojedynczych części / często obejmują wiele ścian, stropów ....

• Elementy:

złożone z pojedynczych części / ważna pozycja części, plan elementu / montaż przed dostawą na plac budowy / część ściany, stropu, powierzchni dachu

Niektóre pojedyncze części należą do elementu i pakietu:

• zapakowane dla zamówienia i maszyny

• następnie zabudowane w elemencie

Części muszą móc należeć do elementu i do pakietu. Dlatego elementy i pakiety stały się teraz odrębnymi strukturami, które muszą być konsekwentnie uwzględniane:

• Uwzględnienie przy wprowadzaniu danych:

MOS elementy, MOS pakiety / wprowadzanie części / info MOS, wyświetlanie przy wyborze / filtr aktywacji.

• Uwzględnienie w wynikach:

Sortowanie / archiwizacja stanowiska obróbczego / plan pojedynczych prętów, pojedynczych płyt / opis na ekranie i planie / listy materiałowe

Korzyści w zastosowaniu:

• Zarówno konstrukcja (elementy), jak i procesy (pakiety) można logicznie uporządkować.

• Jasna, spójna organizacja, ponieważ uwzględniana jest od wprowadzania po wyniki.

• To warunek, aby pojedyncze części w produkcji i na budowie były we właściwym miejscu we właściwym czasie.

System -- Elementy kombinowane

System elementów kombinowanych został znacznie rozszerzony. Poniżej wymieniono kilka punktów aplikacji. Opis całego systemu jest zawarty w specjalnym podręczniku: katalog instalacyjny programu \documents\ger\Kombielemente_*.*. Ten podręcznik wyjaśnia oprócz wpisów w dialogach przede wszystkim podstawowe powiązania i techniki stosowane tutaj.

Elementy kombinowane ogólnie

Ponowne wczytanie i przeliczenie elementów kombinowanych

W projektach już wprowadzono wiele elementów kombinowanych; głównie w oknach, ale także w dowolnej innej formie. Jeden lub więcej z tych elementów kombinowanych zostało zmienionych. Aby móc użyć nowej wersji elementów kombinowanych, w oknach (drzwi i wnęki) trzeba było ponownie wybrać elementy kombinowane. Dla innych typów elementów kombinowanych należało usunąć już wstawiony element kombinowany i wprowadzić zmieniony od nowa. Za pomocą funkcji 7-9-8 Ponownie wczytaj i przelicz elementy kombinowane można teraz dowolnie wybrać wiele już wstawionych elementów kombinowanych. Odpowiadający zmieniony element kombinowany zostanie ponownie wczytany, przy czym wartości zmiennych, wybrane punkty i części itp. zostaną zachowane. Następnie ponownie obliczany jest nowo wczytany element kombinowany.

Warunki wstępne to:

• Element kombinowany znajduje się nadal w tym samym katalogu. Można zmienić katalog systemowy %DHPKOL%; istotne są katalogi pod nim.

• Nazwa pliku elementu kombinowanego i nazwa elementu kombinowanego muszą się nadal dokładnie zgadzać.

  • Dla elementów kombinowanych dostarczanych przez Dietrichs należy pamiętać, że nazwy katalogów, nazwy plików i nazwy elementów kombinowanych są częściowo przetłumaczone. Wewnątrz zapisywany jest nie tekst jawny, lecz neutralny językowo identyfikator, np. #203 dla "Okno".

• Typ elementu kombinowanego musi się zgadzać: element kombinowany przeznaczony do wstawienia w podłogę można zastąpić tylko takim samym typem.

• Z zmiennymi postępuje się w następujący sposób:

  • dla już istniejących zmiennych wartość zostaje zachowana

  • nowo dodane zmienne otrzymują wartość domyślną

  • zmienne, które już nie istnieją, są po prostu usuwane.

• Liczba punktów zapytania i liczba brył zapytań muszą dokładnie się zgadzać.

• Symboliczne symbole punkty i biblioteki używane w zmienionym elemencie kombinowanym również muszą być dostępne.

Jeśli warunki nie są spełnione:

• istniejący element kombinowany pozostaje bez zmian

• Pojawi się odpowiedni komunikat opisujący powód.

• W komunikacie wyświetlane są katalog, nazwa pliku i nazwa elementu kombinowanego zarówno w postaci czytelnej, jak i w formie wewnętrznej z neutralnymi językowo identyfikatorami. Dzięki temu plik można łatwo odnaleźć także za pomocą Eksploratora lub TotalCommandera.

Ta funkcja oszczędza dużo pracy przy wprowadzaniu danych dla zmienionych elementów kombinowanych. Unika się błędów i utraty informacji wynikających z ponownego wprowadzania. Funkcja bardzo dobrze wspiera także rozwój elementów kombinowanych: często można skontrolować dokonane zmiany bez konieczności ponownego wprowadzania elementu kombinowanego.

Elementy kombinowane: Jeżeli z powodu brakujących bibliotek, rysunków częściowych lub symboli punktowych nie jest możliwa zmiana lub uruchomienie elementu kombinowanego, pojawi się komunikat. W tym dialogu wyświetlany jest teraz również pierwszy nieznaleziony plik. Dzięki temu brakujące pliki można w razie potrzeby uzupełniać krok po kroku.

W elementach kombinowanych dostępne są teraz numery identyfikacyjne warstw ściany, ściany partnerskiej, aktualnej dolnej stropnicy, górnej stropnicy i powierzchni dachu jako zmienne. Te zmienne są wykorzystywane przede wszystkim w warunkach: Jeśli identyfikator warstwy zawiera OSB, to... Dzięki temu np. skomplikowana nomenklatura nazwy wykonania ściany może być zbędna.

Elementy kombinowane przy oknach, drzwiach i niszach

Elementy kombinowane drzwi zewnętrznych

Elementy kombinowane dla drzwi zewnętrznych od zawsze tworzyły rygiel u dołu progu. Rygiel ten jest teraz przełączalny i może być zdefiniowany za pomocą zapytania w grupie „Wymiary”. Tutaj można ustawić wysokość rygla progowego, a przy wysokości 0 nie zostanie on wygenerowany.

Ta sama możliwość ustawienia dostępna jest także przy wszystkich drzwiach zewnętrznych z elementem stałym.

Elementy kombinowane "Okno - otwierane na zewnątrz"

W różnych sytuacjach budowlanych dostęp do dróg ewakuacyjnych i ratunkowych może być konieczny także przez okna. W takich konfiguracjach okna muszą otwierać się na zewnątrz. W związku z tym utworzono teraz odrębne elementy kombinowane dla okien prostokątnych z ustalonym kierunkiem otwierania „na zewnątrz”.

Dostępne są teraz następujące typy jako „otwierane na zewnątrz”:

• Okno prostokątne z jednym skrzydłem

• Okno prostokątne z dwoma skrzydłami

• Okno prostokątne z jednym skrzydłem i naświetlem górnym

• Okno prostokątne z dwoma skrzydłami i naświetlem górnym

• Okno prostokątne z dwoma skrzydłami i dwoma naświetlami górnymi

Elementy kombinowane „otwierane na zewnątrz”:

• Elementy kombinowane do wprowadzania okien „otwieranych na zewnątrz”

• Wstawianie w planie lub konstrukcji ściany za pomocą funkcji „4-8-1 Prostokąt”

  ("%DHPKOL%\Okna\Przekrój prostokątny\otwierane na zewnątrz")

• wierne odwzorowanie skrzydeł, naświetli i ram

• zgodna z normami prezentacja kierunku otwierania na zewnątrz w planie i rzutach

Rozszerzenia elementów kombinowanych "Okno\Przekrój prostokątny" o "Ramę / Dołożenie"

W wielu sytuacjach może być konieczne poszerzenie ramy przy oknach. Po pierwsze do bocznego montażu szyn prowadzących dla rolet lub systemów zacieniania. Po drugie w obszarze dolnych połączeń, aby zapewnić prawidłowe przejście do warstwy podłogi. Często także w celu dodatkowego ocieplenia ramy, aby uniknąć mostków termicznych.

Zastosowania mogą być bardzo różnorodne.

Aby sprostać tym wymaganiom, główne elementy kombinowane dla okien zostały rozszerzone o grupę „Rama - Dołożenie”.

Dołożenia ram zostały wbudowane dla następujących elementów kombinowanych:

• Okna prostokątne

• Okna skośne

• Okna ostrołukowe

Dołożenie ramy jest włączane w grupie "Rama / Dołożenie". Tam można osobno dla góry, dołu i lewo/prawo włączyć tworzenie dołożenia ramy. Można przy tym rozróżnić opcje "Dołożenie", "Zmiana przekroju" oraz "dodatkowe poszerzenie ramy".

Opcja "Dołożenie" tworzy poszerzenie ramy jako odrębny element z wymiarem podanym w polu "Szerokość poszerzenia". Opcja "Zmiana przekroju" powiększa istniejące elementy ramy o podany wymiar. Opcja "dodatkowe poszerzenie ramy" odpowiada opcji "Dołożenie" — tworzony jest dodatkowy element poszerzający ramę. Różnica polega na tym, że przy tej opcji dołożenie ramy nie jest wliczone w wymiar ramy.

Wydruk poszerzeń ram w zestawieniach okien także został uwzględniony. Poprzez element kombinowany "Tekst opisu z symbolem" w grupie "Wydruk tekstu dodatkowego" pod "Wydruk dołożenia ramy" można ustawić, czy dołożenia ram mają być uwzględnione w "Opisie".

Elementy kombinowane "Konstrukcja"

• Aktualizacja i rozszerzenia elementów kombinowanych "Konstrukcja" - "Hilti - łączniki drewniane"

Łącznik drewniany Hilti HCW 37x45 M12 (wcześniej "Stexon")

• Przerobienie i rozszerzenie byłego elementu kombinowanego "Stexon-Szybkozłączka"

• Dopasowanie istniejących numerów identyfikacyjnych i elementów bibliotecznych z Stexon na Hilti

• Wprowadzenie śruby kotwiącej do bazy danych i elementu kombinowanego jako środka łączącego

• Wbudowanie zmiennej warstwy płytowej pomiędzy elementami przy połączeniu drewno-drewno

Łącznik drewniany Hilti HCW L 40x295 M12

• nowy element kombinowany do wprowadzania kotew ciągnących HCW L 40x295 M12

• Wstawianie przez „na punktach, elementach”

• dowolny wybór sytuacji montażu (drewno-drewno, drewno-beton)

• dowolny wybór orientacji (próg, ramię)

Moduły dla specjalnych konstrukcji lub obszarów konstrukcyjnych

Konstrukcja okna

Elementy kombinowane "Okno-Drzwi Dodatki"

• "Opcje obróbki" - "Nacięcia progowe":

  W różnych przypadkach drzwi lub kombinacje drzwi/okien są montowane dopiero na budowie. W tym celu progi w strefie otworu są wprowadzane i wykonywane ciągle. Zwiększa to stabilność dotkniętych ścian podczas transportu i montażu. Po ustawieniu ścian próg jest następnie usuwany w obszarze otworu.

  Teraz można za pomocą elementu kombinowanego wprowadzać i związywać nacięcia w odpowiednich prętach. Dzięki temu nie trzeba później całkowicie przeciąć elementów, a potencjalne uszkodzenia narzędzi zostaną uniknięte.

  • Element kombinowany do tworzenia nacięć w progach i progach montażowych w obszarze otworów okiennych i drzwiowych

  • Wstawianie przez "inne elementy kombinowane" w oknach i drzwiach

  • indywidualne możliwości ustawienia pozycji, offsetu, głębokości i szerokości obróbki

Elementy kombinowane "Okno-Drzwi Dodatki"

• "Opcje obróbki" - "Meterriss":

  Meterriss jest najważniejszą informacją dotyczącą wysokości na placu budowy. Często występuje szczególnie w obszarze otworów drzwiowych. Jeśli późniejsza konstrukcja podłogi jest już znana, może ona być teraz natychmiast wygenerowana jako obróbka maszynowa dla otworów jako element kombinowany.

  • Element kombinowany do tworzenia meterrissów jako nacięcia lub oznaczenia w obszarze otworów okiennych i drzwiowych

  • Wstawianie przez "inne elementy kombinowane" w oknach i drzwiach

  • indywidualna możliwość ustawienia pozycji, rozmieszczenia, wysokości względem górnej krawędzi ościeża i głębokości obróbki

  • w zależności od aktualnego stropu dokładną i prawidłową pozycję wysokościową należy samodzielnie kontrolować

  • należy pamiętać, że ponowne obliczenie po późniejszych zmianach nie następuje automatycznie

Elementy kombinowane "Dodatki do okien"

• "dla okien prostokątnych" - "Grupa: Masa okna"

  Okna mogą stanowić jedną lub nawet zasadniczą część masy ścian. Aby lepiej uwzględnić to podczas transportu, montażu i pracy żurawia, dostępna jest teraz jako część elementu kombinowanego "Dodatki do okien", w grupie "Masy okien", możliwość tworzenia elementów pomocniczych do uwzględnienia masy okna.

  Generalnie dostępne są dwie metody:

  Za pomocą elementu pomocniczego można uwzględnić zwykle decydującą wagę szyb. Dla tego ustawienia "Ciało wagowe według:" ustawia się na "Idnr. i metry kwadratowe". Dodatkowo wybiera się materiał szyb i podaje całkowitą grubość szyby. Dla potrójnego szkła izolacyjnego z powłoką przeciwsłoneczną o grubościach szyb 6 [mm], 4 [mm] i 4 [mm], jako całkowitą grubość szyb wpisuje się 14 [mm]. Element kombinowany tworzy teraz element jako ciało pomocnicze symulujące całkowitą wagę poszczególnych szyb.

  Jeśli pod "Ciało wagowe według:" wybierze się metodę "Wartość", można bezpośrednio podać wagę okna w jednostce [kg]. Element kombinowany również tworzy wówczas ciało pomocnicze, które jest rozmiarowane tak, aby dokładnie odpowiadać bezpośrednio wprowadzonej wadze.

  Wyborem w grupie "Ciało wagowe - Masa okna" można indywidualnie ustawić, do której grupy ma zostać przypisany ten element pomocniczy i uwzględniony przy późniejszym obliczaniu środka ciężkości.

  • Element kombinowany do tworzenia ciała pomocniczego, które może być wykorzystane do uwzględnienia w obliczeniu środka ciężkości

  • Wstawianie przez "inne elementy kombinowane" w oknach

    ("%DHPKOL%\Okno-Drzwi Dodatki\Dodatki do okien\dla okien prostokątnych")

  • Określenie wagi na podstawie powierzchni okna lub bezpośrednie podanie całkowitej wagi okna

  • indywidualne możliwości ustawienia typu okna, całkowitej grubości szyby, numeru identyfikacyjnego, wagi okna (bezpośrednio!) oraz grupy organizacyjnej

Elementy kombinowane okien "Teksty opisowe"

• dla okien "Tekst opisu z symbolem" - "Grupa: Wymiarowanie / Opis"

  Podczas wprowadzania okien często pomocne jest zobaczenie w podglądzie istotnych wymiarów okna i jego relacji do znaczących elementów budynku.

  W związku z tym rozszerzono element kombinowany "Tekst opisu z symbolem". W grupie "Wymiarowanie / Opis" można włączyć generowanie dwóch łańcuchów wymiarowych. Dodatkowo można określić odległość od otworu. Wygenerowane łańcuchy wymiarowe są standardowo umieszczane na warstwie "Otwór okna" i są następnie także dostępne w konstrukcji ściany.

  • Element kombinowany do tworzenia wymiarowania otworu za pomocą elementu kombinowanego

  • Wstawianie przez "inne elementy kombinowane" w oknach

    ("%DHPKOL%\Okno\Teksty\Tekst opisu\Tekst opisu z symbolem ")

  • indywidualna możliwość pozycjonowania łańcuchów wymiarowych w widoku poprzez dowolnie definiowaną odległość od otworu

Widoki rzutu

Dla wielu zadań, od planowania koncepcyjnego po konstrukcję, pracuje się w rzucie. Tak różne jak zadania, tak różne są wymagania dotyczące prezentacji i wyświetlanych informacji. Potrzebujemy widoków rzutu dostosowanych do zadań; nazywamy je widokami podstawowymi.

Dla każdej kondygnacji można utworzyć dowolną liczbę widoków podstawowych. Widok podstawowy składa się z następujących ustawień:

• Do oznaczenia numer i dla wyjaśnienia nazwa. Numer jest również używany jako odniesienie przy włączaniu w innych widokach podstawowych.

• Opcjonalnie wybór kadru obrazu. W ten sposób można wstępnie określić widok szczegółowy.

• Widoczność warstw i grupy warstw. Jeśli zapisana zostanie grupa warstw, inne warstwy są automatycznie ukrywane, a zarządzanie warstwami ogranicza się do tej grupy.

• Wyświetlanie na ekranie (1-7-1), w szczególności z:

  • Widoczność kondygnacji jest zapisywana

  • Wyświetlanie elementów rysunkowych z innych widoków podstawowych

  • Ustawienia automatycznego wymiarowania i opisywania

• Skala do wyświetlania wymiarów i tekstów. Ta skala należy do widoku podstawowego i nie jest pobierana z poszczególnych warstw.

Jeśli wybierze się teraz widok podstawowy, ustawienia te zostaną zastosowane i mamy na ekranie widok odpowiedni do zadania. A jednym kliknięciem przechodzi się do następnego widoku dla kolejnego zadania.

Elementy rysunkowe takie jak linie, okręgi, teksty i wymiary, które są wprowadzane w widoku podstawowym, należą do niego. Dzięki temu sposób wyświetlania tych informacji można sterować zgodnie z zadaniem; nie jest konieczne wielokrotne zakładanie wariantów warstw.

Elementy rysunkowe widoków podstawowych mogą być włączane w innych widokach podstawowych. Jeśli elementy rysunkowe mają być używane w kilku sytuacjach, tworzy się widok podstawowy, który jest włączany w odpowiednich innych widokach. Elementy rysunkowe wprowadza się więc tylko raz.

Widoki podstawowe są nadal spojrzeniem na rzut, czyli na ściany, okna i drzwi. Ten rzut można edytować we wszystkich widokach podstawowych, np. wprowadzać ściany, przesuwać je itd. Dostosowania są zatem przeprowadzane w najbardziej odpowiednim kontekście. Z drugiej strony są one natychmiast dostępne we wszystkich widokach podstawowych.

Typowe są widoki podstawowe do przygotowania odpowiednich rysunków, np. planu wprowadzającego. Przygotowuje się kondygnację w pełni do planu wprowadzającego; czyli łącznie z tekstami, wymiarami i innymi uzupełnieniami rysunkowymi. Do właściwego rysunku widok podstawowy jest następnie tylko zapisany; w samym rysunku praktycznie nie przeprowadza się już poprawek. Dużą zaletą widoku podstawowego w budynku jest bezpośrednia edycja i kontrola po zmianach w budynku; nie trzeba przełączać się pomiędzy różnymi rysunkami.

Ustawienia widoków podstawowych można także przenosić do innych budynków za pomocą standardowych funkcji. Ponadto można zapisać inaczej pusty budynek ze wszystkimi widokami podstawowymi jako szablon. Jeśli przejmie się go dla nowego budynku, wszystkie widoki podstawowe są już utworzone i optymalnie przygotowane.

Multiściana (moduł opcjonalny)

Przy definiowaniu multiścian można teraz podać numery rodzajów prętów, które mają być ignorowane. Jest to szczególnie interesujące przy progach montażowych wystających z pozostałej konstrukcji rygla. Ma to wpływ na odstęp ścian wewnątrz multiściany. Jeśli uwzględniony jest próg montażowy, odstęp może być większy niż faktycznie na maszynie, ponieważ tam próg montażowy nie jest uwzględniany. Można podać dowolną liczbę numerów rodzajów prętów, oddzielonych średnikiem.

Drzwi i okna w rzucie i konstrukcji ściany

Ościeża okienne: Przy pozycjonowaniu parapetu lub progu okiennego dotychczas można było użyć odstępu do otworu surowego To jest trudne do określenia zwłaszcza przy profilowanych parapetach, ponieważ dolna krawędź często leży nawet poniżej otworu surowego, czyli ma ujemny odstęp. Teraz za pomocą offsetu do otworu surowego można również pozycjonować górną krawędź parapetu. Ta jest zwykle znana, ponieważ musi mieć określone cofnięcie względem dolnego drewna ramy. Ten offset można pozostawić taki sam dla parapetów o różnej szerokości. Parapety da się więc ustawiać dużo łatwiej i bardziej bezpośrednio.

Ościeża okienne: górne elementy

Wiele informacji dotyczących elementów ościeża (deski ościeżowe zewnętrzne, deski ościeżowe wewnętrzne) nie było rozróżnionych dla elementów bocznych i górnych. W szczególności z powodu różnych systemów zacieniania górne elementy nie były wystarczająco rozróżnione. Następujące wartości zostały teraz dodane, dzięki czemu dla wielu sytuacji możliwe jest wystarczające zdefiniowanie konstrukcji:

• Deski ościeżowe zewnętrzne

  • Grubość górnego elementu

  • Odstęp do konstrukcji dla górnego elementu

  • Występ dla górnego elementu

• Deski ościeżowe wewnętrzne

  • Grubość górnego elementu

HRB

W obiciu przez ustawienie kierunku podziału można wymusić wygenerowanie całej płyty także na końcu podziału: opcje lewa, cała płyta po prawej i prawa, cała płyta po lewej. Stosuje się to, aby uniknąć wąskich płyt na końcach ścian. Obicia, które odnoszą się do tego obicia (metoda obicia odniesienia), również generowały teraz podział, w którym przy końcu głównego obicia uwzględniana jest cała płyta. Na końcu ściany również zostanie więc wygenerowana możliwie cała płyta, przy czym wszystkie zasady przesunięcia styków są przestrzegane.

Słupki na końcach ścian (słupki narożne) są teraz również automatycznie tworzone z systematyką „pasma”; zachowują się więc jak słupki podziałowe. Ma to znaczenie, gdy są przerywane przez otwory (okna narożne, przebicie płatwi): wymagane elementy są teraz tworzone poniżej i powyżej otworu.

Edytor HRB: Następujące rozszerzenia zostały wprowadzone do zarządzania obiciami, warstwami słupków i elementami bibliotecznymi podziału:

• Obicia mogą być używane jako obicia odniesienia. Jeśli je usunie się, braknie obicia odniesienia w danym ustawieniu. Dlatego usuwanie obić, które zostały wpisane jako obicia odniesienia, jest zablokowane. Pojawia się komunikat z numerami ustawień, które odwołują się do obicia, które ma zostać usunięte.

• Kolejność ustawień można zmienić. W tym celu należy przeciągnąć ustawienie w drzewie przytrzymując lewy przycisk myszy na nowe miejsce.

  • Ustawienia zostaną ponownie ponumerowane; zwykle kilka ustawień otrzymuje nowy numer.

  • Dla wszystkich obić, które są używane jako obicia odniesienia, numer jest reorganizowany w odwołaniach. Jeśli obicie wcześniej miało numer 2, a teraz numer 5, to we wszystkich odwołaniach numer 2 zostanie zastąpiony numerem 5; odniesienie do właściwego obicia pozostaje więc zachowane.

Edytor HRB: Usuwanie ustawień z brakującymi plikami partner-HRB

Jeśli definiuje się połączenia (końce ścian, złącza T) z innymi plikami HRB, definicja dla aktualnego pliku HRB jest zapisywana w aktualnym pliku HRB, a definicja dla ściany partnerskiej w drugim pliku HRB. Jest to konieczne, ponieważ każdy plik HRB ma działać samodzielnie. Jeśli aktualny plik HRB zostanie teraz zapisany pod inną nazwą, natychmiast tworzona jest w pliku partnera nowa ustawienie, aby ponownie zdefiniować wszystkie połączenia. W ten sposób z czasem powstaje mnóstwo ustawień, z których jednak nie wszystkie są już potrzebne, ponieważ plik partnera już nie istnieje.

Jeśli przejdzie się teraz np. do "Złącza T - prostopadle od tyłu" w przeglądzie dostępnych ustawień, to zwłaszcza w dolnej ramce widać wiele ustawień, które kiedyś zostały zdefiniowane, ale których plik HRB już nie istnieje; plik HRB jest wypisany na lewej liście. Ustawia się więc zaznaczenie na takim wpisie i naciska przycisk usuń. Najpierw pojawia się komunikat ostrzegawczy, że dawniej powiązany plik partner-HRB już nie istnieje. Dotąd z powodów bezpieczeństwa ustawienia nie można było usunąć. Teraz po zamknięciu komunikatu ostrzegawczego pojawia się ponownie okno dialogowe oferujące usunięcie ustawienia. W ten sposób wiele plików HRB można oczyścić z niepotrzebnych ustawień, co prowadzi do lepszej przejrzystości i mniejszych plików.

Uwaga: Komunikat ostrzegawczy pojawia się również, gdy po prawej w grafice włączony jest podgląd i ustawi się fokus na ustawieniu z brakującym plikiem. Ten komunikat jest bardzo uciążliwy, gdy chce się usunąć kilka zbędnych ustawień. Najlepiej wtedy ustawić grafikę na obraz pomocniczy.

Edytor HRB: Opisy obić: W edytorze HRB dla obić można teraz wprowadzać także dowolne opisy. Pojawiają się one w drzewie między numerem a automatycznym opisem z numeru identyfikacyjnego i warstwy. Dzięki temu opisowi można dokumentować obicie tak, aby cel lub szczególne cechy były od razu rozpoznawalne. To jest bardzo przejrzyste i nie trzeba już przeglądać wszystkich wartości w dialogu.

Edytor HRB: Zarządzanie progami i ramami:

Aby pokryć wiele różnych sytuacji, trzeba utworzyć kilka progów i ram. Aby zachować przejrzystość, można teraz zmienić kolejność progów i ram, aby np. wszystkie progi dotyczące parteru stały obok siebie.

• Aby zmienić kolejność, przeciąga się próg lub ramę w drzewie przytrzymując lewy przycisk myszy na nowe miejsce.

  • Progi i ramy zostaną ponownie ponumerowane; zwykle kilka elementów otrzymuje nowy numer.

  • W dolnych i górnych połączeniach progi i ramy są reorganizowane w odwołaniach. Dzięki temu właściwy wybór dla połączenia pozostaje zachowany, nawet jeśli kolejność się zmieni.

  • We wszystkich końcach ścian i złączach T znajdują się informacje o progach i ramach. One również są reorganizowane tak, aby elementy pojawiły się na nowej pozycji, zachowując jednak swoje pierwotne wartości.

• Także przy usuwaniu progów lub ram w drzewie odpowiednie dolne i górne połączenia oraz końce ścian i złącza T są odpowiednio reorganizowane.

• Numeracja progów i ram została uzupełniona i ujednolicona:

  • W drzewie przed każdym progiem i ramą widoczny jest teraz numer. Dzięki temu łatwiej znaleźć dany element.

  • Numeracja w dolnych i górnych połączeniach zaczyna się teraz od 1. Dzięki temu zgadza się z numerami w drzewie i w dialogach dla końców ścian i złączy T.

Edytor HRB: Kolejność i wyświetlanie typów otworów, dolnych i górnych połączeń

Dla otworów (okna, drzwi, nisze), dolnych i górnych połączeń pracujemy z typami. Są one opatrzone opisem, ale jako odniesienie służy zawsze tylko numer typu. Numer ten jest zapisywany przy otworach i na ścianach, dzięki czemu przypisanie pozostaje zachowane, nawet jeśli opis zostanie zmieniony. Można też wymieniać plik HRB, pod warunkiem że numer typu zawsze ma takie samo znaczenie.

Dotychczas numer typu dokładnie odpowiadał kolejności i pozycji w wyświetlaniu; na 10. miejscu musiał więc być typ 10. Teraz kolejność wyświetlania można dostosować niezależnie od numeru typu.

• Kolejność wyświetlania w wyborze w budynku jest taka, jak została przedstawiona w drzewie edytora HRB. Aby zmienić kolejność w edytorze HRB, przeciąga się typ przytrzymując lewy przycisk myszy na nowe miejsce.

• Kolejność w wyświetlaniu można zawsze sensownie ustawić. Na przykład sortuje się wszystkie typy okien określające strefę nadproża bezpośrednio obok siebie; potem np. typy okien dla strefy parapetowej. Jeśli później dodamy nowy typ dla strefy nadproża, przesuwamy go do innych typów nadproża i w wyborze będą one logicznie obok siebie.

Numer typu jest zapisywany przy otworze i na ścianie. Jeśli w pliku HRB zmieni się kolejność wyświetlania, numer typu nie może się zmienić; w przeciwnym razie wszystkie istniejące projekty przy ponownym załadowaniu HRB dawałyby inne wyniki. Dlatego kolejność wyświetlania jest niezależna od numeru typu:

• Przy tworzeniu typu numer wyświetlany i numer typu są jeszcze zgodne. Przy zmianie kolejności wyświetlania numer typu pozostaje jednak zachowany. Nigdy nie jest zmieniany, aby pasował do tych zapisanych w budynkach.

• Także istniejące projekty mogą być dalej edytowane z nowymi plikami HRB bez zmian. Numer typu w istniejącym projekcie nadal odpowiada numerowi w pliku HRB.

• Właściwy numer typu jest dlatego dodatkowo wyświetlany:

  • w edytorze HRB w drzewie, w nawiasie

  • w edytorze HRB w dialogu po lewej stronie suwaka

  • w budynku w wyborze typów, w nawiasie

• Typów nie można usuwać w edytorze HRB, ponieważ nie można sprawdzić, czy jego numer typu został już użyty w jakimś budynku. Tylko typ z ostatnim numerem typu można usunąć, aby nie trzeba było zachowywać przypadkowo utworzonych typów.

Częściowo w pliku HRB przechowuje się więcej typów, niż ma być oferowanych w wyborze w budynku:

• W dialogu danego typu znajduje się po lewej stronie suwaka pole wyboru, które określa, czy dany typ ma być oferowany.

• Jeśli pole wyboru jest zaznaczone, typ pojawia się w wyborze w budynku; jeśli nie jest zaznaczone, nie pojawia się. W samym edytorze HRB typ jest zawsze widoczny.

Edytor HRB: Szerokość lewego obszaru dialogu można teraz bezpośrednio regulować myszą. Dzięki temu znacznie dłuższe teksty wynikające z rozszerzeń są całkowicie czytelne. Należy przesunąć kursor nad prawą granicę dialogu, aż pojawi się podwójna strzałka. Następnie przesunąć granicę przytrzymując przycisk myszy.

W HRB dostępne są teraz numery identyfikacyjne warstw ściany jako zmienne:

LInp0, LInm1,... Dla ścian partnerskich odpowiednio: A_LInp0, A_LInm1,...

Te zmienne są wykorzystywane przede wszystkim w warunkach: Jeśli identyfikator warstwy zawiera OSB, to... Dzięki temu np. okładziny mogą być bezpośrednio sterowane przez numer identyfikacyjny warstwy i może zniknąć konieczność skomplikowanej nomenklatury nazwy wykonania ściany.

Za pomocą typów połączeń HRB możliwości połączeń zostały rozszerzone i jednocześnie definicje stały się wygodniejsze: Kombinowalne obróbki połączeń z warunkami i filtrami dla elementów połączeniowych obejmują wiele konstrukcji. Jasne zasady i struktura typów czynią definicję prostą i przejrzystą.

• Zgodnie z filozofią typów typy połączeń HRB są definiowane w jednym miejscu:

  • Definicja typu połączenia HRB odbywa się tylko w jednym miejscu, w dialogu.

  • Na każdym pojedynczym elemencie, czy to słupek podziałowy, czy pojedynczy słupek narożny, wpisuje się tylko typ.

  • Jeśli typ połączenia HRB musi zostać dostosowany, zmienia się tylko ta jedna definicja. Wszystkie pojedyncze elementy używające tego typu są wówczas wszystkie dostosowane.

• W typie połączenia HRB można łączyć kilka obróbek

  • Pojedynczy element może być na końcu połączony z kilkoma innymi elementami. W szczególności leżące ramię może być połączone z płytą czołową i z ramą o stojącym przekroju z końcową płytą T-styku.

  • Zdefiniowanie wszystkich obróbek w jednym miejscu sprawia, że cała konstrukcja jest znacznie bardziej przejrzysta. Dla tych połączeń nie jest już konieczne łączenie różnych technik, szczególnie w późniejszych krokach wykonywania obróbek typu 4 lub zestawów przecięć.

• W typie połączenia HRB można odwzorować kilka sytuacji

  • Pojedynczy element łączy się z różnymi elementami połączeniowymi z odmiennymi obróbkami. Wybór elementów połączeniowych odbywa się przez odpowiednie filtry.

  • Aby to pokryć, dotychczas trzeba było definiować wiele pojedynczych elementów, które były wykonywane lub tłumione przez warunki.

• Czy obróbka w ramach typu połączenia HRB zostanie wykonana, można sterować przez warunki lub filtry:

  • W warunku można przetwarzać zmienne systemowe (np. wykonanie ściany), zmienne użytkownika (z projektu, budynku lub pliku HRB) oraz wartości pośrednie pliku HRB.

  • Jako filtry dla pojedynczych elementów, do których ma być podłączony, można używać typu elementu, identyfikatora, rodzajów prętów, nazw i grup. Można także stosować zwykłe symbole wieloznaczne.

  • Filtr geometryczny dotyczy orientacji przekroju. Do tego ustala się orientację równoległą do szerokości pręta 1. Jeśli szerokość pręta 1 jest równoległa do szerokości pręta 2, oba mają taką samą orientację w położeniu, np. normalny słupek do leżącego ramienia. Jeśli natomiast szerokość pręta 1 ma być równoległa do wysokości pręta 2, mają różne orientacje w położeniu, np. normalny słupek do ramienia o stojącym przekroju.

  • Kolejną wielkością geometryczną do sterowania jest maksymalne wydłużenie pręta1 przy poszukiwaniu elementów połączeniowych. Ten jeden parametr obowiązuje dla całego typu połączenia HRB. Dzięki tej wartości można wykluczać elementy połączeniowe, jeśli leżą zbyt daleko od końca elementu.

Uwaga: Zmienne używane w połączeniu HRB (w warunkach lub w parametrach obróbki) dotyczą całej ściany. Oznacza to, że nie można stosować zmiennych zależnych od otworu. Tło jest takie, że połączenia są tworzone dopiero wtedy, gdy wszystkie elementy zostały wygenerowane.

Zasady wyboru pojedynczego elementu, do którego się łączy:

Sytuacją wyjściową jest koniec pręta1, taki jaki został wygenerowany przez warstwy i offsety — długość początkowa. Ta długość jest pokazana przez ciągłe niebieskie linie na poniższym rysunku. Do tego dochodzi maksymalne wydłużenie zdefiniowane dla typu połączenia HRB; wydłużona część pręta1 jest przedstawiona liniami przerywanymi. Czerwona strzałka wskazuje element połączeniowy i stronę elementu, do której zostanie wykonane połączenie zgodnie z zasadami.

Przypadek A: Najpierw próbuje się znaleźć elementy połączeniowe przy użyciu długości początkowej. Ma to miejsce, gdy koniec elementu pręta1 znajduje się wewnątrz elementu połączeniowego (A1) lub go dotyka (A2, A3).

Od elementu połączeniowego na końcu połączenia szuka się innych elementów, które się z nim stykają. Dlatego w przypadkach A1, A2 i A3 najniższy element połączeniowy jest wykluczony.

Pręt 1 łączy się z elementem połączeniowym, którego środek jest najbliżej (ten najgłębszy). Dlatego we wszystkich 3 przypadkach łączy się z drugim od dołu elementem połączeniowym.

Przypadek B: Jeśli przypadek A nie ma miejsca, to przedłuża się o maksymalne wydłużenie i ponownie szuka elementów połączeniowych. Ma to miejsce, gdy wydłużony koniec pręta1 znajduje się wewnątrz elementu połączeniowego (B1) lub go dotyka (B2).

Od elementu połączeniowego na końcu połączenia szuka się innych elementów, które leżą bliżej środka pręta1, lecz nadal poza długością początkową z Przypadku A.

Pręt 1 łączy się z elementem połączeniowym, którego środek jest najbliżej (ten najgłębszy). Dlatego w przypadkach B1 i B2 łączy się z drugim od dołu elementem połączeniowym.

Przypadek C: Jeśli również przypadek B nie ma miejsca, to wyszukiwany jest element, którego środek jest najbliżej środka pręta1 (ten najgłębszy). Ma to miejsce w przypadku C.

W ramach jednego połączenia HRB dla pręta1 może zostać znaleziony element połączeniowy dla kilku obróbek. Zostanie on jednak użyty tylko dla pierwszej znalezionej obróbki połączeniowej. Gdy więc element zostanie znaleziony jako prawidłowy element połączeniowy dla pręta1, jest on ignorowany przy dalszych poszukiwaniach dla tego pręta1. Należy więc zwrócić uwagę na kolejność obróbek połączeniowych w ramach połączenia HRB: Najpierw powinny być wprowadzone wyjątki, a na końcu ogólne połączenia.

Aktualizacja i rozszerzenie wstępnych ustawień HRB "Dietrichs_AW" i "Dietrichs_IW"

Wymagania wobec konstrukcji drewnianych stale rosną. Asortyment stosowanych materiałów, w szczególności materiałów płytowych, ciągle się powiększa. Sytuacja montażu okien i drzwi staje się przez np. systemy zacieniania coraz bardziej złożona i wymagająca.

Aby wygodnie regulować te wymagania i zapewnić podstawę do rozszerzeń klientów, wstępne ustawienia HRB ("Dietrichs_AW" i "Dietrichs_IW") dostawy standardowej zostały gruntownie przerobione.

W dostarczonych plikach wstępnych zawarte są zasadniczo następujące ustawienia podstawowe:

• Ustawienia dotyczące okładzin

• Ustawienia dotyczące położeń słupków (w tym zdefiniowane typy połączeń)

• Ustawienia dotyczące dolnych i górnych połączeń (w tym progi i ościeżnice)

• wstępnie zdefiniowane typy dla końców ścian (prostopadle wewnętrzne/zewnętrzne):

  • Typ 1: Standard

  • Typ 2: OSB ciągła

  • Typ 3: zmienny

• wstępnie zdefiniowane typy dla połączeń typu T

  • Typ 1: Standard

  • Typ 2: słupek L

  • Typ 3: zmienny

• wstępnie zdefiniowane typy dla otworów okiennych

  • Typ 1: parapet

  • Typ 2: przeszklony do podłogi parter

  • Typ 3: przeszklony do podłogi parter i piętro

  • Typ 4: słupek -- standard

  • Typ 5: nadproże ryglowe według elementu kombinowanego okno (B=0)

  • Typ 6: nadproże ryglowe według elementu kombinowanego okno (B>0

  • Typ 7: nadproże pod ościeżnicą

  • Typ 8: przeszklony do podłogi z wyfrezowaniem progu

  • Typ 9: słupek (korba)

  • Typ 10: słupek (pas)

Aby móc w pełni korzystać z powyższych wstępnych ustawień HRB, należy wczytać własny zestaw wartości domyślnych. Jest on zawarty w dostarczonym środowisku roboczym i można go zaimportować poprzez wymianę danych: Obiekt budowlany kompletny V22 - HRB

Wybór typów:

Wybór typów dla górnych/dolnych połączeń, narożników ścian, połączeń T i wolnych końców ścian odbywa się jak zwykle w atrybutach ścian.

Ustawienia dotyczące pokrycia indywidualnymi materiałami płytowymi:

Aby dostosować wstępne ustawienia HRB do indywidualnych konstrukcji i materiałów płytowych, w przyszłości nie trzeba już zmieniać plików wstępnych. Sterowanie wewnętrzne poprzez numer identyfikacyjny warstwy umożliwia wygodne wprowadzenie pożądanych zmian w konstrukcjach ścian i wartościach domyślnych. Dla indywidualnych dostosowań w pierwszym kroku zmienia się numer identyfikacyjny warstwy odpowiedniej warstwy ściany. Odbywa się to w obiekcie budowlanym w „Zarządzaj wykonaniami ścian” lub bezpośrednio w ustawieniach dotkniętych ścian. Następny krok to uzupełnienie numeru identyfikacyjnego warstwy w wartościach domyślnych. Po załadowaniu wspomnianego wyżej zestawu „Obiekt budowlany kompletny V22 - HRB” w grupie „Płyty” dostępne są trzy wolne pola dla indywidualnych numerów identyfikacyjnych warstw. W polu „Lagen Identnummer” wpisuje się identyfikator, który wcześniej został dodany lub zmieniony w wykonaniach ścian. Materiał płyty do użycia wybierany jest pod „Identnummer”. Ostatnim krokiem jest podanie szerokości i długości płyty.

Opisywane postępowanie jest jednak konieczne tylko wtedy, gdy chodzi o silnie indywidualne konstrukcje ścian i materiały płytowe. Jeśli np. chce się użyć w jednej warstwie karton-gips zamiast płyt GKB/gipsowych włóknistych, w grupie „Płyty” w dostarczonej warstwie „GKB Lage” zmienia się materiał płyty w „Identnummer” na „GFP”.

Przy przypisywaniu płyt do ścian w obiekcie za pomocą interpretera HRB program sprawdza teraz, czy wprowadzono ustawienia indywidualne. Jeśli tak, ściany są pokrywane zgodnie z ustawionymi wartościami domyślnymi.

Dzięki temu postępowaniu rozmieszczenie i okładanie można łatwo i całkowicie sterować z poziomu obiektu budowlanego. Jeden wstępny plik HRB może być używany dla różnych pokryć.

Typy dla okien i drzwi:

Aby zredukować ustawienia dla okien i drzwi, w wstępnych ustawieniach HRB dostosowano ustawienia dla otworów. Jeśli pole wyboru „użyj wszystkich typów HRB spełniających warunki” jest zaznaczone, wykonywane są automatycznie tylko te typy (patrz wyżej „wstępnie zdefiniowane typy dla otworów okiennych”), których kryteria przy przypisywaniu zostały ocenione jako ‘prawda’. Dzięki temu znacznie zmniejszono liczbę niezbędnych ustawień dla okien i drzwi. Nie trzeba już wybierać potrzebnych typów HRB explicite na liście „HRB-Typ”.

Konstrukcja stropu

W konstrukcji stropu wyświetlanie elementów innych elementów budynku było ograniczone. Optymalizacje pozwalają teraz, aby wyświetlane były wszystkie elementy, które w całości lub częściowo leżą w obszarze wyświetlania stropu. Obszar wyświetlania to pozioma warstwa przez cały obiekt o grubości stropu plus ustawialne obszary pod i nad stropem (elementy ekranu 1-7-2).

Wyznaczanie dachu

Przy przesuwaniu okna dachowego wszystkie dachówki na tej połaci były zawsze usuwane. Następnie ponownie przeliczano dachówki, aby dopasować je prawidłowo do nowej sytuacji. Teraz wprowadzono automatyczne przeliczanie, które uzupełnia brakujące dachówki na starej pozycji okna i usuwa je na nowej pozycji.

Konstrukcja nośna dachu

W konstrukcji dachu dodano nową funkcję kopiowania. Dzięki temu można kopiować następujące typy elementów:

• Kleszcze (słupy dachowe)

• Płatwie podokapowe, płatwie środkowe

• Płatwie kalenicowe

• Skosy krokwi (schräge Sparren)

• Rosnące płatwie (oprócz tych z typem obłogu 'Wysokość')

• Krokiew narożna, krokiew koszowa

Wybrany element można swobodnie kopiować do wszystkich połaci dachowych.

Przy kopiowaniu płatwi można kopiować zarówno płatwie ciągłe, jak i o ograniczonej długości.

• Przy kopiowaniu płatwi o ograniczonej długości docelowa płatew może przejąć długość źródłowej płatwi lub być od razu dopasowana pod względem długości.

• Jeśli skopiowana płatew przebiega przez otwór w połaci dachowej, automatycznie pojawia się zapytanie, czy ma być tam podzielona, czy nie.

Przy kopiowaniu krokwi można kopiować zarówno krokiew stałą, jak i krokiew polową.

• Skopiowana krokiew stała w razie potrzeby automatycznie zmienia rozmieszczenie, jeśli jest kopiowana do środka lub obok pola z krokwiami polowymi.

• Krokiew polowa może się opcjonalnie automatycznie rozłożyć w obszarze docelowym albo zostać przekształcona w krokiew stałą.

Wszystkie skopiowane elementy dachowe nie są kopiowane ślepo na cel i pozostawione tak jak były, lecz dostosowują się do sytuacji w miejscu docelowym.

• Tak więc skopiowana płatew natychmiast tworzy nacięcia w krokiewkach w miejscu docelowym.

• Skopiowane krokwie, skosy krokwi, krokwie narożne i koszowe otrzymują natychmiast nacięcia od płatwi w pozycji docelowej.

• Skopiowane krokwie i skosy krokwi od razu łączą się z krokwiami narożnymi lub koszowymi.

Jeśli element źródłowy ma ręczne modyfikacje, to również one są zachowane. Nowy element otrzymuje te same ręczne modyfikacje co element źródłowy.

Pomieszczenia, powierzchnie podstawowe, objętości pomieszczeń

Poniżej wymieniono kilka punktów zastosowania. Szczegółowy opis tematów Pomieszczenia, Powierzchnie podstawowe, Objętości pomieszczeń znajdziesz w katalogu instalacyjnym programu w dokumentacji \documents\ger\Räume_*.*.

Przypisanie pojedynczych elementów do pomieszczeń:

Wkłady w ścianach i stropach, np. puszki elektryczne, muszą być do nich przypisane, ponieważ mają wpływ na produkcję. W planowaniu wyposażenia elementy te dodatkowo należy przypisać do pomieszczenia. Za pomocą funkcji 1-4-4 Przypisanie wyposażenia do pomieszczenia przypisanie to odbywa się automatycznie pod następującymi warunkami:

• Pomieszczenia są już zdefiniowane.

• Pojedyncze elementy wystają co najmniej 1 mm do wnętrza pomieszczenia.

• Pojedynczy element nie należy do jednej z grup -17, -18 lub -19.

• Pojedynczy element nie należy do okna ani drzwi. Może jednak należeć do wnęki.

• Pojedyncze elementy mogą należeć do ściany, stropu, połaci dachowej, konstrukcji prętowej, kondygnacji, dachu lub konstrukcji wolnostojącej. To powiązanie nie jest zmieniane przez przypisanie do pomieszczenia. Pojedynczy element należy więc później np. do ściany i do pomieszczenia.

Przypisanie okien i drzwi do pomieszczeń:

Okna i drzwi należą do ścian, ponieważ wpływają na produkcję. W planowaniu wyposażenia elementy te dodatkowo trzeba przypisać do pomieszczenia. W tym celu w planie parteru uruchamia się funkcję 1-9-5 Lista okien i drzwi i wybiera opcję "wszystkie pomieszczenia". W wygenerowanej liście okien i drzwi dokonuje się wtedy wpisu przypisania do pomieszczeń. Warunki wstępne:

• Pomieszczenia są już zdefiniowane.

• Okna: do pomieszczenia, przy którym się stykają

• Drzwi: jeśli stykają tylko z jednym pomieszczeniem o obudowie według DIN 277 przypadek normalny R to do tego pomieszczenia. Jeśli stykają z dwoma ważnymi pomieszczeniami, to do tego, w które się otwierają.

Informacje o pomieszczeniu: krawędź pokrycia podłogowego przy ścianie

Informacje o pomieszczeniu są wyświetlane na ekranie i w planie. Dla wyposażenia interesująca jest długość krawędzi pokrycia podłogowego przylegającej do ścian. Wartość ta może być teraz bezpośrednio wyświetlana również w informacjach o pomieszczeniu. Jednostka zależy od jednostki długości ustawionej w 1-7-5.

Informacje o pomieszczeniu: dodatkowa linia poziomu

Dla oceny pomieszczeń ze spadkami dachowymi w rozumieniu rozporządzenia dotyczącego powierzchni użytkowych decydujące są linie poziomu przy 1,00 m i 2,00 m. Linia 2,00 m służy także jako orientacja, w których obszarach można poruszać się w pozycji wyprostowanej. Aby jeszcze bardziej udokumentować użyteczność poddaszy, można teraz określić dodatkową linię poziomu. Dzięki temu można np. zdefiniować obszary, w których można ustawić jeszcze szafy o wysokości 2,20 m.

Wysokość linii poziomu jest ustawiana w rzucie w funkcji 1-7-8. Jeśli wartość ta jest większa niż 0, zostanie wygenerowana dodatkowa linia poziomu. Wartość jest zapisywana w pozycji obiektu budowlanego, więc może być różna w każdym obiekcie.

Aby wyświetlić linię, w informacjach o pomieszczeniu zaznacza się odpowiednie pole wyboru: pokaż dodatkową linię poziomu.

Środki ciężkości elementów budowlanych

Środek ciężkości z zawieszeniem (moduł opcjonalny): Power Clamp III, SIHGA PICK

Aby móc bezpiecznie zawieszać elementy ścienne w produkcji, do załadunku i podczas ustawiania na placu budowy, należy wyznaczyć środek ciężkości i punkty zawieszenia. Ściana nie może wisieć po skosie, a stabilność zawieszenia musi być zapewniona. W module „Środek ciężkości z automatycznym zawieszeniem” wyznaczane są pozycje punktów zawieszenia dla ścian. Funkcja uwzględnia zarówno możliwości belki nośnej, jak i warunki użycia urządzeń podnoszących, takie jak minimalne odległości od końców elementu. Algorytm odciąża użytkownika od bardzo pracochłonnego zadania znalezienia dopuszczalnych pozycji. Należy w tym sprawdzić czasem setki sytuacji pod kątem wszystkich ograniczeń. Jeśli początkowo nie ma rozwiązania, w drugim kroku stosowane są ustawialne tolerancje, np. możliwe odchylenie łańcuchów od belki nośnej do urządzenia chwytającego.

Nowa wersja uwzględnia w szczególności również niedozwolone obróbki w elementach, które mają być chwytane przez urządzenia podnoszące. Obróbki nie są całkowicie wykluczane, ale nie mogą wnikać w określony obszar wokół punktu zawieszenia.

Ponadto funkcja dostarcza konkretne ustawienia, elementy kombinowane i biblioteki dla urządzeń podnoszących producentów Power Clamp III i SIHGA PICK wraz z dostawą. Jeśli je zastosują, mogą od razu przystąpić do pracy.

Ustawienia możliwych pozycji zawieszenia na belce nośnej:

• Punkty zawieszenia można umieszczać wzdłuż belki w określonym zakresie.

• Jeśli pozycja w tym zakresie może być dowolna lub odwzorowana przy pomocy regularnego kroku, ustawienie można zdefiniować w dialogu.

• Jeśli istnieją tylko określone pozycje w tym zakresie o nieregularnych odstępach, pozycje te muszą być określone w ustawieniach specjalnych:

V_SS_AufHaPos1=1.900 1-sza możliwa pozycja na belce nośnej, do 6 pozycji

V_SS_AufHaPos2=1.300 2-ga możliwa pozycja na belce nośnej, do 6 pozycji

...

Następujące ustawienia należy przestrzegać przy użyciu Power Clamp III . Jeśli używane jest dostarczone ustawienie "PowerClamp", wartości specjalne dla PowerClamp są już ustawione. Dla kontroli:

• w dialogu:

• w ustawieniach specjalnych:

V_SS_SwpAh_RHSuOeff=0.100 Maksymalna wysokość ościeżnicy przy wyszukiwaniu otworów (warstwa 0)

V_SS_SwpAhABeX=0.220 Minimalna odległość punktu zawieszenia od obróbki wzdłuż X powierzchni wejścia wiercenia

V_SS_SwpAhABeY=0.045 Minimalna odległość punktu zawieszenia od obróbki wzdłuż Y powierzchni wejścia wiercenia

V_SS_SwpAhABeZ=0.100 Minimalna odległość punktu zawieszenia od obróbki wzdłuż Z powierzchni wejścia wiercenia

Następujące ustawienia należy przestrzegać przy użyciu SIHGA^®^ PICK należy przestrzegać. Jeśli używane jest dostarczone ustawienie "Pick", specjalne wartości dla Pick są już ustawione. Dla kontroli:

• w dialogu:

• w ustawieniach specjalnych:

V_SS_SwpAh_RHSuOeff=0.070 Maksymalna wysokość ościeżnicy przy wyszukiwaniu otworów (warstwa 0)

V_SS_SwpAhABeX=0.250 Minimalna odległość punktu zawieszenia od obróbki wzdłuż X powierzchni wejścia wiercenia

V_SS_SwpAhABeY=0.045 Minimalna odległość punktu zawieszenia od obróbki wzdłuż Y powierzchni wejścia wiercenia

V_SS_SwpAhABeZ=0.100 Minimalna odległość punktu zawieszenia od obróbki wzdłuż Z powierzchni wejścia wiercenia

Kolejność ustawiania pionowego, planowanie załadunku

Kolejność ustawiania (moduł opcjonalny)

Na drodze do gotowego budynku po produkcji logistyka i ustawianie są kluczowymi fazami projektu. Optymalne planowanie tych faz zapewnia ekonomiczny sukces projektu. W wersji V21 dzięki planowaniu załadunku uczyniliśmy logistykę planowalną. Dzięki modułowi Kolejność ustawiania dostępne jest teraz idealne narzędzie do planowania i przygotowania kolejności ustawiania.

Kolejność ustawiania może być stosowana samodzielnie do optymalizacji przebiegu prac budowlanych. Najlepsze wyniki uzyskuje się w połączeniu z planowaniem załadunku, którego podstawą jest kolejność ustawiania. Ponadto kolejność ustawiania ma również silny wpływ na kolejność produkcji i powinna być uwzględniana w sterowaniu produkcją.

Kolejność ustawiania można przypisać do komponentów montowanych na obiekcie jako jednostki. Mogą to być pojedyncze elementy, takie jak płatwie, ale także całe zespoły, elementy ścian, stropów i dachów. Zgadza się to z komponentami ładunkowymi. W kolejności ustawiania mogą być one dowolnie wymieszane: np. po progu montażowym następuje całe element ściany itd. Oprogramowanie zapewnia procedury, które uniemożliwiają dodatkowe wprowadzenie elementu elementu jako pojedynczego elementu.

Kolejność ustawiania może być strukturyzowana dowolnie głęboko na sekcje: 1. etap budowy / 1.1 ściany zewnętrzne parteru / 1.2 ściany wewnętrzne parteru itd. Powstałe drzewo znacznie zwiększa przejrzystość.

Sekcje są wypełniane komponentami ładunkowymi w odpowiedniej kolejności. Odbywa się to ręcznie za pomocą wygodnej funkcji poprzez proste kliknięcie w żądanej kolejności. Optymalne jest wypełnianie sekcji przez program: można zdefiniować obszerne reguły, np. wszystkie elementy ścian parteru, kolejność według numeru ściany. Całe drzewo z sekcjami i regułami można również zapisać jako szablon w pustym obiekcie i następnie przejąć w nowym obiekcie. Dzięki tej znakomitej technice w nowym obiekcie kolejność ustawiania może w dużym stopniu zostać wygenerowana jednym kliknięciem.

Kolejność ustawiania można bardzo intuicyjnie edytować przesuwając graficznie w drzewie. Zawsze ma się wizualną kontrolę: aktualnie w drzewie zaznaczone komponenty ładunkowe są wyróżniane w obiekcie, już wpisane komponenty ładunkowe mogą być przedstawione inaczej lub ukryte.

Kolejność ustawiania jest przejmowana do pozycji załadunku. Tam wspiera załadunek, ponieważ komponenty ładunkowe są automatycznie oferowane do załadunku w odpowiedniej kolejności. Status załadunku komponentu ładunkowego jest również wyświetlany w drzewie kolejności ustawiania. Ponieważ załadunek może wpływać odwrotnie na kolejność ustawiania, kolejność ta jest tam równie edytowalna jak w samym obiekcie.

Idealną, ergonomiczną kontrolę kolejności ustawiania zapewnia funkcja Prezentuj kolejność ustawiania. Przebieg ustawiania jest przedstawiany w filmie. Film można zatrzymać i odtwarzać krokowo lub sekcjami. Aktualnie ustawiony komponent ładunkowy jest podświetlany zarówno w obiekcie, jak i na pojeździe (pozycja załadunku). W ten sposób można wizualnie kontrolować, czy w danym momencie możliwe jest zarówno rozładunek, jak i montaż.

Wynikiem jest lista kolejności ustawiania, która może być wygenerowana jako czysty plik tekstowy lub CSV albo przez specjalne przekazanie do Excela. Z regulowaną ilością informacji wymienione są sekcje i poszczególne komponenty ładunkowe zgodnie z kolejnością ustawiania. W pozycji załadunku mogą być dodatkowo podane pojazd, pomoc załadunkowa i poziom załadunku.

Jako nowoczesny rezultat do użycia przy załadunku i na budowie kolejność ustawiania jest również eksportowana do 3D Web-Viewer (moduł wymagany). Na dowolnym tablecie można wtedy pokazać pozycję komponentu ładunkowego na pojeździe oraz w budynku. Komponent ładunkowy można graficznie kliknąć lub wyszukać. Do wyszukiwania możliwe jest bezpośrednie wprowadzenie np. numeru kolejnego lub zeskanowanie kodu QR znajdującego się na rzeczywistym komponencie ładunkowym. Wreszcie w 3D Web-Viewer można odtworzyć przebieg ustawiania jako film i w ten sposób przekazać go wykonawcom.

Planowanie załadunku (moduł opcjonalny)

Aby dalej przetwarzać plac budowy z pojazdami do zaawansowanych wizualizacji, pozycję załadunku można teraz także wyeksportować z "1-05-03 Eksport wizualizacji" (moduł opcjonalny) w formatach fbx, gltf lub obj.

Chmura punktów w systemie (moduł opcjonalny)

Jeśli planują Państwo na istniejącym obiekcie, zaimportujcie istniejący stan do planowania. Dla rozbudowy lub remontu istniejących budynków najpierw należy zarejestrować stan istniejący. Najbardziej kompleksową metodą jest skan laserowy, przy którym budynek jest skanowany i rejestruje się miliony punktów pomiarowych: tzw. chmurę punktów. Tę chmurę punktów można teraz bezpośrednio wczytać do Dietrich's jako obiekt budowlany. Kolejne planowanie i konstrukcja mogą wówczas orientować się na tym odzwierciedleniu rzeczywistości.

Aby to umożliwić, często wielogigabitową chmurę punktów trzeba zredukować tak, aby można ją było przetwarzać na zwykłym komputerze. W tym celu oferujemy szczególnie metody filtracji, wygodne wyrównywanie i wycinanie obszarów (tzw. Clip Box). Tak przygotowane części chmury punktów można zapisać jako scenę i szybko wczytywać w dowolnym momencie. Praktycznie dowolnie duże chmury punktów można płynnie przetwarzać poprzez podział na te sceny.

Przetwarzane są chmury punktów w powszechnym formacie E57; każdy producent skanerów laserowych udostępnia to przez swoje oprogramowanie, nie potrzebują Państwo formatu specjalnego. Dzięki temu są Państwo wolni w wyborze własnego skanera lub mogą przejąć chmury punktów od usługodawców, jeśli nie korzystają Państwo z własnego skanera.

Rzeczywistą pracę z chmurą punktów oferują następne funkcje:

• Punkty chmury punktów można wybierać jako punkty 3D. Są one wtedy używane bezpośrednio jako odniesienie do wpisów i pozycjonowania lub do wyznaczania odległości.

• W płaszczyznach roboczych chmury punktów mają własną Clip Box, dzięki której chmurę punktów można dalej zredukować do odpowiedniej sytuacji. Zwiększa to przejrzystość i zapobiega wybieraniu nieprawidłowych punktów.

• Na podstawie ich Clip Box w płaszczyznach roboczych generowane są ortofotomapy. Umożliwiają one wygodne wprowadzanie elementów rysunku: linii, okręgów, ale także wymiarów. Szczególnie wprowadzanie linii wspomaga przybliżanie chmury punktów dla CAD.

• Dla kondygnacji udostępniany jest również ustalony obszar z chmury punktów jako ortofotomapa. To optymalna baza do wprowadzania ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi.

Plany, program planów

Program planów ogólnie

W programie planu znajdują się zwykłe okna dialogowe do otwierania planów, tworzenia nowych planów, usuwania planów oraz zapisu z nowym numerem planu. Te okna dialogowe były przestarzałe i zbyt małe, aby przejrzyście wyświetlać lawinę planów w projekcie. Z tego powodu zostały całkowicie napisane na nowo i oferują teraz następujące możliwości:

• Okno dialogowe jest teraz dynamiczne i jego rozmiar można zmieniać.

  • Dzięki temu drzewo jest dłuższe i bardziej przejrzyste.

  • Podgląd jest większy.

• Zamiast na liście plany są wyświetlane w strukturze drzewa.

• W drzewie wyświetlane są wszystkie główne kategorie i kategorie, które przypisano im podczas tworzenia.

• Przed numerem planu można pokazać numer powiązanej pozycji obiektu, jeśli plan został przypisany do pozycji obiektu. Dzięki temu drzewo wygląda tak, jak to dobrze znamy z zarządzania projektem.

Ponieważ „lista” planów i tak może być bardzo długa, istnieją różne możliwości filtrowania, aby szybciej znaleźć poszukiwany plan:

• W rozwijanej liście można wybrać,

  • czy mają być wyświetlane wszystkie plany,

  • czy tylko te należące do wybranej pozycji obiektu,

  • czy tylko plany, które nie należą do żadnej pozycji obiektu.

W polu można wpisać dowolny tekst, po którym program przeszuka informacje o planie. Można użyć gwiazdki (*) jako symbolu wieloznacznego. W ten sposób wpisując „*Wand” (bez cudzysłowów) będą wyświetlane tylko plany, w których w informacjach o planie występuje słowo „Wand”.

Rozszerzone numery planów, nazwy plików planów

Numery planów, czyli nazwy plików planów, mogą teraz mieć dowolną długość. Dzięki temu można lepiej rozpoznać zawartość bezpośrednio po numerze planu. Na przykład wszystkie plany ścian mogą zaczynać się od „Wandplan_”.

Tę nazwę można ustawić w ustawieniach składowania planów i jest ona teraz również zapisywana z ustawieniami. Aby wygenerować kilka planów tego samego typu, do nazwy można dodać licznik.

• Licznik może mieć 1-, 2-, 3- lub 4-cyfrowy format. Numeracja zawsze zaczyna się od 1 (01, 001, 0001). Jeśli istnieje tylko stały numer planu, można pracować bez licznika.

• Ponieważ nazwa planu jest zapisana w ustawieniu, przy kolejnym składowaniu planu ponownie proponowana jest ta sama nazwa. Dzięki licznikowi zostanie wtedy wygenerowanych kilka planów. Przykład nazwy planu „Wandplan_” z 2-cyfrowym licznikiem:

  • System najpierw wyszukuje wszystkie istniejące plany zaczynające się od „Wandplan_” a następnie mające jeszcze 2 cyfry. Z tej grupy brany jest plan z najwyższym numerem i proponowany jest następny numer.

  • Jeśli jeszcze nie ma takiego planu, jako następny zostanie utworzony „Wandplan_01”.

  • Jeśli plan z najwyższym numerem to „Wandplan_43”, jako następny utworzy się „Wandplan_44”.

  • Jeśli plan z najwyższym numerem to „Wandplan_99”, jako następny utworzy się „Wandplan_100”. W tym miejscu automatycznie zwiększy się do 3 pozycji. Również wtedy sprawdzane jest, czy taki plan już istnieje.

• Jeśli plan ma być utworzony pod stałą nazwą, ustawia się licznik na „Bez licznika”. Dotyczy to także sytuacji, gdy nazwa planu kończy się cyfrą, np. „Wand100”. Wówczas wprowadza się jako nazwę „Wand100”.

Przydatne jest również to, że pliki PDF wygenerowane z planów otrzymują tę samą nazwę pliku, ponieważ pozostaje rozpoznawalne, z jakiego planu zostały wygenerowane.

Plan rzutu

Dotychczas w przekroju kondygnacyjnym były zawsze wyświetlane tylko elementy należące do danej kondygnacji. Teraz obok listy kondygnacji znajduje się nowa rozwijana lista, w której można wybrać jedną z następujących opcji:

• Tylko aktualna kondygnacja: Ta opcja generuje takie samo przedstawienie jak dotychczas; wyświetlane są tylko elementy należące do wybranej kondygnacji.

• Wszystkie elementy: Przy tej opcji w przekroju kondygnacyjnym wyświetlane są wszystkie elementy, które znajdują się w ustawionej wysokości w budynku. Nie ma przy tym znaczenia, do jakiego elementu budowlanego (dach, ściana, strop) należy element.

W rzucie wprowadzono wymiarowanie elementów. Dzięki temu można kontrolować szerokości elementów i stworzyć plan montażu elementów.

• To wymiarowanie mierzy wszystkie styki elementów danej ściany.

• Wymiarowanie elementów można włączać oddzielnie dla ścian zewnętrznych i wewnętrznych.

• Również oddzielnie dla ścian zewnętrznych i wewnętrznych można określić warstwy, które mają być uwzględnione na początku i końcu łańcucha wymiarowego. Dzięki temu można ustawić, że łańcuch wymiarowy nie zaczyna się na końcu korpusu ściany, lecz na określonej warstwie.

Interfejsy ogólnie

Interfejsy ogólnie

Zewnętrzne urządzenia wejściowe (moduły opcjonalne)

Wprowadzanie przez zewnętrzne urządzenia wejściowe można teraz stosować również przy aktywnej płaszczyźnie roboczej:

• Dla funkcji 3D zachowywana jest globalna pozycja 3D wpisów. Jeśli np. przy pomocy linii 3D (4-3-1) rejestruje się krawędź budynku, jest to niezależne od tego, która płaszczyzna robocza jest obecnie aktywna.

• Płaszczyzna robocza może być użyta, aby przenieść wpisy na określoną płaszczyznę. Dotyczy to wszystkich funkcji dostosowanych do płaszczyzn roboczych:

  • Tworzenie elementów w podmenu 2 Edytuj - 1 Przekroje stałe funkcje 4 Pręt wzdłuż X do 9 Płyta.

  • Funkcje dla elementów płaskich, ogólnie te z podmenu 02 Rysowanie do 06 Teksty.

Zewnętrzne urządzenia wejściowe: analiza chmur punktów z laserowych skanerów, połączenie z As-Built Modeler (moduł opcjonalny)

Dopasowanie układów współrzędnych: Przy wykorzystaniu danych pomiarowych z chmury punktów konieczne jest dopasowanie systemów współrzędnych. Najlepiej transformuje się dowolny system współrzędnych chmury punktów do systemu współrzędnych projektu. Dzięki temu wszystkie dalsze wyniki z As-Built Modeler mogą być łatwiej przejęte. Zwłaszcza eksporte z Dietrich's (np. wizualizacja jako obj) można bezpośrednio wczytać w As-Built Modeler i będą pasować bez kosztownych transformacji.

Nowy dialog pozwala na wygodne wyznaczenie wartości transformacji za pomocą 2 metod:

Metoda 1: 2 znane punkty docelowe w chmurze punktów:

• W chmurze punktów zostały zarejestrowane 2 punkty docelowe (punkty stałe). Ich pozycja w obiekcie jest znana.

• Po kolei wybierane są 2 punkty w obiekcie, a następnie 2 punkty docelowe lub punkty stałe w chmurze punktów.

Metoda 2: dopasowanie chmury punktów przy użyciu dowolnych punktów:

• Dopasowanie za pomocą dowolnych punktów przebiega krok po kroku.

• Poprzez pobranie 2 punktów określa się rotację wokół Z (ukierunkowanie osi X).

• Dla przesunięcia w X i Y wybierany jest punkt referencyjny w obiekcie, a następnie w chmurze punktów oddzielnie po jednym punkcie dla X i Y. Dzięki temu można dla poszczególnych kierunków wybrać punkty po najbardziej odpowiedniej stronie elewacji. Szczególnie pomocne, ponieważ narożnik budynku praktycznie nigdy nie istnieje jako punkt do pobrania lub ze względu na kształt budynku nie ma narożnika w odpowiednim miejscu, np. przy budynku w kształcie L.

• Na koniec dla odniesienia wysokości wybiera się również punkt referencyjny w obiekcie i dowolny punkt w chmurze punktów. Może on np. znajdować się na gotowej podłodze wewnątrz budynku.

Jako wynik obu metod wartości transformacji są wyświetlane w dialogu. Aby wprowadzić je do dialogu Transformacji As-Built Modelera można je skopiować i wkleić (Copy & Paste). Wartości te są zapisywane w obiekcie i mogą być później ponownie wyświetlone za pomocą funkcji „transformacja zapisana w obiekcie budowlanym".

Import ortofot z As-Built Modeler (wymóg: moduł połączenia z As-Built Modeler):

As-Built Modeler eksportuje ortofotomapy z dodatkowymi informacjami o pozycji i orientacji tych ortofot. Specjalna funkcja importu 1-04-4 Orthofotos wykorzystuje te informacje i ortofotomapy są automatycznie wstawiane w odpowiednim rozmiarze i orientacji na odpowiedniej pozycji. Dzięki temu doskonale nadają się do kontroli i jako orientacja przy dalszych wpisach.

• Wymagane jest, aby chmura punktów w As-Built Modeler została wyrównana względem obiektu budowlanego.

• Oferowane są tylko ortofotomapy z As-Built Modeler, do których istnieją odpowiadające pliki z dodatkowymi informacjami.

• Najpierw dla ortofot tworzona jest płaszczyzna robocza w odpowiedniej orientacji i pozycji.

  • Dla płaszczyzny roboczej można nadać nazwę. Najpierw proponowana jest nazwa ortofota.

• Następnie ortofoto w odpowiednich wymiarach jest importowane na odpowiednie miejsce w tej płaszczyźnie roboczej. Ortofota znajduje się zatem globalnie we właściwym miejscu.

Import - budynek - IFC i IFC-Premium (moduły opcjonalne)

Praca z IFC została znacząco rozszerzona. Poniżej wymieniono kilka punktów orientacyjnych dotyczących zastosowania. Opis całego systemu jest podsumowany w specjalnym podręczniku: katalog instalacyjny programu \documents\ger\IFC_*.*. Ten podręcznik wyjaśnia oprócz wpisów w dialogach przede wszystkim podstawowe powiązania i techniki stosowane tutaj.

Obiekty powierzchniowe w imporcie IFC, imporcie SAT

W imporcie IFC i imporcie SAT są teraz także tworzone obiekty powierzchniowe; więcej informacji o obiektach powierzchniowych znajdą Państwo w ogólnym wykazie funkcji aktualizacji. Obiekty powierzchniowe powstają w 2 sytuacjach:

• Już w źródle elementy są zdefiniowane opisem powierzchni (np. surface, open shell). W związku z tym są importowane jako obiekty powierzchniowe.

• W źródle elementy są opisane jako bryły objętościowe, ale opis geometrii jest nieprawidłowy i nie można go zaimportować jako zamkniętej bryły objętościowej. Dla tych elementów tworzymy jako geometrię zastępczą obiekt powierzchniowy z możliwie wieloma powierzchniami i w razie potrzeby liniami dla krawędzi. Zob. także rozdział "niekompletny import elementów".

Import obiektów powierzchniowych zachowuje się zasadniczo tak jak import pozostałych elementów:

• Numery identyfikacyjne opierają się na przypisaniu numerów identyfikacyjnych.

  • Rozpoznawanie obróbek maszynowych nie jest możliwe dla obiektów powierzchniowych.

• Przyporządkowanie do kondygnacji i elementów budynku odbywa się tak jak w przypadku elementów z bryłami objętościowymi.

Obiekty powierzchniowe jako geometria zastępcza dla uszkodzonych brył:

• Te obiekty powierzchniowe jako geometria zastępcza znajdują się w grupie MOS -16. Dzięki temu można je bezpośrednio przełączać w przełącznikach widoku.

• Obiekty powierzchniowe jako geometria zastępcza otrzymują również Wolne MOS. Jego nazwa składa się z terminu "(Uszkodzone bryły)" i żądanego numeru identyfikacyjnego, np.: "(Uszkodzone bryły) OSB".

Import IFC, import SAT: Niekompletne elementy, pliki dziennika w imporcie IFC

Dość często elementy w pliku IFC lub SAT są opisane jako bryły objętościowe, ale opis geometrii jest błędny lub z innych powodów nie można go zaimportować jako zamkniętej bryły objętościowej. Aby wykluczyć błędy w procesie BIM, te sytuacje muszą być wykryte i obsłużone. Funkcja importu oferuje silne wsparcie dla wykrywania i dalszej obróbki takich elementów.

Podczas importu wpisy IFC lub SAT dla elementów przechodzą następujące kroki:

• Różne mechanizmy naprawcze próbują naprawić geometrię i utworzyć poprawną bryłę objętościową.

• Jeśli mechanizmy naprawcze zawiodą, generujemy jako geometrię zastępczą obiekt powierzchniowy z możliwie wieloma powierzchniami. Dla powierzchni, które nie mogą zostać utworzone, program generuje linie 3D dla krawędzi.

  • Szczegółowe informacje o obiektach powierzchniowych znajdują się w ogólnym wykazie funkcji aktualizacji.

  • Obiekty powierzchniowe mają duże zalety:

• Wizualizacja z zamkniętymi powierzchniami jest znacznie czytelniejsza niż czysto liniowa reprezentacja.

• Dla każdego wpisu IFC lub SAT istnieje obiekt powierzchniowy, który można indywidualnie włączać do widoku i dalej przetwarzać.

  • Te obiekty powierzchniowe jako geometria zastępcza znajdują się w grupie MOS -16. Dzięki temu można je bezpośrednio przełączać w przełącznikach widoku.

  • Obiekty powierzchniowe jako geometria zastępcza otrzymują również Wolne MOS. Jego nazwa składa się z terminu "(Uszkodzone bryły)" i żądanego numeru identyfikacyjnego, np.: "(Uszkodzone bryły) OSB".

  • Dotychczas tworzona pomocnicza geometria na odpowiednich warstwach nie jest już tworzona.

• ▪ Element surowy: Dla elementów o danym numerze identyfikacyjnym należy określić obróbki maszynowe. Jeśli dla takiego elementu musiała zostać utworzona reprezentacja zastępcza, generujemy dodatkowo element z bryłą objętościową zgodnie z jego wymiarami, czyli element surowy. Może on służyć jako baza na przykład do wytworzenia obróbek maszynowych na podstawie reprezentacji zastępczych.

  • Przy zapisie list i planów należy pamiętać, że teraz istnieją dwa elementy dla jednego elementu: obiekt powierzchniowy i element surowy.

Plik dziennika dla importu IFC:

• Jeśli elementy mogły zostać zaimportowane tylko z reprezentacją zastępczą lub w ogóle nie mogły zostać zaimportowane, system generuje plik dziennika:

  • Plik jest tworzony w katalogu pliku źródłowego. Nazwa pliku składa się z nazwy pliku IFC + numeru projektu + numeru pozycji + daty.

  • W pliku znajduje się blok dla wpisów IFC, dla których została wygenerowana geometria zastępcza.

  • W pliku znajduje się blok dla wpisów IFC, które nie mogły zostać zaimportowane.

  • Dla każdego dotkniętego wpisu IFC zapisywany jest jeden wiersz. Zawiera on: kondygnacja IFC / jednostka IFC / nazwa IFC / Oid IFC / Guid IFC. Dane są oddzielone tabulatorami, tak aby można je było czytelnie wyświetlić w edytorze lub w Excelu.

• Wykaz z pliku dziennika jest bardzo przydatny do wyszukiwania dotkniętych wpisów IFC w przeglądarce FZK:

  • Wykaz zaczynający się od kondygnacji/jednostki IFC i nazwy IFC pozwala szybko ocenić, czy dany element jest istotny. Jeśli na przykład chodzi o mebel (IfcFurnishingElement), zwykle nie jest on potrzebny do konstrukcji drewnianej.

  • Za pomocą pozycji menu Zapytania / Informacje o elemencie / Informacje o elemencie otwórz tabelę z wpisami IFC. Pozycja menu w angielskiej wersji: Query / Entity Information / Entity Information.

  • W tabeli w odpowiednich kolumnach znajdują się wpisy, które są również wymienione w pliku dziennika. Klikając nagłówek kolumny sortuje się dane według tej kolumny i można łatwo znaleźć żądany wpis. Najlepiej do tego nadaje się IFC Oid przeznaczony.

  • Podwójne kliknięcie w wiersz poszukiwanego wpisu spowoduje zaznaczenie elementu w drzewie elementów i w grafice. Wówczas można zbadać sytuację.

Plik dziennika dla importu SAT:

• Jeśli elementy mogły zostać zaimportowane tylko z reprezentacją zastępczą lub w ogóle nie mogły zostać zaimportowane, system generuje plik dziennika:

  • Plik jest tworzony w katalogu pliku źródłowego. Nazwa pliku składa się z nazwy pliku SAT + numeru projektu + numeru pozycji + daty.

  • W pliku znajduje się blok dla wpisów SAT, dla których została wygenerowana geometria zastępcza.

  • W pliku znajduje się blok dla wpisów SAT, które nie mogły zostać zaimportowane.

  • Dla każdego dotkniętego wpisu SAT zapisywany jest jeden wiersz. Zawiera on licznik wpisu SAT w pliku SAT.

Import IFC: Elementy budynku bez opisu geometrii

Częściowo w plikach IFC znajdują się elementy budynku (ściany, stropy, połacie dachowe) bez opisu geometrii. Elementy budynku nie mogą być utworzone bez geometrii. Tworzymy wtedy jedynie struktury dla kondygnacji lub dachu jako całości. Pojedyncze elementy zostaną przypisane do kondygnacji lub dachu.

• Elementy budynku bez geometrii są wymienione w pliku dziennika:

  • W pliku znajduje się blok dla wpisów IFC dotyczących elementów budynku bez geometrii.

  • Więcej informacji o pliku znajdą Państwo w rozdziale „Import IFC: Niekompletne elementy, pliki dziennika w imporcie IFC”.

Eksport - budynek - 3D Web-Viewer (moduł opcjonalny)

Usługa D-Cloud dla przeglądarki 3D Web-Viewer (tylko z aktualną opieką serwisową):

Pliki HTML przeglądarki 3D Web-Viewer wspierają komunikację z inwestorami i partnerami współpracy; są też używane wewnątrz własnego zespołu. Ze względu na środki bezpieczeństwa w internecie istnieją jednak ograniczenia: wiele programów blokuje e-maile, jeśli załączone są pliki html. Na urządzeniach Apple, zwłaszcza iPhone'ach, plik html nie może być uruchomiony lokalnie.

Dietrich's oferuje teraz rozwiązanie tego problemu za pomocą usługi D-Cloud: można przesłać pliki html przeglądarki 3D Web-Viewer do zarezerwowanego dla Państwa obszaru D-Cloud, czyli opublikować plik. Obowiązują przy tym następujące warunki:

• Państwa licencja posiada moduł 3D Web-Viewer oraz aktualnie obowiązującą opiekę serwisową. Funkcja nie jest dostępna w licencji, jeśli opieka serwisowa licencji wygasła.

• Usługa D-Cloud może być używana tylko dla plików wygenerowanych od wersji V22.01. Pliki html z wcześniejszych wersji nie mogą być publikowane w D-Cloud.

• Usługa D-Cloud i związana z nią przestrzeń dyskowa w chmurze są udostępniane bezpłatnie przy ważnej opiece serwisowej. Ta przestrzeń została utworzona wyłącznie do szybkiej wymiany plików; pliki nie są tam archiwizowane.

• Pliki są przechowywane w D-Cloud maksymalnie przez 30 dni. Ponadto dla każdej licencji przechowywanych jest maksymalnie 20 plików. Jeśli opublikują Państwo więcej niż 20 plików, najstarsze pliki będą usuwane i nie będą już dostępne przez link.

Publikowanie w D-Cloud jest bardzo proste:

• W obiekcie budowlanym wywołują Państwo eksport dla 3D Web-Viewer przez 1-05-04:

  • Ustawienia i wprowadzenie nazwy pliku odbywają się jak dotychczas.

  • Przez przycisk "opublikuj w D-Cloud" jednym kliknięciem tworzą Państwo lokalny plik i publikują go poprzez przesłanie do D-Cloud.

  • Program następnie generuje link, który można przekazać odbiorcy pliku, np. wysłać mailem. Można go zaznaczyć i skopiować do schowka za pomocą Ctrl+C. Albo wygodnie skorzystać z przycisku pod linkiem.

  • Za pomocą "Otwórz link w przeglądarce" kończą Państwo funkcję i otwierają opublikowany plik w swojej przeglądarce. W ten sposób można od razu sprawdzić, czy wszystko zostało prawidłowo przesłane. Jeśli chcą Państwo tylko zakończyć funkcję, użyjcie przycisku Koniec.

• Pliki już wygenerowane mogą być opublikowane w D-Cloud także później:

  • W zarządzaniu projektem wywołują Państwo menu kontekstowe pliku html prawym przyciskiem myszy. Tam uruchamiają Państwo funkcję "opublikuj w D-Cloud". Wszystko inne działa tak samo jak opisano powyżej dla funkcji w obiekcie budowlanym.

Odbiorca pliku może także pobrać go do trwałego przechowywania. Gdy plik jest otwarty w przeglądarce, istnieją następujące możliwości:

• W przeglądarce wywołać odpowiednią funkcję z menu. Np. w Firefox funkcja ta to "Plik - Zapisz stronę jako".

  • Można również wywołać tę funkcję prawym przyciskiem myszy w menu kontekstowym. Należy pamiętać, że w obszarze graficznym prawy przycisk myszy ma inną funkcję. Dlatego menu kontekstowe można wywołać tylko, gdy kursor myszy znajduje się w górnym pasku z ikonami i logo Dietrich's.

DICAM - Import - SAT (moduł opcjonalny)

Obiekty powierzchniowe w imporcie SAT

Import SAT: Niekompletne elementy, pliki dziennika

zobacz odpowiednie rozdziały w rozdziale Import - Budynek - IFC i IFC-Premium

Dla importu dużych plików SAT wprowadzono różne optymalizacje:

• Podgląd używa tylko ograniczonej liczby linii, potem wyświetlany jest komunikat i nie rysuje się dalej. W ten sposób czas budowy podglądu jest ograniczony.

• Podczas importu wyświetlany jest pasek postępu; można rozpoznać, że proces importu nadal trwa.

• Czas importu został skrócony, ponieważ do niektórych kroków zastosowano wielowątkowość. W tym celu wykorzystywanych jest jednocześnie kilka rdzeni CPU.

DICAM - Import - STP, IGES (moduł opcjonalny)

Komunikacja z innymi uczestnikami projektu nadal opiera się na różnych interfejsach. W konstrukcjach stalowych interfejsy STEP i IGES są bardzo rozpowszechnione. Dzięki nowemu interfejsowi importu przejmują Państwo konstrukcje stalowe do swojego planu. Mogą one być uwzględnione przy dalszych wprowadzaniach lub dalej przetwarzane. Ten format danych jest również wykorzystywany do wymiany danych dla instalacji technicznych (TGA).

• Podczas importu do sterowania można używać tylko kolorów elementów (podobnie jak w SAT):

  • Kolory są rozbijane na wartości RGB. Wszystkie kolory elementów obecne w pliku importu są wymienione. Dodatkowo wymienione są kolory zapisane w ustawieniach.

  • W kolumnie E można sterować, czy elementy o tym kolorze mają być importowane.

  • Jeśli pole wyboru w kolumnie M jest zaznaczone, kształty elementów są interpretowane i próbuje się zastąpić formę obróbkami maszynowymi.

  • W ostatniej kolumnie można wprowadzić żądany numer identyfikacyjny dla tych elementów.

  • Jeśli w pliku pojawią się kolory, które nie zostały jeszcze uwzględnione w bieżących ustawieniach, sterowanie dla tych "pozostałych kolorów" używane jest w wierszu pod tabelą. Jest ono także stosowane, gdy elementy nie mają definicji koloru.

DICAM - Export - STP, IGES (moduł opcjonalny)

Komunikacja z innymi uczestnikami projektu nadal opiera się na różnych interfejsach. W konstrukcjach stalowych interfejsy STEP i IGES są bardzo rozpowszechnione. Dzięki interfejsowi eksportu przekazują Państwo części stalowe do produkcji swoim partnerom projektowym. Tam konstrukcja jest przejmowana do odpowiednich programów do konstrukcji metalowych i przygotowywana dla sterowanych maszyn. W szczególności otwory są eksportowane w taki sposób, że w systemie docelowym mogą być od razu rozpoznane jako takie.

Maszyna

Postprocesor

Ogólnie

Coraz więcej użytkowników ma więcej niż jedną maszynę i musi więc zmieniać maszynę do przekazania. Dla każdej maszyny należy wybrać ustawienie. Po zmianie maszyny należy więc również wybrać inne ustawienie. W takiej sytuacji program zapamiętuje teraz ostatnio używane ustawienie dla danej maszyny i automatycznie przełącza ustawienie przy zmianie maszyny.

Cambium / BTL10

Wbudowaliśmy system dla atrybutów niestandardowych w przekazach maszynowych, który pracuje w kombinacji z wolnymi tekstami i zmiennymi. Dla każdego atrybutu można z obszernej listy zmiennych wybrać żądane ustawienie. Należą do nich następujące grupy zmiennych:

• Wszystkie zdefiniowane przez użytkownika zmienne aplikacyjne z projektu (definicja w zarządzaniu projektem)

• Wszystkie zdefiniowane przez użytkownika zmienne aplikacyjne z bieżącej pozycji.

• Wszystkie zmienne systemowe związane z elementami budynku, elementami i pakietami.

• Wszystkie zmienne systemowe związane z pojedynczym elementem (np. wymiary, numer porządkowy, typ pręta, grupa itp.).

W zależności od maszyny można w ten sposób przekazać różnie rozbudowane atrybuty użytkownika, w zależności od tego, co dana pojedyncza integracja umożliwia:

• Cambium, element: Tutaj można przekazać wartości dla pięciu atrybutów użytkownika na element. Tym atrybutom użytkownika nie można przypisać nazwy pola; są one definiowane w samym Cambium.

• BTL10, BTLx, element: Tutaj można zdefiniować sześć atrybutów użytkownika na element. Każdy atrybut użytkownika składa się z dowolnie definiowanej nazwy i wartości atrybutu.

• BTL10, BTLx, projekt: Dla BTL i BTLx można również zdefiniować atrybuty użytkownika dla całego projektu (samego pliku BTL). Tutaj również można zdefiniować sześć atrybutów, składających się z nazwy i wartości atrybutu.

Kontur Cambium / płyty BTL

Dotychczas opcja 'minimalna szerokość wnęki' była uwzględniana tylko wtedy, gdy wnęki były przekazywane jako kontur. Teraz działa to także, gdy używa się opcji 'wykrawanie'.

• Wnęki mniejsze niż wpisana wartość są wtedy przekazywane jako wykrawanie.

• Wnęki większe lub równe wpisanej wartości pozostają w obrysie i są przekazywane jako linie obrysu.

Zapis dla postprocesora Ściana i Płyta

Przy zapisie ścian, elementów stropów lub dachów od dłuższego czasu istnieje opcjonalna możliwość ponownego wygenerowania konturów warstw. Do tego używana jest geometria płyt i na jej zewnętrznym obrysie oraz ewentualnie wewnętrznych otworach tworzy się nowy kontur warstwy. Do tej analizy dodano nową opcję.

W oknie dialogowym zapisu znajduje się nowe pole 'minimalna szerokość wnęki'. W zależności od wprowadzonej wartości otrzymuje się następujący rezultat:

• Wnęka w płycie jest większa niż wprowadzona wartość: Wówczas wnęka pozostaje w zewnętrznym konturze warstwy, jak to było dotychczas.

• Wnęka w płycie jest mniejsza niż wprowadzona wartość: Wnęka jest usuwana z zewnętrznego konturu warstwy. Zewnętrzny kontur warstwy "omija" właściwą wnękę. Wnęka jest zapisywana jako własny, wewnętrzny kontur warstwy dla postprocesora.

Postprocessor Ściana i Płyta -- Weinmann / maszyny BTL

Jeśli chce się ciąć grube płyty, ale linia cięcia jest bardzo krótka i dodatkowo ustawiona jako podcinająca, może się zdarzyć, że maszyna tej linii nie przetnie. Wynika to z tego, że z powodu średnicy tarczy piła nie jest w stanie w pełni przebić płyty bez cięcia poza krótką linię. Przydatne może być nacięcie płyty, aby łatwiej ją potem ręcznie wyjąć. W tym celu cięcie piłą musi być przekazane do maszyny o mniejszej głębokości. Dlatego w oknie dialogowym 'Ustawienia -- Inne' dodaliśmy możliwość wprowadzenia średnicy tarczy. Ma to następujący efekt:

• Średnica = 0.000: Przekazanie odbywa się jak dotychczas, głębokość cięcia odpowiada grubości płyty, niezależnie od długości cięcia.

• Średnica > 0.000: Program automatycznie oblicza dla każdego cięcia odpowiednią głębokość, która jest jeszcze możliwa przy danej średnicy tarczy i długości cięcia, i przekazuje ją do maszyny. Ma to znaczenie tylko przy krótkich liniach, długie cięcia nie mają problemów ze średnicą tarczy.

Dla rzędów gwoździ zawsze można ustawić odległość od krawędzi prętów oraz osobną odległość od krawędzi płyt. Odległość od krawędzi pręta była również używana jako odległość od końców pręta. Teraz można wprowadzić osobną odległość od końców pręta, aby utrzymać większy odstęp i uniknąć wyrwania pręta.

W ustawieniach gwoździ zawsze wybiera się numer warstwy, która ma być przybita. Jeśli na przykład płyta z warstwy 6 ma być przybita do słupów warstwy 0, wybiera się warstwę 6. Tak robi się to nadal. Z warstwy 6 program automatycznie szukał potem "odpowiedniej" warstwy i w niej pasujących elementów. Jeśli płyty mają być przybijane do prętów, program automatycznie szukał najbliższej warstwy z prętem i brał wtedy wszystkie pręty w tej warstwie. Ta możliwość nadal istnieje i jest automatycznie wybierana w nowej liście rozwijanej, dopóki nie wybierze się czegoś innego. Opcja ta nosi nazwę 'automatyczne wyszukiwanie'. Czasami jednak zdarzają się sytuacje, w których automatyczne wyszukiwanie prowadzi do niepożądanego rezultatu. Jeśli na przykład znowu ma być przybita płyta z warstwy 6 do słupków warstwy 0, ale w warstwie 3 jest pojedynczy pręt, program wziąłby pręt z warstwy 3 i nie szukałby dalej. Dlatego teraz można alternatywnie do automatycznego wyszukiwania ustawić stałą warstwę, w której program ma szukać elementów. W naszym przykładzie ustawilibyśmy warstwę 0.

Powierzchnie blokujące mogą powstać z różnych powodów:

• To są automatyczne powierzchnie blokujące przy cięciach wokół warstw.

• Automatyczne powierzchnie blokujące przy obróbkach.

• Ręczne powierzchnie blokujące tworzone za pomocą specjalnie wprowadzonych elementów.

Te ręczne powierzchnie blokujące były dotąd tworzone nie tylko w warstwie, w której element został wprowadzony. Tworzone były także powierzchnie blokujące we wszystkich pozostałych warstwach powyżej. To mogło prowadzić do niepożądanych powierzchni blokujących w zewnętrznych warstwach. Dlatego ten proces kopiowania nie jest teraz wykonywany automatycznie, lecz używana jest długość gwoździa z ustawień gwoździ do sprawdzenia:

• Jeśli istnieje element powierzchni blokującej, to we wszystkich warstwach zostanie utworzona powierzchnia blokująca, która jest przecięta przez ten element. W zależności od grubości warstw i grubości elementu może to dotyczyć również kilku warstw.

• Program zna pozycję głębokości wszystkich istniejących powierzchni blokujących oraz długość gwoździ.

• Po wygenerowaniu rzędów gwoździ sprawdzane jest, czy gwóźdź wnika w powierzchnię blokującą. Jeśli tak, gwóźdź jest usuwany.

• W tym procesie może się zdarzyć, że gwóźdź zostanie usunięty z powodu powierzchni blokującej. W warstwie z gwoździem sama nie ma powierzchni blokującej; znajduje się ona w innej warstwie.

Należy więc w ustawieniach gwoździ wprowadzić odpowiednią długość gwoździ.

Maszyny specjalne

Przekaz danych dla natrysku izolacji (moduł opcjonalny)

Zapis generuje pliki dla stacji natryskowych ze sterowaniem firmy A&L Electric Systems GmbH. Funkcja jest dostępna dla ścian, stropów, połaci dachowych i ich elementów.

Do wygenerowania plików przekazywanych można określić:

• Grupy do zapisu.

• Urządzenie natryskowe wymaga zamkniętych pól. Otwory o średnicy poniżej ustawialnej średnicy minimalnej są odejmowane od elementów.

• Warstwa dla przekazania w kierunku widocznym lub przeciwko kierunkowi widzenia.

• Rozpoznawanie materiału poprzez numer identyfikacyjny lub nazwę. Wskazanie materiału dla nazwy pliku.

• Folder docelowy: folder projektu, stały katalog lub oba.

Dalsze informacje w dokumentacji: AblageEinblasdämmung_Anwendungshinweise.

Nesting (moduły opcjonalne)

Po nestingu surowe płyty można skrócić do potrzebnego wymiaru surowego. W ten sposób można zamówić lub wyprodukować odpowiednio dopasowane płyty surowe. W produkcji jednak istnieją minimalne długości: dlatego dla skrócenia można ustawić pozostającą minimalną długość. Ponadto płyty surowe często można produkować tylko w stopniowanych długościach, np. w krokach co 10 cm. To także można teraz ustawić jako zaokrąglenie: jeśli podana zostanie wartość 0,100 m, potrzebna długość surowa zostanie zaokrąglona w górę do najbliższych pełnych 10 cm. Obie wartości można ustawić w zarządzaniu płytami surowymi; dla każdego numeru identyfikacyjnego można zdefiniować oddzielne wartości.

Program danych budowlanych

Listy materiałowe

W listach materiałowych wprowadzono dostosowania i dostępne są teraz dodatkowe wartości. Oprócz bezpośredniego użycia na liście materiałowej rozszerzyło to także możliwości przetwarzania w dalszych systemach (systemy ERP).

• Pakiet i element są teraz rozdzielone na 2 kolumny. Pojedyncze elementy mogą należeć zarówno do pakietu, jak i do elementu.

• Grupa MOS została dodana jako oddzielna kolumna.

• Dla numeru identyfikacyjnego i numeru zamówienia w katalogu elementów znajduje się teraz także zewnętrzne odniesienie. Tam przechowywany jest trzeci numer, który służy szczególnie jako odniesienie w systemie ERP. Zewnętrzne odniesienie jest wpisywane przy tworzeniu listy materiałowej i jest dostępne jako oddzielna kolumna.

• Struktura budynku jest teraz oferowana oprócz zebranej formy także jako oddzielne kolumny: kondygnacja, numer, element budynku, numer. Dzięki temu informacje te mogą być lepiej przetwarzane przy przekazywaniu do dalszych systemów.

• Numer projektu i pozycja budynku są teraz również dostępne jako oddzielne kolumny.